Helpt een maatje nou wel of niet?

Door Gerard Kok 

Het inzetten van getransplanteerde patiënten als coaches om Amerikaanse nierpatiënten door het proces van transplantatie heen te loodsen, lijkt niet te resulteren in een betere doorstroming van patiënten tot een uiteindelijke transplantatie. Dit blijkt uit recent onderzoek uitgevoerd in Ohio (Verenigde Staten). De uitkomst verschilt van die van een vergelijkbaar onderzoek van dezelfde onderzoekers een aantal jaar geleden, waar uit kwam dat coaches de doorstroming wél bevorderden. Dit was echter onder een veel kleinere groep patiënten.

Amerikaanse patiënten die wachten op een donornier moeten een aantal stappen doorlopen voordat ze voor transplantatie in aanmerking komen:

  1. er mogen geen contra-indicaties zijn voor transplantatie
  2. patiënt moet akkoord zijn met transplantatie
  3. patiënt moet worden doorverwezen naar een transplantatiecentrum
  4. eerste bezoek van de patiënt aan het transplantatiecentrum
  5. transplantatiecentrum bekijkt of de patiënt lichamelijk in staat is transplantatie te ondergaan
  6. patiënt wordt aangemerkt als geschikte kandidaat
  7. patiënt komt op de wachtlijst
  8. patiënt ontvangt donornier

Elk van deze stappen kan patiënten belemmeren het hele proces door te lopen, en dus om uiteindelijk een donornier te ontvangen. In een poging om deze belemmeringen weg te nemen, worden soms coaches ingezet (in de artikelen 'navigators' genoemd). Deze coaches zijn getransplanteerde patiënten die het proces zelf hebben doorlopen, en dus goed bekend zijn met de mogelijke belemmeringen. De coaches worden vooraf getraind, en ontvangen voor het coachen een vergoeding.

In het oudste onderzoek namen 167 patiënten deel. Uit dat onderzoek bleek dat het inzetten van coaches erin resulteerde dat nierpatiënten meer stappen van het proces af maakten. Aan het recentere onderzoek namen bijna 2000 patiënten deel. Nu bleken de coaches geen effect te sorteren.

Het recentere onderzoek gaat niet in op mogelijke oorzaken van het uitblijven van betere doorstroming. Ik kan er zelf ook slechts naar gissen, maar wat natuurlijk opvalt, is dat er een aantal stappen zijn waarop de patiënt eigenlijk geen directe invloed kan uitoefenen ('patiënt wordt aangemerkt als geschikte kandidaat', bijvoorbeeld, dat is niet iets dat de patiënt actief kan doen). Als de patiënt geen directe invloed uit kan oefenen, kan ik me goed voorstellen dat het inzetten van coaches niet veel helpt.

Daarnaast, en dat noemen de onderzoekers ook in hun eerste artikel, vergroot het inzetten van coaches niet het aantal transplantaties. Dat is namelijk vooral afhankelijk van het aantal donornieren dat beschikbaar is. Hooguit zou je kunnen zeggen dat patiënten die sneller door het proces lopen, gezonder zijn als ze een donornier ontvangen, en dat is een verbetering. Als dat het doel is, zou ik zelf geen coaches inzetten, maar de oplossing vooral zoeken in het versnellen van elk van de stappen van het proces.

Gepubliceerd: donderdag 30-08-2018
Bron: Clinical Journal of the ASN | Reacties (1)

Reageer op dit artikel

  • Frank Kuipers, vollenhove
    12-09-2018 17:55

    ik denk dat er wel significante winst is te behalen door beweging in zo'n traject op te nemen. Ondanks de ongetwijfeld overhandigde goede adviezen, wordt zelfstandig bewegen door veel patiŽnten niet of nauwelijks gedaan. Een coach kan ook een rol als beweegtrainer hebben. Door structurele beweging kan conditie winst worden bereikt.

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier