ADR: zachte feiten en harde meningen

Door Redactie NierNieuws 

Redactioneel

Voor- en tegenstanders van een geen-bezwaarsysteem voor orgaandonatie bevechten elkaar te vuur en te zwaard. We ontvangen letterlijk dagelijks e-mails van voor- en tegenstanders die allemaal even overtuigd zijn van hun enige gelijk. De vrijwel fifty-fifty uitslag van de stemming in de Tweede Kamer over het wetsontwerp van Pia Dijkstra (D66) voor invoering van een ADR-systeem maakt de scheiding der geesten duidelijk zichtbaar.

De voorstanders van een systeemwijziging stellen dat de overheid geen gehoor geeft aan 'de cijfers'. Maar de vraag is of er in deze kwestie wel cijfers bestaan die een voorspellende werking hebben.†Om op de meest zuivere manier te onderzoeken of een ander systeem voor donorregistratie het aantal feitelijke donoren zou verhogen, zou namelijk een vergelijking moeten worden gemaakt waarbij alle overige variabelen gelijk zijn. Twee landen met exact dezelfde infrastructuur, hetzelfde soort mensen, opleidingen, gewoonten, familierelaties en welvaartsniveau. Iedereen begrijpt dat dat niet haalbaar is, maar toch gebeurt vergelijken volop. †

Veel tegenstanders stellen dat 'hun lichaam niet van de overheid is'. En daarnaast hebben we, en ook dat staat los van de cijfers, in ons land te maken met een groepering die de overtuiging heeft dat orgaandonatie bij overlijden niet zou moeten mogen 'omdat hersendood een verzinsel is'. Door deze tweedeling verscherpen de standpunten zich naar het lijkt steeds meer. Je zou het radicalisering kunnen noemen. Aan de ene uiterste zijde de notoire tegenstanders van donatie bij overlijden, op de andere vleugel de voorstanders van een systeem waarbij juist iedereen automatisch donor is.†

Masterplan orgaandonatie
De overheid sprak zich een aantal jaren geleden via het democratische proces uit voor een implementatie van het zogenaamde Masterplan orgaandonatie waarbij ťťn aspect niet werd geÔmplementeerd. Dat aspect, het geen-bezwaarsysteem, zou er volgens de ADR-voorvechters debet aan zijn dat Nederland nu achterloopt op het gebied van orgaandonatie. Dat zou kunnen, maar vanwege de onvergelijkbaarheid van de situatie in diverse landen is het helaas onbewijsbaar dat Nederland in dat geval een soort Spanje zou zijn waar driemaal zoveel donoren per miljoen inwoners worden geteld. Of Wales waar sprake is van een toename van het aantal donoren na invoering van een vergelijkbaar systeem.

Toch zou het absoluut geen kwaad kunnen als Nederland zou kiezen voor een ADR-systeem. Al was het maar omdat de huidige situatie voor mensen die een orgaan nodig hebben uiterst onbevredigend en frustrerend is. En omdat uit enquÍtes blijkt dat een groot deel van de mensen wel zou willen doneren, maar niet uit eigen beweging tot registratie overgaat. Of ADR in Nederland echt een positieve bijdrage levert aan het aantal donoren is dan natuurlijk toch nog afwachten, misschien antwoorden velen bijvoorbeeld sociaal wenselijk bij enquÍtes, maar niet geschoten is altijd mis. Het woord is straks nog aan de Eerste Kamer. Laten we hopen dat ze kiezen voor een wijziging, maar daarvoor hoeven ze niet te kijken naar andere landen of naar zogenaamd harde cijfers, ze moeten gewoon hun gezonde verstand gebruiken.

Gepubliceerd: woensdag 18-01-2017 | Reacties (2)

Reageer op dit artikel

  • Bart, Urmond
    19-01-2017 13:12

    BelgiŽ kent het ADR systeem al heel lang.
    Dat de wegen daar slecht zijn, daar grappen we al jaren over...Maar serieus...
    Zo veel anders is daar de infrastructuur toch niet?
    Ik was toch altijd wel in de overtuiging dat we BelgiŽ wel redelijk met Nederland zouden kunnen vergelijken.

  • T. Vogels, Eindhoven
    18-01-2017 08:36

    Ik wil ook graag buiten de discussie blijven over medische factoren die al uitgebreid besproken zijn en felle voor-en-tegenstanders kent. Wel denk ik ook dat jarenlang het "succes" van levende donatie de invoering van het geen- bezwaar / ADR systeem heeft gefrustreerd. Voor mij is onbegrijpelijk dat we als maatschappij leunen op gezonde mensen die doneren. Dat is op zichzelf uiteraard een schitterend geschenk maar een geschikt postmortaal orgaan is dat zeker ook! Bovendien is de huidige praktijk toch dat in veel gevallen IC artsen, verpleegkundigen en/of andere betrokken medewerkers die enorm lastige vraag rechtstreeks hebben moeten stellen op het meest beladen moment. Dit systeem kan daarin wat belasting wegnemen en verdient m.i. alleen daarom al een kans. In de kluwen van statistieken denk ik vanuit de praktijk verder dat een goede vergelijking tussen levende donatie en de postmortale lijst steeds lastiger wordt omdat de groep levende donaties uiteraard een enorme preselectie kent in geschiktheid. Logisch redenerend maakt dat de kans van slagen inderdaad minder. Sommigen leggen dat uit als fors significant. Ik ben uit de grond van mijn (hulpverleners-)hart blij voor die patiŽnten die door allerlei omstandigheden buiten henzelf toevallig geen donor hebben kunnen vinden... en toch via de postmortale lijst een goed werkende nier hebben mogen krijgen. En uitermate dankbaar voor hen die dit mogelijk maakten.

Gerelateerde artikelen

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier