PatiŽnten vertellen wildvreemden meer dan hun arts

Door Jeroen van Setten 

Redactioneel

Uit onderzoek blijkt dat bijna de helft van de chronische patiënten niet echt met hun arts praat. Volgens de onderzoekers van bureau Nivel ervaart 46% van de patienten 'barrières in gesprekken met hun arts' en vraagt niet door als iets niet duidelijk is. Nivel-programmaleider Sandra van Dulmen: 'Er blijft altijd maar die grote afstand of dat ontzien van de dokter bij het aanschouwen van een volle wachtkamer.

Deze situatie is onwenselijk, maar waarom de bal in de diverse media uitsluitend bij de arts wordt gelegd is me duister. Artsen zijn over het algemeen bevlogen hulpverleners die hun diensten op een zo goed mogelijk manier aanbieden. Daarbij kan het met de patiënt klikken of niet. Net zoals het met de loodgieter al of niet klikt. Als de patiënt geen kans ziet de diensten af te nemen die een arts verleent, dan zal hij of zij daar zelf ook iets aan moeten doen. En daarmee bedoel ik niet de klacht op internet knallen. Allerlei medische klachten worden namelijk op allerlei fora 'behandeld' door, vast en zeker goedwillende, amateurs die 'ook wel eens zoiets hebben meegemaakt'. Dat gebeurt waarschijnlijk voor een groot deel op de golven van de artsenangst.

Die behulpzame lotgenoten schromen vaak ook niet om klachten aan een specifieke aandoening te koppelen omdat ze die toevallig kennen. Waarmee ze het toch al angstige slachtoffer nog eens extra de stuipen op het lijf jagen. En dat terwijl de kans dat die zogenaamde diagnose klopt, vaak nadert tot nul, dezelfde klacht kan namelijk regelmatig bij verschillende aandoeningen horen. En één enkele klacht geeft zelden direct een eenduidige diagnose. Een arts is opgeleid om daarmee om te gaan en gedegen onderzoek te doen.

Ik vraag me dus af wat mensen, die bij hun arts niet doorvragen, bezielt om wel hun, soms zeer persoonlijke, klachten in het openbaar te laten bespreken. Het zou goed zijn als deze mensen zich realiseren dat artsen gewone mensen zijn. Angst hoef je echt niet voor ze te hebben en medelijden hebben ze zelden nodig. Als de artsen zelf dan ook nog wat meer moeite doen de patiënt bijvoorbeeld rustig uit te laten praten, is dat winst voor alle partijen. Behalve dan voor die behulpzame figuren op het internet, maar of dat erg is, is helemaal de vraag.

Gepubliceerd: woensdag 24-09-2014 | Reacties (1)

Reageer op dit artikel

  • A. Pouw
    24-09-2014 10:08

    Sinds 2006 heb ik een chronische nierziekte met complicaties en behandelingen met verschillende artsen. In Den Haag is er een elektronisch patiŽntendossier. Het middel om eigen gegevens in te zien, op te bouwen en aan te vullen om dit met de verschillende artsen in samenhang te bespreken. Zo leer je zelf en de artsen onderling je medische klachten en daaruit voortkomende psychische problemen te bespreken. Nu 2014 heb ik een goed overzicht wat tot verbetering van mijn gezondheid heeft geleid en een zeer persoonlijke en medische begeleiding van de artsen. Ik kan deze wijze van omgaan met je ziekte van harte aanbevelen en zou ook de artsen willen vragen dit bij hun patiŽnten te stimuleren.

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier