In ontwikkeling: het dialysehorloge

Door Merel Dercksen 

De nieuwe draagbare kunstnier die onder andere in Nederland ontwikkeld wordt, is gebaseerd op absorptie van afvalstoffen door nanomateriaal. Hierdoor is er vele malen minder spoelvloeistof nodig. Japanse onderzoekers werken aan een vergelijkbaar proces: zij gebruiken zeolieten. Een stof die creatinine opneemt hebben ze inmiddels ontwikkeld, nu werken ze aan een hulpmiddel waarmee de stof ook echt door nierpatiënten gebruikt kan worden.

Zeolieten vormen een groep mineralen met uiteenlopende eigenschappen. Een daarvan is het grote absorberende vermogen. Maar ook de per zeoliet kenmerkende structuur met kanaaltjes met een vaste doorsnee kent een toepassing die voor dialyse interessant is: de 'moleculaire zeef' uit de industrie kan bij dialyse gebruikt worden om een specifieke stof te absorberen. Zeolieten komen in de vrije natuur voor, maar er bestaan ook synthetische vormen van.

Wetenschappers van het National Institute of Materials Science in Ibaraki, Japan, hebben een nanomateriaal ontwikkeld dat bestaat uit een combinatie van een zeoliet en een polymeer, poly(ethyleen-co-vinylalcohol). Deze stof is door het gebeuikte zeoliet goed in staat om creatinine te absorberen, en het polymeer biedt de benodigde matrixstructuur. Daarnaast zorgt deze stof ervoor dat het zeoliet niet langzaam oplost in het bloed van de patiënt. Door de omhulling met polymeer blijkt de opnamecapaciteit van het zeoliet af te nemen, maar die bedraagt nog altijd twee derde van die van vrij zeoliet.

Volgens onderzoeksleider Mitsuhiro Ebara was de grootste uitdaging om een stof te ontwerpen die hydrofiel is, maar niet in water oplost. Nu dat gelukt is en de opnamecapaciteit gemeten is, hebben Ebara en zijn collega's berekend dat er 16 gram van de nanocomposiet nodig is om de hoeveelheid creatinine die een mens in een dag produceert, te absorberen.

De onderzoekers zien hun product als een serieuze kandidaat om gangbare dialyse te vervangen, vooral in ontwikkelingslanden en rampgebieden. Om het daadwerkelijk toepasbaar te maken zetten ze hun onderzoek voort in twee richtingen. De eerste is het ontwerpen van stoffen die andere uremische toxines uit het bloed kunnen filteren: alleen creatinine verwijderen is niet genoeg. De tweede is de ontwikkeling van een hulpstuk ter grootte van een horloge waar de absorberende stof in is verwerkt. De idee is dat hulpstuk aan te sluiten op de shunt van een dialysepatiënt, zodat de verbinding met de bloedbaan ontstaat en het zeoliet zijn zuiverende werking kan uitoefenen.

Gepubliceerd: dinsdag 25-02-2014
Bron: Biomaterials Sience | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier