Zeven vragen aan kindernefroloog Elena Levtchenko

Door Redactie NierNieuws 

Prof.Dr. Elena Levtchenko  (Moskou, 1965) werkt in het Universitair Ziekenhuis Leuven en de Katholieke Universiteit Leuven als hoofd kindernefrologie. Ze studeerde in Moskou, Brussel en Nijmegen en promoveerde in die  laatste stad op het proefschrift "Cystinosis: improved medical care and new insights into pathogenesis". Levtchenko bekleedt diverse functies. Zo is ze onder meer lid van de wetenschappelijke raad van de Nierstichting en sectieredacteur van "Pediatric Nephrology".

Waarom is nefrologie zo’n mooi vak
Nefrologie is boeiend omdat de nier een heel 'intelligent' orgaan is dat voor artsen en onderzoekers veel uitdagingen biedt. In de nefrologie hebben we een prachtige combinatie van (vaak ingewikkelde) conservatieve behandelingen, dialyse en transplantatie en acute nefrologie op de intensive care. Wij kunnen veel doen in de nefrologie en hebben veel om over na te denken.  

Wat maakt u het meest en wat het minst gelukkig in uw werk
Ik word het meest gelukkig van mijn contacten met patiënten. Vaak volgen wij kinderen vanaf de prenatale periode (dus al voor de geboorte) tot hun 18de jaar. Daardoor worden ze een beetje je eigen kinderen. En het minst gelukkig ben ik als behandelingen niet lukken, of kinderen sterven…  Gelukkig gebeurt dat vrijwel nooit.

Welke gebeurtenis heeft in uw loopbaan de meeste indruk op u gemaakt
De eerste niertransplantatie die ik heb gezien – de nier die plast 'op tafel'! 

Op welke prestaties in uw werk bent u het meest en het minst trots
Levensreddende dialyses bij heel jonge kinderen (soms zelfs pasgeborenen) die daarna herstellen. En het minst trots ben ik op een aantal foute of niet-gestelde diagnoses.

Waar zou meer of juist minder onderzoek naar gedaan moeten worden
In de kindernefrologie zouden meer gecontroleerde studies plaats moeten vinden om bewijs voor onze behandelingsstrategieën te kunnen aantonen. Veel van deze studies kunnen alleen internationaal gebeuren omdat kindernefrologische patiënten zeldzaam zijn. De onderliggende genetische basis van veel aandoeningen blijft onbekend en zal verder met genoomwijde technieken onderzocht moeten worden. En minder? Het onderzoek kent geen beperkingen.  

Als u minister van Volksgezondheid was, wat zou u dan als eerste doen
Ik zou blijven investeren in topnefrologische zorg en de centralisatie van de referentiecentra. Verder zou ik meer investeren in de ondersteuning van zeldzame aandoeningen waaronder bijna alle kindernefrologische aandoeningen vallen. Preventie van nieraandoening en propaganda van een gezonde levensstijl tijdens regulier onderwijs zou versterkt moeten worden. 

Ten slotte: waar bent u en wat doet u over tien jaar
Helaas heb ik geen kristallen bol, maar ik hoop dan nog steeds actief met mijn vak bezig te zijn!


Dit is een artikel in een serie visies op het werkveld van professionals in de nierzorg. De artikelen verschijnen onregelmatig. Meewerken aan de serie? Mail naar redactie@niernieuws.nl

Gepubliceerd: maandag 10-02-2014 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier