Neemt u de tijd voor een patiŽnt?

Weblog van Cor de Leeuw, dialyseverpleegkundige 

Neemt u de tijd voor een patiënt vanuit het spectrum van de dialyseverpleegkundige? Anders gevraagd, krijgt u de tijd van de dialyseverpleegkundige vanuit het spectrum van de dialysepatiënt. Ieder mens heeft aandacht nodig vanuit de behoefte om zijn of haar verhaal te doen, maar ook om relaties op te bouwen. Vanuit een gemeende persoonlijke aandacht wordt mede een vertrouwensrelatie opgebouwd.

Iedereen is uniek en heeft zo zijn of haar specifieke aandacht nodig. Uitgaande van het gegeven dat aandacht gebaseerd moet zijn op behoefte, kennis en niveau. Met behoefte bedoel ik dat er een hulpvraag moet zijn, als het ware. Vragende ogen kunnen al die hulpvraag zijn. Vanuit het vak van dialyseverpleegkundige moet je informatie geven en vragen stellen. Dit is natuurlijk de ingang voor verder onderhoud. Hoe gaat het thuis, met de familie, met je sportclub enz.

Dan heb je het punt van kennis. Je probeert aan te sluiten op de kennis van een patiënt. Daarvoor moet je natuurlijk wel informatie hebben over de kennis, door daarnaar te vragen. Een ziekenverzorgende ga je bijvoorbeeld niet uitleggen wat de werking is van paracetamol. Het niveau van de patiënt inschatten is mijns inziens heel belangrijk om een goede klik te krijgen. Een verpleegkundige die een leek in Latijnse termen gaat uitleggen hoe de fysiologie van het slikken werkt is mijns inziens niet goed bezig.

Een ander belangrijk punt is timing. Houd rekening met privacy en andere omgevingsfactoren. Vraag desnoods, 'is het goed dat ik met u kom praten?' Een ander punt is het tactische aspect. Eerlijk en open overkomen zonder dubbele bodem zijn aspecten die van wezenlijk belang zijn.

Hoe ervaart de ander een gesprek oftewel aandacht? Het kan zijn dat de bedoeling van een gesprek heel anders op een patiënt kan overkomen. Vraag dan aan het einde van een gesprek hoe de patiënt het gesprek heeft ervaren.

Heeft de dialyseverpleegkundige eigenlijk nog genoeg tijd voor de patiënt? Door de hogere werklast komt die aandacht wel eens in de knel. Dan is er ook nog die computer waar van alles mee gedaan moet worden voor het dialysedossier. Als je 1x in de week steevast een dialysepatiënt aansluit, dan ga je niet iedere keer een persoonlijk gesprek aan, kan ik mij voorstellen.

Het is ook moeilijk om je aandacht goed te verdelen onder je patiënten. Het knaagt wel eens aan mij als ik een patiënt nauwelijks aandacht heb kunnen geven, wetende dat die patiënt wel aandacht kan gebruiken. Trouwens iedere aandacht is een afleiding waardoor de tijd sneller gaat en de dialyse voor de patiënt eerder voorbij lijkt te gaan. Gelukkig zijn op het centrum vrijwilligers actief die langskomen bij patiënten als daar een hulpvraag voor is ingediend.

Drie keer in de week vier uur moeten spoelen is een opgave voor menigeen. Mijn ervaring is dat serieuze aandacht afgewisseld met een grap en een grol voor heel veel patiënten als heel waardevol wordt ervaren. Naast aandacht voor klachten en zorgen , is het ook heel wenselijk om te kunnen lachen met elkaar. Gezelligheid is een functie die de vervelende behandeling even doet vergeten. Het is een eigenheid die menigeen als basisbehoefte nodig heeft.

Daarnaast is het natuurlijk belangrijk om een hapje en een drankje te serveren op een nette manier. De televisie, de computer, de leesmap en de krant kunnen verder de afleiding vormen die de tijd verder kunnen doden, tot het verlossende eindsignaal van de dialysemachine zich laat horen.

Gepubliceerd: woensdag 23-10-2013 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier