Zeven vragen aan manager communicatie Jeantine Reiger

Door Redactie NierNieuws 

Jeantine Reiger (1962) werkt sinds 2010 bij de Nederlandse Transplantatie Stichting als manager Donorvoorlichting, Communicatie & Onderwijs. Zij studeerde in Nijmegen aan de Radboud Universiteit (Economisch Sociale Geschiedenis) en aan de School voor Journalistiek en Voorlichting in Tilburg. Na haar studies werkte zij als verslaggever/journalist bij een dagblad en publieke televisieomroepen en als woordvoerder/ teamleider op het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. 

Waarom is uw werk zo’n mooi vak
Ik integreer met mijn team alle aspecten van communicatie voor de Nederlandse Transplantatie Stichting. Communicatie verbindt mensen, zet kanalen open, creëert begrip voor elkaar en zorgt voor contact. Dat ik daarmee dagelijks in aanraking kom met de indringende verhalen van oprechte en zeer gemotiveerde betrokken mensen, maakt mijn werk een prachtig vak.

Wat maakt u het meest en wat het minst gelukkig in uw werk
Dat mensen geraakt worden door wat je vertelt en dat er een autonome beweging ontstaat van mensen die over jouw boodschap praten: met elkaar en met ons. Dat jongeren zelf in de klas met orgaandonatie aan de slag gaan zodat ze op hun 18de een weloverwogen keuze kunnen maken of ze donor willen zijn. Maar wat altijd lastig is, is als er een incident plaatsvindt, waardoor het vertrouwen van het publiek wordt ondermijnd. Vertrouwen is cruciaal. Ik vind het dan ook heel erg belangrijk om goed inzicht te geven in hoe orgaandonatie is geregeld in ons land. Mensen hebben er recht op precies te weten hoe het zit zodat ze een goede keuze kunnen maken.

Welke gebeurtenis heeft in uw loopbaan de meeste indruk op u gemaakt
Tijdens de Donorweek 2012 ben ik naar een lezing geweest van Djuna Maes. Djuna is begin twintig en leeft dankzij de longen die zij ontving van een donor. Haar geweldige optimisme en levenslust, en haar dankbaarheid naar haar donor die haar leven heeft gered, hebben grote indruk op mij gemaakt. Dat dit kan, mogelijk gemaakt door mensen die geheel belangeloos hun organen na hun dood afstaan. Ik vind dat prachtig.

Op welke prestaties in uw werk bent u het meest en het minst trots
Ik ben er erg trots op dat we er als NTS-Donorvoorlichting in zijn geslaagd een steunpunt, een vraagbaak, een platform te zijn voor iedereen die met vragen, wensen of opmerkingen zit over orgaandonatie. Ik ben er niet trots op dat er in Nederland jaarlijks ongeveer 150 mensen overlijden die op de wachtlijst staan voor een transplantatie. Dat vind ik een drama. Als er meer donoren zouden zijn dan zouden er meer mensen geholpen kunnen worden. 

Waar zou meer of juist minder onderzoek naar gedaan moeten worden
Naar de biologische en technologische ontwikkelingen op het terrein van stamcellen en 3D-printing. Het zou geweldig zijn als al die mensen die nu soms jaren op de wachtlijst staan voor een transplantatie op die manier snel geholpen zouden kunnen worden met een voor hen op maat gemaakt orgaan. Er kan dan zoveel leed voorkomen worden. Die ontwikkelingen kunnen me niet snel genoeg gaan. Waarnaar minder vind ik heel lastig te beantwoorden. Ik vind het een goede zaak dat je voortdurend kritisch kijkt en laat kijken naar je handelen. Dat zal niet altijd meteen grootse nieuwe inzichten opleveren, maar onderzoek doen dwingt je een probleem of een kwestie vanuit een andere invalshoek te bekijken. Dat is altijd goed. Soms lijkt een zeer detaillistisch onderzoek zonde van de tijd, maar aan het einde van de rit blijkt dan zomaar dat juist de resultaten van dat onderzoek het piepkleine schakeltje vormen dat de grote lijnen aan elkaar verbindt.

Als u minister van Volksgezondheid was, wat zou u dan als eerste veranderen
Ik ben niet de minister van Volkgezondheid. Mijn taak is ervoor te zorgen dat mensen alle informatie krijgen die ze nodig hebben om een mening te vormen over orgaandonatie en –transplantatie. Dat vind ik geweldig om te doen. En daarmee draag ik er hopelijk aan bij dat het beleid dat door de minister van VWS is uitgezet, dat mensen zelf helemaal beslissen over orgaandonatie ja dan nee,  een succes wordt. Er is geen land in de wereld waar zoveel mensen vrijwillig hun keuze of ze donor willen zijn hebben vastgelegd in een officieel register. Daar mogen we als Nederland best een beetje trots op zijn. Ik ben het wel.

Ten slotte: waar bent u en wat doet u over tien jaar
Het werk dat ik nu doe is echt heel erg leuk. Zowel inhoudelijk (orgaandonatie) als vaktechnisch (communicatie). Het is afwisselend en raakt me. Wat ik hierna ook ga doen: het zal altijd iets zijn wat ik met hoofd, hart en ziel kan doen.


Dit is een portret in een serie over werkers in de nierzorg in zeven vragen en antwoorden. De portretten verschijnen onregelmatig. Meewerken aan de serie? Mail naar redactie@niernieuws.nl

Gepubliceerd: donderdag 10-10-2013 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier