Zeven vragen aan medisch maatschappelijk werker TheodŰr Vogels

Door Redactie NierNieuws 

TheodŰr Vogels (1965) is sinds 1987 maatschappelijk werker en werkt vanaf 1988 als medisch maatschappelijk werker in het MŠxima Medisch Centrum. Eerst †in deeltijd, sinds 1999 fulltime voor CKD- en NVT-patiŽnten en hun directe omgeving. Vogels is daarnaast actief bij† diverse organisaties in binnen- en †buitenland†op het terrein van de nefrologie. †

Waarom is medisch maatschappelijk werk op nefrologisch gebied zoín mooi vak
Het vak leent zich bij uitstek om een brug te slaan tussen de hoogtechnologische patiŽntenzorg aan mensen met nierfalen en de menselijke maat die daarbij nog wel eens uit het oog verloren wordt in de zorg.†

Wat maakt u het meest en wat het minst gelukkig in uw werk
Het maakt me gelukkig om in de predialysefase en vooral zoveel mogelijk geredeneerd vanuit de wensen en mogelijkheden van de patiŽnt en zijn of haar directe omgeving, een traject uit te puzzelen om het volle rendement uit het begrip 'Dialyse ŗ la Carte' te halen. De vraag beantwoorden wat er op een gegeven moment als therapie het beste in de situatie past en dit zonodig bijstellen als de situatie wijzigt. Het minst gelukkig maakt me het als we er met zijn allen niet in slagen dit te bereiken. ††

Welke gebeurtenis heeft in uw loopbaan de meeste indruk op u gemaakt
De levenskracht, creativiteit en het incasseringsvermogen van de mens blijft iedere keer toch weer een unieke ervaring. Speciaal is voor mij toch wel ťťn van onze patiŽnten die vorig jaar zijn 25-jarige thuishemodialyse 'vierde'. En hij deed dit vorige maand nog eens dunnetjes over vanwege zijn 40-jarige hemodialysejubileum. Deze patiŽnt ken ik al gedurende de 25 jaar dat ik voor de nefrologie werk en dat maakt het extra indrukwekkend. †††

Op welke prestaties in uw werk bent u het meest en waarop het minst trots
Voornaamste is denk ik dat ik een getransplanteerde nierpatiŽnt succesvol kon helpen om hem in een opleidingstraject te krijgen, hij daardoor een betaalde baan kon vinden, vanuit die uitgangssituatie tevens een relatie kreeg en op die solide basis een gezin konden stichten.

Daarnaast ben ik er toch ook wel trots op dat ik op nationaal en internationaal vlak altijd heb geprobeerd kennis over te dragen en open †te staan voor en te leren van andermans praktijk. Het feit dat ik mede daarvoor in 2008 werd onderscheiden door de Amerikaanse collegae en de Nierstichting is me erg dierbaar.†Ik voel me ook bevoorrecht dat ik sinds 2008 deel uit maak van KDIGO. Deze organisatie is meer en meer richtinggevend in het samenbrengen van richtlijnen voor de behandeling van nierziekten. Ze zijn bovendien niet enkel gericht op de praktijk in de Westerse landen. Ze brengen ook in kaart waar behoefte is aan research op het gebied van nierziekten op vitale onderdelen.

Gelukkig moet ik er lang over nadenken waarop ik het minst trots ben, maar dat ik jarenlang onvoldoende zorg kon aanbieden aan onze patiŽnten en hun omgeving was ergerlijk. Dat kwam weliswaar ook door een structurele onderbezetting van onze discipline, maar daardoor was het nog niet minder frustrerend.

Waar zou meer of minder onderzoek naar gedaan moeten worden
Er zou meer onderzoek moeten worden gedaan naar de balans tussen biochemische en psychosociale factoren in de behandeling van nierziekten. De menselijke maat in het formuleren van prestatie-indicatoren, die nogal eens zijn gebaseerd op een abstract niveau waarin de cijfers belangrijker lijken dan het alledaagse leven van patiŽnten en hun omgeving. Ik kijk niet uit naar†het zoveelste onderzoek naar een behandeling die mijns inziens weinig effect heeft op de kwaliteit van leven van nierpatiŽnten en hun omgeving.

Als u minister van Volksgezondheid was, wat zou u dan als eerste veranderen
Het eigen risico zou ik per direct opheffen. Ik ken erg weinig mensen die voor hun lol naar een ziekenhuis gaan. En ik zou een landelijk digitaal werkend medicijnpaspoort verplicht stellen, net zoals een 'basic EPD' waarin de patiŽnt ook echt centraal staat.

Ten slotte: waar bent u en wat doet u over tien jaar
Dan ben ik nog wel te vinden op mijn huidige werkplek, want de nefrologie daar heb ik me in al die 25 jaar nog geen seconde in verveeld. Maar het kan ook zo maar zijn dat ik samen met mijn vrouw en onze honden (Geocachend) in de outdoors (meerdaagse) wandelingen maak; met mijn paard op stap ben; een zeiltrip aan het maken ben; of last but not least, de flora en fauna van de onderwaterwereld aan het bekijken ben.


Dit is een artikel in een serie visies op het werkveld van professionals in de nierzorg. De artikelen verschijnen onregelmatig. Meewerken aan de serie? Mail naar†redactie@niernieuws.nl

Gepubliceerd: donderdag 26-09-2013 | Reacties (1)

Reageer op dit artikel

  • mark van sambeeck
    27-09-2013 09:45

    Theo, ik wens je nog veel werkplezier de komende jaren! Leuk stuk om te lezen.

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier