Privacy en de kunst van het inleveren

Weblog van Cor de Leeuw, dialyseverpleegkundige 

Een patiënt van mij, nog geen 50 jaar oud, heeft al heel wat moeten inleveren qua zelfstandigheid en kwaliteit van leven. Tien jaar terug kon hij nog op eigen benen staan en met beperkte hulp zijn ‘algemene dagelijkse levensverrichtingen’ doen.

Nu is hij afhankelijk van de thuiszorg, partner en ook van de hemodialyse. Twintig jaar terug kon hij nog parttime werken op een kantoor, maar dat is door de steeds afnemende mobiliteit niet meer mogelijk. Zeven jaar terug heeft hij zijn auto moeten verkopen omdat de transfer naar de auto niet meer ging. Partner heeft helaas geen rijbewijs en dus is hij nu afhankelijk van het openbaar vervoer in een rolstoel.

Steeds meer pijn
Pijn in de gewrichten en decubitus  zorgen voor veel pijn. Op vakantie gaan zit er niet meer in omdat de voorzieningen op een vakantieadres niet van dezelfde kwaliteit zijn als de voorzieningen die hij nu thuis heeft kunnen regelen.  Hij is 5 jaar terug getransplanteerd geweest, maar door steeds terugkerende urineweginfecties is de getransplanteerde nier het steeds minder gaan doen en zorgde de transplantatie alleen voor meer ongemak en ziekte. Die weg wil hij nu niet meer in.
Een heel schrijnend geval dus.

Moeizame dialyses
De sociale omgeving wordt steeds  kleiner en samen met de partner dingen doen wordt ook steeds moeilijker. De dialyses gaan steeds moeizamer en de vaattoegang  als shunt is niet meer toepasbaar. Een verblijfskatheter in de vorm van een tesio geeft hem nog de mogelijkheid om te hemodialyseren. Patiënt is al enige keren door het oog van de naald gekropen op de intensive care unit.

Hoe kun je in deze situatie in godsnaam nog enigszins positief blijven denk ik dan?  Patiënt komt toch veelal vrolijk naar de dialyseafdeling waar hij met alle verpleegkundigen graag een vrolijke babbel maakt en soms ook een spelletje doet. De dialyse is zo een beetje zijn thuis geworden waar hij ook opgevrolijkt wordt en waar de faciliteiten op hem afgestemd worden met betrekking tot hulpmiddelen.

Afhankelijkheid accepteren
De grote kracht van deze patiënt is zijn vermogen om uit een dal toch steeds weer op te leven, maar ook om de afhankelijkheid te kunnen accepteren. Ook is de kracht van deze patiënt zijn omgeving, zijn partner die hem in alle situaties steunt en thuis veel werk verricht, zijn medisch maatschappelijk werkster die ontzettend veel  steun geeft en vecht voor hem ten aanzien van voorzieningen, maar vooral waar hij terecht kan met zijn emoties.

Ook zijn nefroloog zie ik ontzettend haar best doen en zij heeft veel inlevingsvermogen om hem te ondersteunen. Tja, en die dialyseverpleegkundigen en alle andere medewerkers op de dialyseafdeling geven altijd blijk van veel waardering voor de vechtlust van de patiënt.

Gelukkig met een opblaasboot
Toch zie ik de energie geleidelijk wegzakken en gaat het, doordat het fysiek steeds moeizamer gaat, dat het psychisch ook zijn tol eist. Het doet mij pijn om dit te aanschouwen. Waarom heeft de ene mens het zoveel moeilijker dan de andere. Ieder huisje heeft zijn kruisje zegt men wel eens, maar sommige huizen  komen om van de kruisjes.

Is het ook niet de kracht van de voorbeeldfunctie die anderen weer enorme kracht geven. Hij moet zich door het leven heen vechten in een kwalitatief steeds mindere conditie. Die vechtlust geeft andere mensen weer het besef dat zij zichzelf gelukkig mogen prijzen met meer gezondheid. Als de patiënt dit ook zelf beseft dan kan dit hem ook weer veel kracht geven. Een soort martelaarsfunctie zou ik zeggen spreekwoordelijk gezien dan.

Ben je gelukkig met een groot jacht of kun je ook gelukkig zijn met een kleine opblaasboot waarmee je ook het water op kan gaan. Beleef je kracht in de kleine dingen die je gelukkig kunnen maken. Helaas is de kapitalistische maatschappij anders ingesteld. Men wil alleen maar steeds meer, groter huis, grotere en mooiere auto enz. enz.

Niet alleen een jaargesprek met privacy
Terugkijkend op de zorg op de dialyseafdeling dan moet ik toch kritisch kijken naar de mogelijkheden van de patiënt om zijn emoties te kunnen uiten. Je dialyseert  tenslotte  veelal op een dialysezaal waar iedereen kan meeluisteren als  de patiënt zijn emoties wilt uiten. Ook andere disciplines komen veelal  op de zaal om zaken met de patiënt te bespreken. De artsenvisite gebeurt ook op zaal.

Tja, het  is best wel  heel gezellig op zaal met veel reuring en de mogelijkheid om met andere patiënten te kunnen kletsen, doch die zaal  heeft ook zijn nadelen. Gelukkig is er sinds enige jaren een jaargesprek met de nefroloog waar de patiënt met partner of  familie toch in alle privacy zaken met de arts kan bespreken en emoties kan uiten.

Ik zou ervoor willen pleiten dat de verpleegkundigen vaker de mogelijkheid zou kunnen en willen gebruiken om de patiënt  meer in een  een op een situatie te spreken. Ik wens iedereen die zichzelf als patiënt, ook in zo’n situatie ziet, enorm veel kracht toe.

Gepubliceerd: zaterdag 24-08-2013 | Reacties (2)

Reageer op dit artikel

  • Cor de Leeuw
    24-08-2013 22:40

    Het is mooi als er een ruimte is voor een privacy gesprek maar wordt daar ook gebruik van gemaakt?
    Mijn ervaring is helaas ook dat patienten veelal zo snel mogelijk en zo kort mogelijk in het ziekenhuis/ c.q. de dialyseafdeling willen verblijven.
    Hoe los je dit dan op?

  • Jacky, Utrecht
    24-08-2013 15:22

    Bij onze dialyse kan je altijd in gesprek met verpleegkundige, arts of andere beroepsmedewerkers in een aparte, gesloten ruimte. Heel handig voor privť gesprekken.

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier