De cirkel is rond

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchantť !'

Het is 29 juli 2013. Voor Ad en mij een bijzondere dag. Als u ons vanaf het begin (inmiddels alweer 5 jaar) gevolgd heeft dan weet u dat Ad dertig jaar geleden op deze dag met een bos witte bloemen voor mijn deur stond voor ons eerste afspraakje. Traditiegetrouw deed hij dat vandaag weer, nu met witte rozen! Het ontroert me ieder jaar weer. Witte bloemen zijn hier in dit jaargetijde zeer schaars. En het is hem dus toch weer gelukt! Vandaar dat wij nu bij een kopje koffie met gebak vervallen in romantische mijmeringen.

Statistisch gezien is elkaar dertig jaar kennen niet echt iets om over naar huis te schrijven. Maar wat wij in die dertig jaar samen hebben meegemaakt en overwonnen(!) voelt wel als zestig jaar. Ik wil niet lang stilstaan bij nare herinneringen, maar vind dit wel hŤt moment om mijn gedachten even de vrije loop te laten. En misschien ook om het weer even helder te krijgen waarom iemand 'zo ineens' dialysepatiŽnt kan worden. Natuurlijk, dat komt door falende nieren, maar zou dat niet een gevolg kunnen zijn van langdurig psychisch lijden, vastgezette emoties en verdriet? Zijn blaas en nieren niet de organen van het verwerken en (uit)scheiden, dus van loslaten en afvoeren? Bij verdriet geldt hetzelfde procťdť, maar dat moet je wŤl kunnen en er de ruimte voor krijgen.

Ads ex kwam er na zestien jaar huwelijk achter dat zij in ene Jan 'de liefde van haar leven' had gevonden. Zij verliet het huis met de twee jongste kinderen en liet Ad achter met de drie oudste. Het inzicht dat dit toch niet de ware liefde was kwam voor haar te laat. Ad was ze kwijt, hij had zijn leven weer een beetje op de rails maar moest vervolgens wel de kinderen terug laten gaan naar hun moeder. Deze gerechtelijke uitspraak kostte hem, zoals vaker gebeurt, helaas wel het normale contact met zijn kinderen. Zij werden nu ingezet in de vechtscheidingsprocessen die jaren hebben geduurd. Het financieel stalken heb ik zelfs nog volop meegemaakt, toen ik Ad acht(!) jaar later leerde kennen.

Het contact met de kinderen werd behoorlijk gefrustreerd. Verjaardagen, vakanties, school- en examenfeestjes, zelfs het huwelijk van zijn oudste dochter... Pa werd er buiten gehouden. Letterlijk afstand nemen van zijn vorige leven bleek een reŽle optie, want voor het contact met zijn kinderen hoefden wij niet in Nederland te blijven. Toen de mogelijkheid zich aandiende om samen in Frankrijk een nieuwe start te maken vormde dit dus geen discussiepunt. Wij hoopten zelfs dat het positief zou uitwerken, want een extra vakantie bij je Pa in het zonnige Zuiden is nooit weg!

In Frankrijk werd het al snel duidelijk: Ads verdriet moest eruit, helaas op een heel nare manier. Blaaskanker, prostaatkanker en uiteindelijk nierinsufficiŽntie en hemodialyse. Ik was ervan overtuigd dat van elkaar houden, er voor elkaar zijn, veel praten, positief denken en nieuwe uitdagingen aangaan zouden bijdragen aan een lichamelijk en geestelijk herstel. Dat was niet makkelijk en ging met vallen en opstaan. Maar kijk, Ad is er nog en wij zijn nog samen. Vooral dit laatste is helaas niet ieder echtpaar gegeven dat met ziekte te kampen krijgt. Gelukkig bleef het contact met de kinderen op afstand bestaan, zij het dat de moeizame scheiding ook bij hen sporen heeft nagelaten die nog steeds de relatie beÔnvloeden.

Maar wij blijven het leven omarmen en proberen er alles uit te halen, zelfs nu de krachten afnemen en wij ons realiseren dat het grootste deel van ons leven samen erop zit. Vandaar dat ik naast witte rozen nog een extra 'bloem' kreeg: een Labradorpuppie!! Fleur(tje) huppelde, na een reis van 2 dagen in de camper van de fokkers, vandaag vrolijk ons huis binnen. Nieuw leven, zorgeloos, nieuwsgierig en levendig. Wat een feestelijk moment! En wat een liefdevolle geste van Hennie en Johan om haar persoonlijk hier af te leveren! Daardoor konden wij uit hun kennel weer een prachtige hondje krijgen en maakt Fleur, na Igor en Sanne, het trio compleet.

Sanne bekijkt het wijselijk even op afstand. Met zo'n baby valt niet echt te spelen en steeds die scherpe melktandjes in je oorlellen is ook niet alles. Maar langzaamaan wordt het tijd om kenbaar te maken wie hier in huis de oudste is en alle dos en don'ts kent en wie het moment bepaalt van samenspelen of afzonderlijk met een speeltje in een hoekje liggen.

Twintig jaar geleden kregen wij onze eerste hond. Ik was geheel onverwacht mijn baan verloren en Igor zou mij over deze inzinking heen moeten helpen. Nou, dat is gelukt! Uren en dagen liepen wij in weer en wind door het Leurse Bos bij Wijchen. Negen jaar later kwam Sanne erbij, toen Ad na de zware behandelingen tegen blaaskanker, weer was opgeknapt. En nu mag Fleur het afmaken en ons zo lang mogelijk kwiek en vrolijk houden. Hopelijk kunnen wij nog zo'n 15 jaar samen verder! Maar daar moet wŤl een goede, gezonde opvoeding aan ten grondslag liggen en die neem ik met liefde voor mijn rekening. Ondanks de warmte (38įC) lopen we regelmatig ons bos in voor een plasje en poepje. Zelfs 's nachts! En dat werkt perfect, tot nu toe nog geen ongelukjes in huis. Een compliment aan de fokkers die een uitstekend fundament hebben gelegd.

Kortom, een genot om dit weer te mogen doen, maar het slokt naast huishouden en vakantiegasten wel een groot deel van mijn 'vrije' tijd op. Daarom heb ik, met pijn in mijn hart, moeten besluiten even een time-out te nemen. Ad 'offert' zich graag op om mijn plekje in te vullen, zodat U toch enigszins het reilen en zeilen in Villa 'Le trŤfle ŗ quatre feuilles' kunt blijven volgen!

Au revoir,

Nanny

Gepubliceerd: zaterdag 17-08-2013 | Reacties (8)

Reageer op dit artikel

  • Nanny marquenie, Taradeau
    22-09-2015 14:45

    Gerda, dank voor je reactie. Niernieuws lijkt me echter niet de geschikte site om daar nu dieper op in te gaan. Hťt ging mij hier op deze plaats om de relatie geestelijk lijden en lichamelijke reacties die zich bij Ad hebben gemanifesteerd
    Ad heeft gelukkig al tientallen jaren de strijdbijl begraven (het begon in 1975) en hij/wij hebben de kinderen altijd zowel in Nl als in Fr gastvrij ontvangen.


  • Gerda, Doesburg
    22-09-2015 11:49

    Ik werd geraakt door jouw blog en wilde daar toch nog op reageren ookal is het al even geleden. Wat kan er veel gebeuren in een mensenleven. Een relatie die je vol dromen en houden van start en waarin je 5 kinderen krijgt. Dan wordt de moeder verliefd zoals je schrijft en neemt 2 kinderen mee, 3 blijven er bij hun vader. Jeetje. Daarna worden de kinderen (gelukkig voor hen) herenigd maar wat een trauma zal dit voor de kinderen zijn geweest, waar was de veiligheid vanuit de ouders die kinderen nodig hebben om op te groeien? Ouders die elkaar blijven bevechten, jammer voor hen maar het meest jammer voor de kinderen, zij konden niets, waren afhankelijk van moeder en blijkbaar heeft vader de strijdbijl ook niet kunnen begraven gezien het verdere verloop en de verbinding die jij er aan geeft. Jammer dat men soms niet in staat is dingen achter zich te laten en de mooie momenten die er ook zijn geweest te koesteren. Houden van betekent ook de ander gunnen wat hij of zij nodig heeft, ook als dat niet meer bij jezelf is. Maar hier zie ik vooral de kinderen die wel erg te kort zijn gedaan in hun houden van naar hun vader. Hopelijk kun jij daar nu misschien nog een waardevolle bijdrage inleveren, want kinderen blijven houden van hun ouders en willen niets liever dan een goede band met beide, omdat je maar 1 vader en 1 moeder hebt. ik wens jullie veel liefde toe, dat lijkt mij het enige wat kan helpen, geen vasthouden van boosheid en blijven vechten. Vandaag is de dag lijkt mij.

  • Roos, Amersfoort
    19-08-2013 12:50

    Van harte gefeliciteerd met jullie gezinsuitbreiding en blijf lekker genieten!

    Liefs Roos

  • anneke
    18-08-2013 20:31

    Proficiat Ad en Nanny, nog vele gelukkige jaren samen toegewenst
    Groetjes

  • Nanny, Taradeau
    18-08-2013 16:10

    En laten we dat nog maar een poosje zo houden!!
    Overigens dank voor jullie reacties.
    Nanny

  • Brenda de Coninck
    18-08-2013 12:43

    Beste Jan,

    Ad is heel gelukkig met Nanny: ik ben heel gelukkig met mijn Sjaak.

    Bedankt voor je goede wensen :-)

    Hartelijke groet,
    Brenda

  • Jan mucha
    18-08-2013 11:45

    Brenda en Ad van harte gefeliciteerd met jullie samen zijn, liefde overwint alles. Wat het falen van nieren betreft heb je het volkomen juist. Mij is hetzelfde overkomen. Wens jullie beide nog vele jaren in wederzijdse liefde .
    LAAT HET HEDEN HET VERLEDEN VOL HERINNERINGEN OMHELZEN EN DE TOEKOMST VOL VERLANGEN.

  • Brenda de Coninck
    17-08-2013 12:48

    Beste Nanny,

    Ik werd gepakt door jouw column en dan vooral door je vraag of de falende nieren van Ad een gevolg zouden kunnen zijn van langdurig psychisch lijden, vastgezette emoties en verdriet. Ik denk dat dit een reŽle gedachte is. Hoewel de reguliere sector daar niet aan wil, laten steeds meer onderzoeken zien dat de geest grote invloed heeft op het lichaam. Langdurig psychisch lijden kan door het lichaam worden 'vertaald' of 'gespiegeld' met ziekten/klachten. Celbioloog Dr. Bruce Lipton heeft daar een indrukwekkend boek over geschreven (zie mijn eerdere feuilleton over overtuigingen).

    Als ik het zo lees, heeft Ad in jou de vrouw van zijn leven gevonden. Ondanks alle voorbije ellende, is er nog veel moois om voor te 'gaan'.

    Ik wens jullie nog veel bossen witte rozen toe ;-)

    Hartelijke groet,
    Brenda.

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier