Het recht om humaan te sterven

Weblog van Cor de Leeuw, dialyseverpleegkundige 

Ik mocht afgelopen week meedoen met een onderzoek van het EenVandaag Opiniepanel over 'het recht om te sterven'. Ik wil dat graag wat uitdiepen.

Het recht om te sterven heeft aan de ene kant direct te maken met het zelfbeschikkingsrecht. Aan de andere kant heeft het recht om te sterven iets dubbelzinnigs, als je kijkt dat wanneer je geboren bent, je daarna eens komt te overlijden. Sterven is dus onvermijdelijk. Er is nog steeds geen pil of kuur die het overlijden kan voorkomen, oftewel dat je het eeuwige leven op deze aarde hebt. Wel worden we steeds ouder gemiddeld omdat we ziektes meer onder controle krijgen en anders leven dan vroeger.

Als je spreekt over het recht om te sterven, dan zeg ik volmondig JA, dat heeft de mens. Maar is dat altijd zo geweest? Ik weet, toen ik nog jong was, dat zelfdoding nog gezien werd als zelfmoord. Er was toen iemand uit het dorp die zelfmoord had gepleegd, en die persoon mocht, naar mijn weten, niet op de R.K.-begraafplaats komen te liggen. Er is gelukkig sinds die tijd veel veranderd qua zienswijze op het leven en sterven. Sterven is geen taboe meer. Er is veel aandacht voor depressie en de antidepressiva vliegen over de apotheek-toonbank.

Een dialysepatiënt heeft een heel andere uitgangssituatie dan een niet-dialysepatiënt over het algemeen. Dan heb ik het verder niet over allerlei andere ziektes. Een dialysepatiënt blijft in leven omdat hij of zij zich laat behandelen met een vorm van dialyse. Als de patiënt stopt met de dialysebehandeling, kiest de patiënt bewust voor een snel einde van het leven. Hier gaat het uiteraard weer om de keuze tussen een kwalitatief leven en een kwantitatief leven. Als er te weinig kwaliteit van leven is dan is de wil om verder te gaan er vaak niet meer. Het is een vorm van zelfdoding, maar gelukkig spreekt men in deze gevallen niet over zelfdoding, maar gewoon stoppen met behandelen. Dat recht heeft de patiënt, net als het recht om zich te laten behandelen volgens de Wet op de geneeskundige behandelingsovereenkomst (WGBO).

Tegenwoordig kan en mag men humaan sterven. Er zijn bijna in elke stad hospices, waar je met veel begeleiding je levenseinde mag meemaken. Er is 24-uurs stervensbegeleiding mogelijk vanuit de verpleegkundige thuiszorg. Huisartsen zijn steeds meer kundig op het terrein van pijnbestrijding tijdens de laatste levensfase. Je mag sterven wanneer je dit wilt, maar dat moet wel goed voorbereid zijn in overleg met arts en de familie. Het moet goed doordacht zijn, zelfbewust en een langdurig streven. Het leven is toch mooi om te leven, maar alleen als leven van mooi verandert in een lijdensweg dan mag het einde komen. Ik ben rooms-katholiek opgevoed en ik heb ervaren dat begeleiding vanuit het geloof een waardevol gegeven is.

Een 'zelfdodingspil' op het nachtkastje gaat mij veel te ver. Ik vind het verstandig om een wilsbeschikking op papier te hebben. Eigenlijk zou iedereen dat moeten doen. Stel je wordt dement en je kunt niet meer beslissen over je eigen leven. In die situatie kan familie steun hebben aan zo een wilsbeschikking. Heeft u er al een?

Gepubliceerd: zondag 28-07-2013 | Reacties (3)

Reageer op dit artikel

  • Bart , Urmond
    05-08-2013 13:41

    Ik wil toch even een reactie geven op Karel.
    Het is toch best arrogant om voor anderen te bepalen wat leefbaar/humaan/waardevol is....
    Die beslissing kan alleen degene maken die het leven moet leven. Alleen dat al verheft het zelfbeschikkingsrecht en het recht op de dood in het bijzonder, boven elke morele, godsdienstige of religieuze beschouwing van een buitenstaander.
    In in het geval van het leven is eenieder die het leven niet zelf leeft een buitenstaander, hoe betrokken hij of zij ook is bij de stervende.
    Wat eervol sterven is kan ook alleen de betroffene bepalen. Juist degenen die de keuze voor de dood zelf maken laten zeer precies zien wat ze waardig en eervol overlijden vinden. Voor velen is het eindeloos door behandelen juist het tegenovergestelde van eervol.

  • Karel,
    29-07-2013 09:53

    Actieve euthanasie is nooit een oplossing. Palliatieve zorg biedt alle mogelijkheden op een menswaardig einde. Ieder mens is kostbaar en kan tot op het laatste moment de levens van andere mensen verrijken, tot aan de verpleging aan toe. Kiezen om te versterven is niet aan ons, maar voor het humaan / waardig / eervol sterven hebben wij middelen binnen handbereik

  • Margot
    28-07-2013 11:11

    Ja, ik heb bij de notaris een volmacht en euthanasieverklaring op laten stellen waarin helder en duidelijk staat vastgelegd onder welke omstandigheden ik pertinent niet in leven gehouden wil worden. Als alleenstaande, kinderloos en 2 gescheiden ouders die totaal verschillend tegen leven en dood aankijken,, was dit een noodzakelijke stap. Maar 1 die wel veel morele rust geeft!

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier