De spreekwoordelijke berg

Weblog van Cor de Leeuw, dialyseverpleegkundige 

'Ergens als een berg tegenop zien' is een spreekwoord dat ik zowel figuurlijk als letterlijk ben tegengekomen afgelopen week. Ik ben zo’n racefietser die graag een uitdaging wil aangaan, anders dan op het vlakke land stoempen tegen de wind in. Ik verken mijn fysieke en mentale grenzen door een berg te beklimmen.

Vijf jaar geleden heb ik de Alpe d’Huez beklommen na een goede voorbereiding in Frankrijk. Dit jaar was de Mont Ventoux aan de beurt. Die kale berg midden in de Provence 1912 meter hoog. Een heroïsche berg waar profwielrenner Simpson in 1967 dood van zijn fiets viel, een km voor de finish, door uitputting. Een berg waar het boven zo een 25 graden Celsius kouder is dan aan de voet van de berg. Een berg die velen tot de verbeelding spreekt en al helemaal als je er letterlijk tegenaan kijkt.

Ik dacht dat doe ik wel even, want het gemiddelde stijgingspercentage is 7,5 procent vanuit Bedoin. Ja beste mensen, daar ging ik dus de mist in. Het begin vanuit Bedoin gaat glooiend omhoog om in de bossen een stijgingspercentage van 9 à 10 procent aan te nemen en de laatste 6 kilometers op het kale stuk een stijgingspercentage van ongeveer 8 procent. Ik ben in die bossen vele keren als het ware kapot gegaan, af moeten stappen om op adem te komen, waarna het besef dat als je weer opstapt je door de spierpijn in de benen moet trappen om weer in het ritme te komen.

Ja toen zag ik er figuurlijk als een berg tegenop. Maar doel gesteld en mentaal nog redelijk in orde, ga je door. Hijgend, zwetend en zwoegend de berg op met in mijn achterhoofd dat eens het bos ophoudt en het zicht op de top in beeld komt. Afzien, afzien en afzien en dat in mijn vakantie en iets wat ik uit eigen vrije wil ben aangegaan. Wat heeft mij ooit bezield om deze uitdaging aan te gaan? In die zin schuilt het perspectief juist, 'de uitdaging'. Willen we allemaal niet uitgedaagd worden op de een of andere wijze? De beelden van de Tour de France op mijn netvlies geven mij een kick, 'ja, ik fiets hier nu ook echt!!' Het magistrale uitzicht over de Provence, het maanlandschap aldaar op die berg dat je nergens anders ziet. Ja, ik doe het en ik kan het…

Het witte gebouw op de top wordt langzaam groter en al slingerend  fiets ik naar de finish. Ook langs het memorial monument van Simpson, waar ik even afstap om even stil te staan en mijn overpeinzingen te hebben aan die wielrenner en het ongezonde profwielrennen. Wat een wind daarboven zeg, (kan zelfs wel 200 km/uur waaien) maar die laatste kilometers gingen als een speer. Machtig om er te mogen zijn. Daarna de afdaling in de kou. Eerst voorzichtig want ik rilde van de kou en mijn stuur trilde mee. Eenmaal in het bos gingen de remmen letterlijk los en met een gang van soms wel 65 km/uur daalde ik af. Risico’s goed inschattend in de bochten bereikte ik na 25 minuten het einde van de 22 kilometer lange afdaling naar Bedoin. Waaaauuuuuwwwww.

Een dialysepatiënt kan ook als een berg tegen een dialysebehandeling opzien is mijn ervaring. Een goede voorbereiding qua informatie en begeleiding kan dat 'berggevoel' enigszins weg nemen. Eenmaal begonnen gaat men door. De figuurlijke top van de berg bereiken zij als de dialysebehandeling, hun chronisch ziek zijn, wordt geaccepteerd in hun leven. Als de dialysepatiënt zonder tegenzin naar de dialyse kan gaan, als de patiënt weer op vakantie durft te gaan enz. Ooit zei een dialysepatiënt tegen mij: 'dialyseren is te vergelijken met het beoefenen van topsport' en dat heb ik altijd wel een goede vergelijking gevonden. Structuur, beperkingen, grenzen verkennen horen daar zeker bij.

Op naar een volgende berg?

Gepubliceerd: vrijdag 14-06-2013 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier