Heimwee, een ondoorgrondelijk sentiment

Door Nanny Marquenie 

De bekende merken bij elkaar

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Na twee maanden zijn de feestdagen hier nu echt voorbij. Zoals u weet waren wij op 5 december door de burgemeester van Taradeau al uitgenodigd om aan te zitten aan het Kerstdiner. Hoe verzinnen ze het om Nederlanders op die datum te confronteren met de concurrent van Sinterklaas! En op 6 januari vierden we uitgebreid Driekoningen en aten nog wekenlang de overheerlijke Galette du Roi, met boon!

Wij zijn inmiddels zo ingeburgerd dat ook wij vanaf begin december, met brandende lichtjes in de kerstbomen en kerstversieringen in huis, al helemaal in de Noël-sfeer zitten. Dit jaar hadden we er ook echt zin in. Een moeilijk jaar afsluiten geeft een goed gevoel. En met een glaasje wijn naast de open haard plannen maken voor het komend jaar is beslist een heel leuke bezigheid. Alhoewel het ongemak van het nieuwe dialyse- en slaapritme nog wel een frustrerende factor is. Maar we hebben een heel nieuw jaar om daar aan te wennen!

Gegeven de omstandigheden klinkt het allemaal behoorlijk positief zou je zeggen. Vanwaar dan toch dat kriebelende onderbuikgevoel? Die nostalgische gevoelens die naar boven komen als je denkt aan huiselijke gezelligheid in afwachting van gebons op de voordeur, snelle verdwijnende voetstappen op het grintpad en vele uurtjes daarna rondom een mand met cadeautjes en lange gedichten. En niet te vergeten de warme chocolademelk, pepernoten, speculaaspop en chocoladeletters. Ik mis het ieder jaar toch een beetje. Geen wonder, want dit sentiment werd er van jongs af aan ingebracht, Sinterklaas zit in je genen, het hoorde 50 jaar lang bij mijn leven.

Is dit heimwee? Of belangrijker, is het een terugverlangen naar de gezellige avonden of naar het snoepgoed? Gezellige avonden hebben we in deze periode hier in overvloed, zij het met andere hapjes en drankjes. Dus toch heimwee naar gevuld speculaas, strooigoed en warme bisschopswijn? Ik zit vaak te watertanden als ik op de Nederlandse televisie de reclame zie voor hagelslag, gestampte muisjes, chocoladevlokken, vruchtenhagel, pindakaas, roomboterstaven en kerstkransen. Om over gemberbolletjes in siroop, Indische kruiden, satésaus en stamppot met een sappige rookworst maar te zwijgen!

Dan daalt er plotseling een engeltje uit de hoge hemel neer en attendeert mij op de heimweesites op internet. Sites waar alle Nederlandse producten te koop zijn waar je in het buitenland zo naar kunt verlangen. Ik roep Ad erbij en samen lopen we ze langs en vinken onze voorkeurslekkernijen aan. Het is een experiment, dus diepvriesproducten laten we nog even links liggen. Maar stel dat het allemaal goed verloopt dan kunnen we de volgende keer ook kroketten, bitterballen, gerookte paling en nieuwe haring, in ijs verpakt, naar Taradeau laten komen. We plaatsen onze bestelling bij Appie Hein (zo heet hij echt!) in Noord Spanje. Zij distribueren de bestellingen in Spanje, Portugal en Zuid Frankrijk.

Enkele dagen voor Kerstmis wordt er op de deur geklopt. Alsnog Sinterklaas of toch de Kerstman? Een grote doos wordt in de hal gezet, ik teken voor ontvangst, geef een fooitje en doe dan snel de deur dicht. Uitpakken!! Bovenop liggen chocoladeletters die, nog over van het Sinterklaasfeest, natuurlijk niet tot volgend jaar bewaard kunnen worden. Ook twee witte plastic armbandjes met blauwe molentjes, tulpjes en klompjes. Nostalgische welkomstcadeaus!

U zult begrijpen dat het daarna enkele weken volop genieten was en nog steeds is. 's Morgens (Ad nog duf van zijn nachtdialyse) wakker worden bij een kopje thee en beschuit met muisjes. Bij de koffie een stukje banketstaaf, wel even oppiepen in de oven! De volgende dag stamppot boerenkool met een stuk Gelderse rookworst. En morgen? Bamischotel met stukjes kip en satésaus! Het is echt smullen. En dan te bedenken dat we met de feestdagen oesters, garnalen, mosselen, foie gras en struisvogel biefstuk aten. Het 'gewone' Franse Kerstmenu, dat smaakte ook heerlijk hoor, maar een boterham met chocoladevlokken... Mmmmm!

En nu zitten we alweer in februari en zijn net terug van een weekend uitwaaien in St.Clair/Le Lavandou. Ook hier weer heimweegevoelens. Herinneringen aan 'die goeie ouwe tijd' toen we hier woonden. Elke dag naar het strand, altijd mooi weer, blauwe lucht, geen last van een zere heup of een dialysekater. Maar dat is niet waar! Er gingen toen weken voorbij dat we niet naar het strand gingen, er waren ook regendagen en we hadden regelmatig last van PHPD (Pijntje Hier Pijntje Daar). Vroeger en elders lijken altijd mooier en fijner, maar dat blijkt vaak een vertekend beeld.

De realiteit is dat wat je dagelijks om je heen hebt, meemaakt, gebruikt en eet 'gewoon' is geworden. Als dat er niet meer is ga je het pas waarderen en zelfs ophemelen. In februari een weekendje Méditerannée, met een stokbroodje in het zonnetje op het terras is voor ons 'gewoon' geworden, maar een boterham met pindakaas of een advocaatje met slagroom... dat is goud waard! Het werkt raar in die bovenkamer!

Moraal van dit verhaal: Geniet van elk moment, waar dan ook, want morgen kan het ineens anders zijn. Dat leest u de volgende keer in de column van Ad.

A bientôt

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

Gepubliceerd: zaterdag 09-02-2013 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier