Koning Winter en de dialyse

Weblog van Cor de Leeuw, dialyseverpleegkundige 

Dinsdagmorgen 15 januari sta ik op en doe de gordijnen open om 6.30 uur ‘s morgens. Ik zie een witte wereld in West-Friesland (Friesland doet zijn naam eer aan!!!) en er ligt een centimeter sneeuw op de weg. Na een flinke krabbeurt van mijn autoramen, rijd ik richting mijn werk. De gladheid valt erg mee en ik kom op tijd aan. Onderweg hoor ik wel op de autoradio dat er 700 km. file staat op de Nederlandse wegen. Enerzijds schrik ik daar wat van, maar anderzijds prijs ik mij gelukkig niet in de file te zitten.

Alle collega's kwamen binnen gedruppeld en de overdracht kon beginnen. Wie gaat wat doen, om daarna de voorbereidingen te beginnen voor de dialysesessie. Om half negen waren we klaar, de dialysemachines waren opgebouwd, doorgelijnd en alle materialen om een dialyse aan te vangen waren aangesleept. Tja, maar wat begin je zonder patiënten! Dan liep de een weer naar de wachtkamer om te constateren dat die leeg was en dan liep de ander hetzelfde pad om hetzelfde te concluderen. Ondertussen hoorden we via de radio dat de file in Nederland al was toegenomen tot 1000 km. We begrepen dat alle taxi's die de patiënten moeten ophalen vast zaten in het verkeer.

Beste mensen, een dag vorst en sneeuw en heel Nederland is in rep en roer. Wat zullen ze in Zwitserland en Oostenrijk zich een deuk lachen om ons. Daar zaten wij dan aan tafel op een tijdstip waarbij het anders topdrukte is, maar nu zaten we rustig te keuvelen onder het genot van een bakkie leut. Om 9.00 uur druppelde de eerste dialysepatiënt binnen en u weet de spreuk, 'als er een schaap over de dam is, volgen er meer'. U begrijpt het, het werd toch een toptopdrukte op de dialysezaal. Om 10.00 uur mochten we toezien dat alle patienten in no-time aan de dialysemachine waren aangesloten.

Mijn werk kan wel eens heel saai zijn, maar deze dag was dat zeker niet. Heerlijk koning winter met zijn ijspret. Heerlijke gespreksstof om een gesprek met de patiënt aan te gaan. Wat is een zomer zonder winter! Bleek dat een van mijn patiënten nog de laatste Elfstedentocht heeft meegeschaatst. Wat hebben we dan ook een mooi vak dat wij die ervaringen mogen aanhoren. Speciaal voor mij was, dat ik die laatste Elfstedentocht nog in Harlingen en Bartlehiem heb mogen meemaken, als publiek.

Wat een sfeer, wat een sfeer. Nu maar hopen dat er dit jaar weer zo een wereldspektakel mag plaatsvinden in ons mooie Friesland. Rayonhoofden, houdt het ijs sneeuwvrij en dan na een week vorst 'it giet oan'. Trouwens de Nierstichting heeft ook wat met schaatsen, want de sponsoring gaat ieder jaar via menig ijsbaan in Nederland. Heerlijk als het koud wordt, maar ik pak toch maar snel een warme jas en een extra deken voor de patiënt.

Gepubliceerd: vrijdag 18-01-2013 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier