Nog niet zonder slaaphulpje

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

De, door de vriendin van Nanny, beloofde zes weken tobben met slaapoefeningen zijn op dit moment nog niet volledig gehaald. Ze waren natuurlijk ook minder beloofd dan voorspeld. Slapen blijft een belangrijk werkwoord in een mensenleven. Er gaat nogal wat vrije tijd in zitten en dan wil je toch ook graag dat het een beetje genoeglijk verloopt. Nietwaar?

Maar goed, ik begin de truc langzaam te pakken te krijgen: even lezen of voetbal kijken en dan het licht en TV uit en voortvarend en geconcentreerd de oogjes dicht en snaveltje toe. Meneer De Uil - oude bekende - hoeft er zich geen zorgen over te maken of ik slaap, maar nog wel enigszins of ik rustig en genezend slaap.

Nog altijd wordt er even licht gestoord met een enkele controle. Maar die is inmiddels 'ingebouwd' in mijn nachtelijke ritme en hindert nauwelijks meer. Ook is ieder van ons gewapend met een detector aan de arm die nachtelijke bloedingen - toch een sluimerende zorg - moet signaleren doordat het bloed dan contact maakt tussen de beide detectie-elektrodes wat onmiddellijk de infirmières in het geweer brengt. De nacht is nu ons redelijk rustig domein, waarbij overigens de Bijbelse waarschuwing 'hoed u voor hen die van de nacht een dag maken en van de dag een nacht' mijns inziens niet van toepassing lijkt. Dit is namelijk volgens alle deskundigen vooral heel goed.

We zijn ook al wel vertrouwd geraakt met het gegeven dat door de week de nefroloog slechts tot een uur of één aanwezig is en op zondagavond nog veel korter. Hoewel... dit lijkt eveneens te gaan veranderen, want ook voor de korter spoelende collega's heeft onze nachtelijke achturendialyse nieuwe mogelijkheden gebracht. Om het weekend voor hen te verlengen is de avondgroep van zaterdag verplaatst naar de zondagavond. Zelfs anderen, uit 'onze' oude groep, zie ik af en toe met enige graagte verschijnen. Bij gelegenheid toch best wel aardig. Kijken ze mogelijk ook een beetje de kunst af? Dat zou dus te zijner tijd natuurlijk weer nieuwe 'duisterlingen' kunnen opleveren. Wie weet?

Ik heb - zoals u mogelijk wel eens hebt opgemerkt - de nefrologen van SERENA, naast veel andere Franse artsen, hoog voor wat betreft hun houding naar de patiënten toe. Maar sinds de nachtdialyse lijkt het wel of hun voorkomendheid nog groter is geworden. Dit zal natuurlijk allemaal verbeelding zijn; maar wordt het onbewust misschien toch een beetje ingegeven door hun inzet om dit nieuwe project te laten slagen: 'die jongens moeten nu niet weglopen omdat ze het gebeuren te onaangenaam vinden'.

Ondraaglijk blijft echter wel dat ik na zes en een half jaar opeens mijn diner moet missen, terwijl ik bij binnenkomst wel steeds het volgeladen serveerkarretje ontmoet. Uit gewoonte, nieuwsgierigheid en licht masochisme loop ik getrouw nog steeds langs het aangeplakte menu om al lezende dan weer de tantaluskwelling te ondergaan: wat we nu niét te eten krijgen maar wat wel vlak naast ons wordt verstrekt. 's Ochtends om vijf uur wacht ons overigens wel een ontbijt waar we met een slaapvol hoofd met graagte op aanvallen om weer wat bij de wereld te komen. En het smaakt nog goed ook. De hele groep is dan even compleet bijeen en heeft daarmee dus wat tijd om te praten, in tegenstelling tot 'die anderen'. Het voordeel dat toch ieder nadeel weer aankleeft.

Prettige, Zalige of Gezegende Kerstdagen gewenst, ook van Nanny.

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/

Gepubliceerd: zaterdag 15-12-2012 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier