Over ogen en bacteriŽn

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Nanny is afgelopen week aan haar rechter oog geopereerd wegens cataract, of staar zo u wil. Bij de twee nacontroles was de chirurge zeer tevreden over haar werk. Nanny echter had toch vrij lang tijd nodig om het anestheticum en de pupilverwijder kwijt te raken en ook het oedeem in het oog loste langzamer op dan door iedereen voorzegd; ze is daarom iets minder juichend. Hygiëne tijdens de operatie is zeer strikt, dat ken ik nog van mijn eigen happenings in maart en april.

Wijzelf hebben, volgens voorschrift, van tevoren en erna, kwistig met antibiotica gedruppeld. Jaja, Zuid-Frankrijk! Al die vakantiegangers en expats die uit dat gevaarlijke, antibioticamorsende, land in een Nederlands hospitaal wensen te worden opgenomen: RESISTENTIE! Naar mijn mening echter is gedurende twee weken consequent viermaal daags antibiotica druppelen in het behandelde oog dé manier om resistentie te voorkomen: zelfs de hardnekkigste 'pieten' geven zich dan uiteindelijk gewonnen. Vóór ook nog met een ander antibioticum dan na. Maar het allerbelangrijkste bij de bestrijding van infecties - hier spreekt even de dierenarts en TV-kijker - blijft het desinfecteren van de voorpoten vóór elke volgende patiënt.

Die handen zijn namelijk bij uitstek de transportmiddelen voor microben; kruisbesmetting, ongewenste cadeautjes van de ene patiënt naar de ander. Ze moeten namelijk nog steeds leren vliegen; als we even de raketaandrijving via handenloos hoesten vergeten. Het Franse medisch personeel beseft dit mechanisme terdege. De strenge reinigings-, desinfectie- en handelingsprotocollen worden, volgens mijn ervaring, en die omvat inmiddels verschillende dialysecentra, klinieken en hospitalen in onze wijde Franse omgeving, van specialist tot assisterende infirmière correct nageleefd. Overal hangen pompjes met alcoholische gel en posters met dwingende adviezen. De pompjes bevatten zelfs de data waarop ze zijn geplaatst, als een extra controlemogelijkheid voor een consequente desinfectie. U wordt misschien enigszins moe van mijn herhalingen, maar dit onderwerp ligt me om verschillende redenen na aan het hart.

In SERENA zijn alle 'collega's' gewoon naast elkaar op zaal geplaatst. En ze worden ook vrijmoedig 'door elkaar gehusseld' als dat de organisatie van het aankoppelen ten goede komt. Wij weten niets van een eventuele besmetting; deze is alleen enigszins te raden als de infirmière zich plotseling in een soort wegwerpruimtepak hijst. Maar dat laatste gebeurt ook als de patiënt een tijdelijke katheter in de hals heeft of iets dergelijks.

MRSA en ander resistent gespuis moet je verre houden. Volledig mee eens. Maar na een paar televisie-uitzendingen over hygiëne in Nederlandse ziekenhuizen begrijp ik de vrees van verschillende deskundigen een stuk beter. Er is blijkbaar geen geld voor voldoende 'handen aan het bed' om de verplegenden in de gelegenheid te stellen zich aan de protocollen te houden? Of stof te bestrijden? Onlangs namelijk ging een uitzending, gemaakt met toestemming van enkele klinieken, over het navolgen van de verplichte hygiëneprotocollen.

Zowel door het verplegend personeel als door de specialisten werden deze regelmatig genegeerd, wat mede vanuit redenen van tijdgebrek werd 'verklaard'. De deskundige commentatoren waren terecht verbijsterd en geschokt. En dit betrof dan hospitalen die openheid betrachtten en pottenkijkers toelieten. Zijn de instellingen die bezoek van controleurs niet op prijs stelden beter dan de rest? Meer tijd? Ik laat het hospitaal dat tijdenlang ernstige infecties met klebsiella onder de pet hield maar even buiten beschouwing.

Waarom toch komt deze nonchalance in Nederland zoveel voor? Heeft het iets te maken met de anti-autoritaire sfeer in ons vaderland, van: 'Dat maak ikzelf wel uit'? Mag natuurlijk nooit! Hoewel de infirmières alle nefrologen hier bij de voornaam noemen, hebben de laatsten 'de wind er onder', maar geven ze ook het goede voorbeeld. Kom dus gerust naar SERENA, je zult daarvandaan geen 'enge beestjes' mee terugbrengen. En Nanny kijkt inmiddels weer helder uit reine ogen.

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/

Gepubliceerd: zaterdag 20-10-2012 | Reacties (3)

Reageer op dit artikel

  • Redactie
    20-10-2012 20:50

    Op deze illustratie (situatie 2012) is te zien dat de resistentiegraad in Frankrijk tweeŽnhalf tot tien maal zo hoog ligt als in Nederland

  • Ad, Taradeau
    20-10-2012 19:23

    Beste Merel, Helemaal met je eens dat men terughoudend moet zijn met antibiotica, maar als ze dan tůch moeten worden gebruikt, dan de juiste dosering en therapie-duur.
    Het verschil tussen infectie en resistentie is mij al jarenlang bekend.
    Waar het mij in mijn stuk met name om gaat is het voorkomen van besmetting met resistente en niet-resistente bacteriŽn. Ik begreep dat de resistentie-graad hier in het Zuiden (veel) groter is dan in Nederland, maar pas als je niet hygiŽnisch werkt wordt dat een probleem.
    Ad dierenarts-microbioloog

  • Merel, Utrecht
    20-10-2012 13:48

    Ad, volgens mij haal je twee dingen door elkaar: besmetting en resistentie. Besmetting komt door onhygiŽnisch werken, en ik geloof best dat daar niet alleen nog wat aan te winnen valt, maar ook dat er hier ziekenhuizen zijn waar ze dat veel minder doen dan in Frankrijk. Maar resistentie komt behalve door het niet afmaken van kuren m.i. toch echt door overmatig gebruik van antibiotica. Niet dťze generatie raakt resistent, die maak je wel dood. Maar de volgende, die lekker snel gemuteerd is. En die volgende generatie bacteriŽn, die is er morgen al. Liever terughoudend met antibiotica dus, wat mij betreft.

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier