Weer buiten spelen

Door Nanny Marquenie 

De pompiers, klaar voor de aanval

NierNieuws Column 'Enchanté !'
Vorige week kreeg ik een mailtje van een Nederlandse vriendin uit Draguignan: 'Wanneer is dit eindelijk eens voorbij? Het is echt niet leuk meer! We voelen ons net een stelletje holbewoners'. 

Ja, Zuid-Frankrijk zucht deze zomer onder een ongekende vochtige drukkende warmte. Temperaturen die in mei al boven de 30°C kwamen en gestaag stegen tot 42°C, een brandende zon en al die maanden geen druppel regen. Slecht voor mens, dier en natuur, want met een dergelijke droogte ligt altijd een fikse bosbrand op de loer. Maar gelukkig zijn de Pompiers alert en staan met hun materieel op de kwetsbare plaatsen paraat.

Wij, vaste bewoners van deze mooie streek, kruipen maar wat graag achter de dikke muren van onze villa's, sluiten tijdig ramen en deuren en soms zelfs de luiken. Enkele bofkonten, onder wie wijzelf, zetten de airco op 26°C. Dan is het nog redelijk uit te houden. En met een airco-auto boodschappen doen in een airco-supermarkt is ook nog wel te doen.

U hoort ons daarom niet echt klagen. Maar er mag eigenlijk niet veel extra's bijkomen, zoals bezoeken aan huisarts, laboratorium en oogarts (ja, ik mag binnenkort ook een cataractoperatie ondergaan!). En wat te denken van een hond die door deze warmte nog een extra jasje uittrekt en dagelijks door het hele huis dikke vlokken zwart haar op de lichte plavuizen uitspreidt, terwijl mijn femme de ménage, ik gun het haar van harte hoor, de hele maand op vakantie is!

Het was dan ook steeds even omschakelen als we juichende en blije vakantiegangers op bezoek kregen: 'Wat boffen jullie toch dat je hier woont, heerlijk iedere dag zon, nooit een paraplu mee als je een dagje weg gaat, lekkere lange avonden op het terras buiten eten en drinken. Oh, wat zullen we dit volgende week missen!' Fijn dat ze zo genoten maar het kan, hoe onbegrijpelijk misschien voor buitenstaanders, soms ook teveel worden. En in dat stadium waren wij vorige week beland.

Maar als de nood hoog gestegen is, is de redding meestal nabij. Een forse Mistral, windkracht 6, waaide afgelopen zondag in één dag alle hete, vochtige lucht weg. Dat daarbij ook het meubilair op onze terrassen in volle vaart werd meegenomen moesten we maar voor lief nemen. Vervolgens werden we dinsdag en donderdag verblijd met enkele korte (onweers)buien en daalde de temperatuur naar 30°C.

Hèt moment van de omslag is eindelijk daar. Het is september, de kinderen zijn weer naar school, de Franse toeristen keren terug naar hun eigen Departementen en de buitenlanders naar hun eigen land. En... de druivenpluk ging van start! Oh, wat voelt dat goed om 's morgens gewekt te worden door een fris briesje dat naar binnen waait. Na zoveel weken slecht slapen en nachtelijk zweten en woelen is dit een bijna vergeten en ongekend genoegen. De natuur nodigt onweerstaanbaar uit tot actie en wij geven daar graag gehoor aan.

Afgelopen woensdag maakten Ad en ik een prachtige tocht door de Gorges du Verdon en langs het Lac de St. Croix. We zagen  toch nogal wat Nederlandse auto's rijden en onze standaard-opmerking is dan: De 'grijze golf' is gearriveerd. Na een reis van gemiddeld 1300 km konden zij ook genieten van dit natuurwonder. En dan te bedenken dat het voor ons bijna naast de deur ligt!

Aanstaande woensdag gaan we naar een ander deel van de VAR. Wij willen in Varages een fabriek voor aardewerk bezoeken en uitgebreid snuffelen in de vele boetiekjes. Wellicht kunnen we er nog een nieuw servies scoren. Vervolgens staat een bezoekje aan Nederlandse vrienden op het programma, die nog even komen nazomeren in hun appartement aan de kust. Wij knopen er gezellig twee nachtjes hotel aan vast om ons (on)gezonde kleurtje wat bij te werken, want van binnenzitten word je een bleekneusje! Dit alles vormt dan de opmaat naar onze 10-daagse vakantie in St.Remy-de-Provence en voor Ad dus dialyseren in Arles.

Jean-Baptiste en Marie passen tijdens onze afwezigheid weer graag op huis en have. Sanne hoort onze plannen allemaal kwispelstaartend aan en lijkt er mee in te stemmen. Lekker rustig thuis blijven, niet in een warme auto op de achterbank misselijk worden van al die bochten. Geen beter leven dan een hondenleven waarin alles volgens het vaste bekende patroon verloopt. Alleen de baasjes zullen elkaar straks een paar keer afwisselen, maar als het voer elke dag op tijd in de bak zit is het voor haar helemaal goed.

En ik heb me voorgenomen iedere vakantiedag een stukje langer te gaan wandelen, want oefenen in het zwembad en op de loopband verhoogt ontegenzeggelijk de mobiliteit, maar weer 'gewoon' lopen in het dorp of de stad is het ware doel waarnaar ik streef. Ik hou u op de hoogte, maar deze keer pas over 5 weken!

A bientôt

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

Gepubliceerd: zaterdag 01-09-2012 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier