Het staat in de krant, dus het is waar

Door Merel Dercksen 

Redactioneel commentaar

Afgelopen week stond er in het Britse boulevardblad The Mirror, en overgenomen door het Parool en het AD, een dramatisch verhaal over een jong meisje dat geen chocola zou mogen eten. Geen hapje. Geen kruimel. Geen likje mag ze ervan hebben. Erger dan erg. Het vreselijkste drama dat een kind kan overkomen. Zeker als ze op 'slechts 15 kilometer' van een chocoladefabriek woont.

De chocola is er door de redacteur van The Mirror met de haren bijgesleept. Een kind dat nauwelijks groente mag eten, dat trekt natuurlijk geen lezers. Maar dat je dood kan gaan aan het kleinste hapje chocola, dat verkoopt stukken beter. Wat is er aan de hand: Lola Raine (5) heeft erfelijke cystenieren en intussen een zeer slechte nierfunctie. Ze dialyseert nog niet, en moet een kaliumarm dieet volgen. Behalve chocola eet ze ook geen andere producten die veel kalium bevatten, blijkt uit een citaat van haar moeder: 'Ze mag geen chocola, friet, ontbijtgranen en chips. In feite leeft ze op een dieet van worstjes, toast en volkorenpasta.'

Lola eet wel worstjes, waar meestal heel veel natrium en fosfaat in zit

Dit is om een drietal redenen vreemd. Ook in Groot-Brittannië weten artsen dat langere tijd overleven op zo'n eenzijdig dieet, al is het om de wachttijd tot een transplantatie te overbruggen, leidt tot tekorten. Ten tweede zegt de moeder in het artikel dat een klein stukje chocola levensbedreigend kan zijn. Haar verklaring dat haar dochter kalium niet goed kan uitscheiden klopt, maar aangezien Lola nog niet dialyseert zal ze vast nog wat urine produceren en wat kalium kwijt kunnen raken. Er is geen sprake van een allergie waarbij een minimale hoeveelheid een ernstige reactie oproept. En ten derde valt op dat het meisje wel worstjes eet, waar meestal heel veel natrium en fosfaat in zit; twee stoffen waar ze gezien haar nierfunctie toch ook voorzichtig mee zou moeten zijn.

Deze drie zaken doen vermoeden dat de ouders niet alles even goed begrepen hebben. En dat de auteur van het stuk verder nergens om een uitleg of toelichting gevraagd heeft, of alles lekker aangedikt heeft. Omwille van de sensatie?

Er is geen sprake van een allergie waarbij een minimale hoeveelheid een ernstige reactie oproept

De vraag is wie hier baat bij heeft. Is het niet eerder schadelijk, als er zulke verhalen de wereld in worden geholpen? Voor het 'imago' van nierpatiënten: wat er verteld wordt is maar zeer ten dele waar en tegelijkertijd is de werkelijkheid veel erger, want er is natuurlijk meer aan de hand dan dat je geen chocola mag eten. Maar ook, voor het beeld dat (beginnende) nierpatiënten zelf hebben van hun ziekte, waarbij je mag hopen dat ze dat met zorgverleners bespreken zodat die het weer uit de wereld kunnen helpen en zich niet op eigen initiatief allerlei extreme en schadelijke voedingspatronen gaan opleggen.

Het enige mogelijke positieve gevolg van dit stuk zou kunnen zijn dat er een lezer zo geraakt wordt, dat hij aanbiedt een levende donor te zijn voor Lola. Dan heeft zij in elk geval profijt gehad van deze flater van de schrijvende pers.

Gepubliceerd: zondag 08-07-2012 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier