Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

In alle rust sloten Ad en ik het oude jaar af. Helaas zonder oliebollen, dan zou ik Ad overvragen, maar wel met heerlijke hapjes en een diner van Marie, onze keukenprinses. Zij heeft zich weer van haar beste kant laten zien. Evenals haar man, Jean-Baptiste, die zowel buiten- als binnenshuis Ad veel klussen uit handen nam. Ook Corinne, onze 'femme de ménage', mag hier niet onvermeld blijven. Dankzij dit drietal (zie foto) zijn we de laatste maanden zonder extra kleerscheuren doorgekomen.

Het was me het jaartje wel, met als hoogtepunt ons bezoek aan Nederland en als dieptepunt mijn hartprobleem en de ongelukkige val op mijn heup. Ja, ik blijk, net als ieder mens, ook ouder te worden met de daarbij behorende 'mankementjes'. Een feit dat overigens even tijd nodig had om te landen.

Tijdens onze Oudejaarsgesprekken kwamen die heerlijke weken in Nederland nog regelmatig aan de orde. Evenzo het weerzien met onze Franse vrienden die ons met open armen weer ontvingen. Zij slaakten een zucht van verlichting, want zij waren bang dat wij de Nederlandse smaak zo te pakken hadden gekregen dat er binnenkort een bord 'à vendre' in de tuin zou staan. Die angst is geheel ongegrond. Hun aandacht en hulp in de afgelopen maanden plus de bijna onafgebroken periode met zon en aangename temperaturen hebben ons weer doen beseffen dat het hier goed toeven is. Zowel in voor- als tegenspoed, zowel buiten als binnen het medisch circuit.

Desalniettemin hadden mijn medische problemen niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal een behoorlijke impact. Je kunt redderen wat je wilt, twee levens tegelijk leven, zoals ik de afgelopen jaren deed, is onmogelijk. In principe weet ik dat, maar zolang het nog gaat ....... vlieg je gewoon door. Totdat 'iets' je de poot dwars zet .... 'iets' je tackelt. En ik kan nu tegen alle mantelzorg(st)ers roepen 'ga niet over je grenzen, neem ook tijd voor jezelf' of iedere 60-plusser die zich nog jong en gezond voelt adviseren 'schakel eens een tandje terug, je bent geen veertig meer'... het werkt niet, het komt niet over. Daarom genoeg hierover.

Inmiddels geniet ik alweer drie maanden van mijn vrije tijd. Ik zie dat Ad het, op zijn manier, aardig redt. Ik mag ook steeds meer lopen, uiteraard nog wel met krukken. De fysiotherapeut komt drie maal in de week en geeft nuttige aanwijzingen en oefeningen en als cadeautje een heerlijke massage. De lichamelijke genezing ligt op schema, dus iedereen tevreden!

Maar nu 'het mentale' gedeelte. Sinds een jaar doen Ad en ik iedere woensdagmiddag onder leiding van Delphine aan sofrologie, een combinatie van yoga, meditatie en visualisatie. Geen moeilijke yoga-standjes, geen urenlange meditatie-sessies, maar wèl ontspanning en bevrijding van steeds terugkerende moeilijke gedachten. Een positieve kijk op het leven ontwikkelen, ook als het soms moeilijk is. Wij doen dit samen met enkele Franse kennissen. Maar zoiets 'in het Nederlands' zou volgens mij nog beter werken!

Al zoekende op internet vond ik Janny, een Nederlandse sofrologe/psychotherapeute, woonachtig in 'de Lot'. Zij stuurde mij een door haarzelf geschreven boekje en twee cd's met oefeningen. En zoals verwacht, het kwam nog dieper binnen! Een goede reden dus om te vragen of wij een workshop bij haar konden volgen in het najaar. Helaas dwarsboomde mijn val deze plannen, maar Janny wilde wèl naar Taradeau komen. Met haar partner een week vakantie houden in ons appartement en intussen Ad en mij 'mental coachen'.

Stel je voor: ik lig uitgerangeerd op de bank, bang voor een eventuele operatie en met allerlei vragen hoe we deze maanden van immobiliteit door moeten komen. En dan stapt er een vrolijke, levenslustige Janny ons huis binnen. Geen enkele mogelijkheid je beter voor te doen dan je bent. We zaten namelijk ook nog eens tussen de glasscherven omdat Ad net de klep van de open haard uit zijn handen had laten vallen. De borden van het middageten stonden nog op tafel en het huis schreeuwde om een stofzuigerbeurt, want Sanne verspreidde vrijelijk alle overbodige haren waar ze maar liep. Hoe kwetsbaar kan een mens zijn!

Er volgden vijf hele bijzondere dagen: praten, huilen, boos worden en lachen. De ene dag werkten we binnen, lekker lui op de bank, de andere dag  buiten in het zonnetje met uitzicht op de vallende blaadjes. De 'boze wereld' ver weg. Wij (her)ontdekten samen de fundamenten voor een 'nieuw' leven. Elkaar weer wat meer loslaten, het vertrouwen in je lichaam en dus in jezelf terugwinnen, weer worden zoals je ooit bedoeld was te zijn. En natuurlijk samen blijven genieten van de mooie momenten die ons ongetwijfeld ook nog te wachten staan.

Janny heeft praktische, inspirerende boeken achtergelaten. Ook heeft zij een verslag gemaakt van dit samenzijn met daarin, naast de knelpunten en valkuilen, ook onze sterke karaktertrekken waar we altijd op terug kunnen vallen. Zij reikte mij daarmee, naast mijn twee al in gebruik zijnde krukken, ook een mentale kruk aan. Janny, un grand merci!! Mocht U geïnteresseerd zijn in deze therapie schroom dan niet ons of Janny te benaderen. Wellicht kan ze U ook van dienst zijn.

Dankzij deze bronnen zijn wij geestelijk en lichamelijk gesterkt het nieuwe jaar ingegaan.  Wij wensen U oprecht ook een zo gezond mogelijk 2012 toe, omringd door mensen die U op het juiste moment een helpende hand willen bieden!

A bientôt

Nanny 
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

Gepubliceerd: zaterdag 07-01-2012 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier