Ochtendspits

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Terwijl ik me verlustigde in de vendange (wijnoogst), in volle gang, en weer redelijk was ingeschoten op de SERENA-avondroutine, belde op donderdagavond de dienstdoende nefroloog. Nou dan slaat je de schrik flink om het hart: 'wat hebben de maandelijkse bloedanalyses opgeleverd dat SERENA onmiddellijk - bijna bij nacht en ontij - tot actie moest besluiten?' De boodschap was, ondanks mijn wilde gedachten, gelukkig onschuldiger: 'of ik bereid was om - voor één week hoor!-  mijn vaste dialyse-avonden te laten schieten'. Men wilde mij namelijk, nogmaals: alléén voor de volgende week!, inschalen op dinsdag-, donderdag- en zaterdagóchtend.

Dat betekende om zeven uur dertig 'aankoppelen'. Nu houd ik bepaaldelijk niet van ochtend-dialyse, waarbij de kater daarna een groot deel van de dag oppeuzelt. Maar op zo'n verzoek zeg je, weliswaar met moeite, natuurlijk geen nee, want je 'dialyse-familiegevoel' suggereert je dat je met elkaar de zaak draaiende moet zien te houden. Hierbij speelde in mijn achterhoofd ook, dat enige toeschietelijkheid ooit nuttig zou kunnen zijn voor de toekomst.

Dergelijke gevoelens spelen kennelijk niet bij iedereen even sterk. Onder andere mijn 'kopvrouw' (de dame aan de andere kant van de schutting) had resoluut nee gezegd. Hoogstwaarschijnlijk met een goede reden. Cathy en Mike echter bleek mijn toeschietelijkheid flink aan het schrikken te hebben gemaakt, want op díe dagen en op dàt vroege uur hadden ze tot hun spijt - wegens vaste verplichtingen elders - geen ruimte voor mij. Zij hadden bovendien al tijdelijk een klus van een collega op zich genomen, die op een lang exotisch familiebezoek was. 

Gelukkig was hun oude ambulancebedrijf bereid om tijdelijk 'de honneurs' waar te nemen; daar hoefde ik dus niet zelf achter heen. Gevolg van een en ander was helaas wel, dat deze VSL zich al om kwart voor zeven, in plaats van zeven uur, meldde, 'want hij moest na mij nog een monsieur ophalen'. Ik was duidelijk een klusje tussendoor en had dus eventjes weinig te willen; hoewel de klant hier nog steeds koning is. Dit alles veroorzaakte een huiselijke ontregeling plus een onrustige nacht voor Nanny en mij beiden (Nanny voelt zich altijd medeverantwoordelijk). Hierdoor begon ik al met een lichte kater aan mijn ligkuur. Gelukkig nooit mijn EMLA-anesthesie vergeten, wat met zo'n duf hoofd gemakkelijk had gekund. 

Een voordeel van dit nadeel was overigens wél dat wij samen verscheidene middagen languit op bed televisie hebben kunnen kijken; én iedere avond thuis! Niet altijd even fris, maar toch. Die televisie in de slaapkamer is een cadeau voor de verjaardag van Nanny, eigenlijk bedoeld voor de lange avonden dat ik bij mijn vriendinnen in SERENA bivakkeer.

Achter al deze consternatie stak simpelweg een gebrek aan infirmières. Ik dacht daarbij vooral aan vakantiepret, maar het ging ook om ziekte en zwangerschap. Voor getrouwde verpleegsters van rond de dertig jaar, is het niet ongebruikelijk om kinderen te krijgen. Ik heb al verscheidene blije jonge moeders, na langere afwezigheid,  met verhalen en foto's aan mijn bed gehad. Uiteraard geen kleintjes op de afdeling! Wij moeten het doen met enthousiaste verslagen. Maar het kost je soms een ochtenddialyse. Voor deze keer: graag gedaan!

À la prochaine,

Ad

Gepubliceerd: zaterdag 15-10-2011 | Reacties (1)

Reageer op dit artikel

  • A., B.
    16-10-2011 13:49

    Bienvernu dans le monde reel du dialyse... ;)

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier