Vriendinnen voor het leven

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Vakantie-tripjes naar Nederland werden ons vijf jaar geleden plotseling ontnomen. Vanaf dat moment was alle aandacht gericht op Ads gezondheid. Maar, zoals dat gaat in het leven, alles went: de gang naar het Dialyse-centrum, het gammel thuiskomen met een veel te lage bloeddruk of een hevige nabloeding. Zelfs Sanne schrikt niet meer als Ad lekkend door de hal naar de badkamer loopt en mij uit mijn eerste slaap haalt.

Samen worden we dan dat rode 'Manneke Pis' de baas met bloedstelpende watjes en een drukverband. Ook de bekende dialyse-katers horen erbij. Niet leuk, maar het is inmiddels allemaal routine. En dàn komt het moment dat er behoefte is aan 'wat ander leven in de brouwerij'.

Dat andere leven speelde zich, zoals bekend, onlangs in Doorn af. Na een korte rust- en gewenningsperiode ging ik mijn vriendinnen bellen. Ze wilden meteen komen, liefst allemaal tegelijk. Heerlijk dat enthousiasme!! De afspraken werden zo gemaakt dat iedereen Ad nog even kon zien voordat hij naar de dialyse moest.

Na zijn vertrek (niet in een ambulance-taxi zoals in Frankrijk, maar 'très chique' in een donkere Mercedes met chauffeur in 3-delig pak!) hadden wij het rijk alleen. Ik serveerde eindeloos koffie (met appelflappen), thee (met kaneelbiscuitjes) en rosé met toastjes huzarensalade, filet américain en haring. Hollands glorie! Op het laatst kon ik het niet meer door mijn keel krijgen.

Een greep uit de lange stoet: Als eerste Lidy. Zij had ons overigens, samen met mijn zus, op de dag van aankomst al opgevangen, de bungalow gezellig gemaakt met paastakken en bloemen, de bedden opgemaakt en voor eten gezorgd!

Deze keer kwam zij met... een ligstoel. Nu kon ik comfortabel op het terras bijkomen van alle vermoeienissen en de stapels meegenomen boeken lezen.

Een week later reed ze weer voor, samen met een oud-collega die ik zeker 10 jaar niet gezien of gesproken had. Grappig, we pakten gewoon de draad weer op en beloofden elkaar regelmatig te zullen mailen.

Daarna meldde Elly zich, met een tas vol originele lekkernijen: Hollandse kruidenkaasjes, Arnhemse meisjes, chocolaatjes, bijzondere jam en honing-mayonaise. We keken elkaar na 6 jaar weer in de ogen en zagen de extra rimpeltjes, elk met een eigen verhaal. We praatten er uitgebreid over en dat voelde weer als vanouds. Gelukkig zijn we elkaar niet kwijt geraakt!


En dan Leny, een zeer dierbare vriendin, die ondanks haar progressieve spierziekte, toch wilde komen. Ook wij hadden eIkaar lang niet gezien en weinig gesproken, want zelfs een telefoongesprek vermoeit haar behoorlijk. Maar we bleven wel schrijven!

Toen we afspraken zei ze: "Ik wil jullie zo graag zien, al kunnen we maar een uurtje samen buiten zitten, stil genieten van de langs huppelende konijntjes". Dat hebben we gedaan en zelfs nog nieuwtjes uitgewisseld en foto's van ons 25-jarig huwelijksfeest bekeken.

Hoe simpel, maar rijk kan het leven zijn als je elkaar, misschien juist zonder woorden, begrijpt, accepteert en respecteert. De omhelzingen bij het komen en gaan spraken boekdelen.

Tot slot de ontmoeting met mijn oude schoolvriendinnetje. Na de middelbare school verloren we elkaar uit het oog. Maar toen Ad te horen kreeg dat hij aan de hemodialyse moest schoot haar naam me meteen te binnen. Zij was namelijk dialyseverpleegkundige geworden. Nadat ik haar via het NVN-forum had opgespoord mailden we regelmatig, maar naar Taradeau komen was helaas geen optie. Haar man leed al jaren aan de ziekte van Alzheimer en is begin dit jaar overleden.

Halverwege de jaren zestig kampeerden wij, als jonge vrije meiden, op een camping in Hoenderloo. 's Morgens om 9.00 uur stond de pan met vet al op het veel te kleine primusje, want iedere dag patat! Nu, 45 jaar later, liepen we hier te wandelen, zij met een blonde en ik met een zwarte Labrador.

Ontroerend dat je zo'n tijdspanne kunt overbruggen en samen je zorgen en verdriet kunt delen. Na ons afscheid keek ik haar nog een tijdje na. Zij reed terug naar Utrecht, naar een leeg huis. Ik liep terug naar ons vakantiehuisje waar Ad mij opwachtte. Weliswaar met veel lichamelijke ongemakken, maar gelukkig nog helder van geest. Wederom telde ik mijn zegeningen, zoals al vaker deze vakantie!

à bientôt,

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno

Gepubliceerd: zaterdag 09-07-2011 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier