Terug van weggeweest

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het is zondagavond half negen. Na een vermoeiende reis van twee dagen rijden we Taradeau binnen. 'Ons' Taradeau dat door alle belevenissen van de afgelopen 7 weken even helemaal uit ons leven en onze gedachten verdween.

Nog 5 minuten om de sleutels van het hek en de voordeur onderuit de tas op te vissen en dan stoppen de taxi en onze auto voor de deur van "Le trèfle à quatre feuilles". "Home sweet home". Het was een barre tocht. Zaterdag in Maastricht raakten we verzeild in een kop-staart-botsing. Dat kostte ons ruim 2 uur voor het invullen van de schadeformulieren, overleg met politie en bijkomen van de schrik.

Gelukkig stonden onze trouwe chauffeurs, Cathy en Mike, ons in Arlon op te wachten zodat we meteen ons verhaal kwijt konden en Mike de auto nog eens controleerde. Blikschade voor en achter, maar geen probleem om de volgende dag samen verder te rijden.

Na het ontbijt stapten we redelijk uitgerust in en lieten ons ontspannen richting het zonnige zuiden rijden. Maar dat bleek een misrekening. Einde van het Hemelvaart-weekend! Langzaam zagen we de péage volstromen en de files aanzwellen tot wel 70 km beneden Lyon. Gelukkig voor ons aan de andere kant van de weg, maar het verhoogde, ook bij onze chauffeurs wèl de spanning. Wat stond ons nog te wachten?

Het waren opmerkelijk veel Nederlanders die met ons opreden en in de wegrestaurants hoorde je dan ook voornamelijk Nederlands praten en mopperen. Vieze toiletten, smakeloze koffie, gehaaste en vermoeide mensen.

Maar het ergste moest nog komen! Tot 3 keer toe belandden we in een tropische wolkbreuk, aardedonker, bliksem en donder, overstroomde wegen en alle auto's met knipperlichten aan om toch maar in dit regengordijn op te vallen.


Maar goed, we zijn heelhuids aangekomen, vol herinneringen aan een onvergetelijk verblijf in Doorn, met ongekend mooi weer en nieuwe ervaringen rondom dialyseren (en transport) in Nederland.

Warme herinneringen aan de Nooitgedagt-reünie in Friesland, de ontmoetingen met mijn familie uit Amersfoort, het bezoek van Merel en Jeroen, redacteuren van NierNieuws, en vele vrienden en vriendinnen van vroeger. Heerlijk om iedereen na zo'n lange tijd weer in de armen te sluiten.

En als hoogtepunt natuurlijk de viering van ons 25-jarig huwelijk samen met 3 bevriende echtparen en mijn zus op Landgoed Oldruitenborgh in Vollenhove. Een lang week-end samen lachen, huilen, eten en drinken in de wetenschap dat wij op dit clubje kunnen terugvallen als ziekte en dialyseperikelen straks het leven (nog) moeilijker gaan maken.

Want dat laatste is nu bij velen wel doorgedrongen, dialyse is niet alleen 'even' naar het ziekenhuis om te spoelen, die rode lijn van je arm naar het apparaat. Het is ook de rode draad in je dagelijkse leven of je nu thuis in FR bent of op vakantie in NL, het is er altijd, dag en nacht tot in de eeuwigheid.

Maar na deze 7 weken kunnen we dat weer aan, met dank aan alle lieve mensen die ons in NL zo verwend hebben.Wij willen onze ervaringen de komende weken graag met U delen in de hoop dat U dat op prijs stelt.

à bientôt,

Nanny

http://pagesperso-orange.fr/nanadno/




Gepubliceerd: zaterdag 11-06-2011 | Reacties (1)

Reageer op dit artikel

  • Trijntje, Emmen
    11-06-2011 20:56

    Hoi Nanny en Ad,

    Wat fijn dat jullie zo'n leuke tijd hebben gehad in Nederland. Ik hoop dat het voor herhaling vatbaar is. Heel veel beterschap verder met het dialiseren!

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier