In memoriam

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchantť !'

Je weet dat dialyse de kans er op helaas vergroot, maar toch komt het altijd weer onverwacht. Mijn maatje en medepassagier Martin Maistre, een leuke en levenslustige man, is niet meer. Toch nog plotseling. Zijn bed wordt binnenkort weer 'uitbesteed' aan een wachtende. Dat is de dialyse-realiteit.

In de vijf jaar die ik inmiddels spoel heb ik verscheidene gezichten 'onverklaard' zien verdwijnen uit onze groep. Er worden hierover door SERENA geen algemene mededelingen gedaan. Ook over de doden niets, zelfs geen goeds. Dit kan natuurlijk zijn om onrust en angst te voorkomen. Sommigen, bleek vaak later, waren alleen maar naar een ander uur, of naar een andere groep verkast.

Martin had, vanwege een vernauwde aorta te vast sluitende vaat-kleppen, en daardoor al langer dan een jaar een moeizame bloedcirculatie. Zijn hart werkte zich letterlijk te pletter om toch bloed rond te blijven pompen. Geringe inspanning bracht hem al buiten adem. Vooral dŠt was moeilijk om aan te zien, maar hij hield zich er kranig onder.

Een noodzakelijke operatie moest helaas steeds opnieuw worden uitgesteld omdat zijn conditie vaak teveel zorgen baarde. Maar tenslotte werd, ondanks alle twijfels, toch besloten tot een ingreep. Een veel betere oplossing was er niet, hij zou alleen maar zwakker worden. Op dinsdag bracht Cathy hem naar het verre hospitaal, in de overtuiging dat hij op woensdag zou worden geopereerd.

Aan het eind van de week kon zij hem echter weer voor een tijdje naar huis brengen 'omdat er urgentere gevallen tussen waren gekomen'. Dat kan natuurlijk heel wťl kloppen. Maar in zijn geval? Moest hij thuis soms nog wat rusten en aansterken in het belang van de ingreep? Die ingreep is er helaas nooit gekomen; bij zijn tweede opname in de kliniek werd de operatie nůg weer een aantal dagen uitgesteld. In afwachting daarvan is hij onverwacht overleden.


Wij beiden, Nanny en ik, wilden voor zijn vrouw in ieder geval naar zijn begrafenis, maar werden opnieuw verrast door de mededeling dat hij daar in Marseille, in aanwezigheid van zijn weduwe, kinderen en een stel bevriende Zwitserse buren, reeds was gecremeerd.


Het feit dat ik de geschiedenis van Martin wťl ken, heeft voornamelijk te maken met onze gezamenlijke dialyse-reisjes; hij kwam altijd onderweg naar SERENA aan boord. Cathy en haar Mike kenden hem als cliŽnt. Hierdoor bleven zŪj ťn dus ik, via via, ook op de hoogte van het verloop van zijn ziekte-geschiedenis. Persoonlijk zou ik echter toch graag wat officiŽler worden geÔnformeerd. Daarom wil ik binnenkort een voorstel doen om dergelijke zaken, zťker die van leven en dood, algemeen bekend te maken. Bijvoorbeeld via het mededelingenbord.

Gelukkig zijn er ook positievere oorzaken van 'plotseling ontbrekende gezichten'. Op een avond, ruim twee maanden geleden, misten we opeens twee jongere vrouwen uit ons gezelschap. Bij latere navraag bij de surveillante (de 'regeltante' van SERENA) bleek dat beiden op dezelfde dag waren getransplanteerd. En wonder boven wonder, elk met een nier van ťťn en dezelfde overleden donor.

Het gaat hen beiden goed. Die zien we dus (voorlopig?) niet meer terug. Zulks maakt dan weer vrolijk. Vandaar een opgewekt:

ŗ la prochaine,

Ad http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

Gepubliceerd: zaterdag 16-04-2011 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier