Bij(k)lessen

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchantť !'

Ik weet het, het is niet realistisch om van iedereen te verwachten dat ze de impact invoelen die een chronische ziekte heeft op het leven en de conditie van patiŽnt en partner. Zťker ook op dat van de partner die alles van nabij meebeleeft.

In de aanloop naar onze vakantie richting Nederland ontmoeten wij veel enthousiasme in de geest van: 'Wanneer precies zijn jullie hier, dan kunnen we een afspraak maken om bij ons langs te komen'. Wij zijn dan echt met vakantie om bijvoorbeeld Nederland, na vijf en een half jaar, opnieuw te verkennen dus 'langs gaan' zal mondjesmaat gebeuren.

Hier reageert men niet altijd even begripvol op. Wij hopen, uit onwetendheid. Zelfs gezonde vakantievierders komen na zo'n 'visite-reeks' vaak al met de tong op de schoenen terug, om daarna weer weken bij te komen onder de zon. Dialyse legt die lat nog een stuk lager (voor ons beiden). Voor een beter inzicht hebben we Andrť Beks 'Dansen in het zand' aangeraden.

In feite had Ūk destijds ook geen idee wat dialyse inhoudt, ondanks dat ik vanuit mijn opleiding heel goed wist dat falende nieren blijven falen. Toen ik zťlf te horen kreeg dat ik aan de dialyse moest, waardoor mij slechts vijftien procent van mijn krachten zouden resten, steigerde ik in gedachten.

Onhoorbaar besloot ik: 'Dat maak ikzelf wel uit'. Ik zag me na de dialyse gewoon nog onze flinke lap grond 'dťbroussailleren' (met een soort kantenmaaier ongewenste groeisels kort houden). Bovendien dacht ik bijvoorbeeld ook dat ik in het begin wel met ťťn keertje in de week toe zou kunnen. Maar dat werd me snel uit het hoofd gepraat.

Inmiddels weten wij samen, Nanny en ik, door het leven geleerd, dus beter. De nefroloog had en heeft helaas gelijk, zoals alle 'insiders' ongetwijfeld ook weten. Wij begrijpen ook best dat een 'outsider' zich (gelukkig) niet werkelijk in onze situatie kan inleven, maar stug onbegrip blijft pijnlijk.


Zeker als je de vele verhalen en voorbeelden, die wij de afgelopen vijf jaar aan hun gezonde wereld hebben gestuurd, in aanmerking neemt. Of zou het angst zijn om geconfronteerd te worden met een onaangename waarheid van het leven? Alles moet maakbaar zijn en plotseling dringt zich de schrik op dat dit geen zekerheid is.

Wij willen onze vakantie leuk houden, zonder nodeloze frustraties. Daarom heb ik, om onze mogelijkheden en positie enigszins te verduidelijken, aan het 'thuisfront' een uitgebreide e-mail rondgestuurd, waarin ik (nogmaals) uitleg hoe mijn conditie is en wat dit voor veel activiteiten zal betekenen, bijvoorbeeld voor de 'familiedag'.

Voor Nanny, die wel 'alle tijd aan zichzelf heeft', maar niettemin moe is van haar jarenlang gevecht rond het nierfalen, geldt dit evenzeer. Zij kan eventueel tijdens de dialyse-uren en ook tijdens de 'kater' alle vriendinnen ontvangen die ze 'aankan', maar zal zelf waarschijnlijk ook weinig bezoeken afleggen.

Van de zes weken vakantie blijven er bovendien voor mij vanwege de dialyse en 'de kater' praktisch slechts drie over. Aan het begrip van de buitenwacht blijven we werken, ook in ons eigenbelang. Leuke reacties zullen namelijk onze 'sentimental journey' een positieve lift geven.

ŗ la prochaine,

Ad

http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

Gepubliceerd: zaterdag 02-04-2011 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier