Mijn 11-daagse Medische Logeerpartijtje (deel 2/3)

Weblog van Linda over leven met een donornier 

De vrijdag werd een beetje een 'hangdag', waarop wel een beetje regelmaat in het 'ziekenhuisleven' begon te komen. En toen maakten mijn kamergenoot en ik op zaterdagochtend vroeg kennis met wat wij de rest van ons ziekenhuisverblijf 'de strenge doch rechtvaardige zuster' noemden. Ze kwam kordaat de kamer binnenlopen en vroeg meteen of we al zelfstandig gedoucht hadden. Ik keek haar aan of ze gek geworden was, maar ze meende het echt. Er bleek geen weg terug (ze zou in de buurt blijven, mocht er iets mis gaan) en zo ging ik een poging wagen.

Je moet je bedenken dat ik gewoon al zo ontzettend moest nadenken, wat ik ook alweer allemaal nodig had om te douchen (gelukkig stond er een stoeltje in de douche). Ik leek wel een oud wijf. Maar wat was het heerlijk en wat was ik ontzettend trots op mezelf dat het gelukt was. Ik moet ook zeggen dat ik dit soort 'duwtjes' van deze zuster wel kon gebruiken, daar ik iemand ben die alles wat nieuw is, een beetje afwachtend benadert (kat uit de boom kijkend). Zij voelde dit feilloos aan. Ze was streng, maar had een hart van goud en aan het eind van mijn ziekenhuisverblijf konden we het goed met elkaar vinden.

De rest van deze zaterdag werd een drama. Ik was wel blij dat de blaaskatheter eruit ging, maar al gauw kreeg ik te horen dat er paniek in de tent was, want het kreatinine was gestegen. Meteen moest de blaaskatheter er weer in, de medicatie werd aangepast en er moest een echo gemaakt worden. En dat allemaal tijdens de aanwezigheid van het bezoek. Was dit foute boel...? Op de echo zag alles er gelukkig goed uit en na de aanpassing van de medicatie ging het kreatinine ook weer zakken, pfffff!!!

Zondags ging gelukkig de katheter er ook weer uit en ik kon ik weer lekker zelf gaan plassen. Alleen m'n infuusnaald zat er nu nog in, wat een bevrijding. Maar natuurlijk had de 'strenge doch rechtvaardige zuster' voor vandaag weer iets nieuws voor me in petto. Ze kwam met een rolstoel aanlopen en zei: 'dan kun je straks als je man er is even lekker naar buiten...' Ik kon m'n oren niet geloven, maar het gebeurde wel, ook al sputterde ik in eerste instantie wel wat tegen. Want ja, ook dit was dus weer een beetje eng. En om de dag nog succesvoller te maken, ging ik met manlief proberen trappen te lopen, want ja, de conditie en kracht moesten ook weer op peil komen. Bij mijn kamergenoot was een fysiotherapeut geweest en zij had dus opdracht gekregen om met haar trappen te gaan lopen. Ik vroeg waarom er bij mij geen fysio kwam, waarop ik het antwoord kreeg: 'jij bent toch nog jong...', nou dan neem je toch zelf initiatief!! Ik liep in ťťn keer twee trappen, het voelde allemaal wat wankel, maar viel niet tegen.

Wordt vervolgd

Gepubliceerd: dinsdag 08-03-2011 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier