Het wel en wee rondom de transplantatie (deel 2)

Weblog van Linda over leven met een donornier 

Ook realiseerde ik me dat de pijn meeviel en ik me niet echt beroerd voelde. Ik kon de morfinepomp zelf bedienen, kon erop drukken wanneer ik het nodig vond (er was natuurlijk een grens ingesteld), maar legde mezelf al snel de dwang op dat ik ťťn keer in het uur op de pomp mocht drukken, maar waarom weet ik niet... Vandaar ook dat ik die klok goed kon gebruiken. Ik kon de slaap niet vatten en was de hele nacht wakker.

Terwijl ik half stoned me meer en meer bewust werd van m'n omgeving, kwamen man en kids eraan. De afspraak vooraf was dat alleen mijn man even 10 minuten bij mij zou mogen, maar de kids mochten uiteindelijk ook even bij mama kijken. Verpakt in een mooi blauw tenue stonden ze aan mijn bed. Vooraf had ik het idee vreselijk gevonden dat ze mij zo zouden moeten zien en was ik ook bang geweest dat ik allerlei onzin uit zou kramen onder invloed van... Dus het eerste wat ik vroeg toen ze bij me waren was of ik wel een beetje normaal praatte. Waar maakt een mens zich eigenlijk druk om in zo'n situatie? Wat 10 minuten zouden zijn, werd een half uurtje, maar ik kan me daar verder niet heel veel van herinneren.

En toen brak er een hele lange nacht aan met constant controles en ik zag de minuten wegtikken op de klok. Gaandeweg de nacht begon een helse hoofdpijn van mij meester te maken, die naar later bleek dagen aan zou houden. In de loop van de ochtend kreeg ik te horen dat ik om een uur of 11 weer naar mijn gewone kamer zou worden gebracht. Dit zou gebeuren met eerst een tussenstop bij mijn vader. We zouden elkaar weer voor het eerst na onze operaties zien!! Eerst zou ik nog gewassen worden, m'n nekinfuus werd eruit gehaald en dan was het zover.

Terwijl ik richting mijn vader gebracht werd, ontstond er bij mij een soort 'wagenziekte', ik werd echt zo ontzettend misselijk. Waarschijnlijk door een combinatie van narcose en het hobbelen in het bed. Aangekomen bij mijn vader wist ik natuurlijk niet hoe ik hem aan zou treffen, maar dit had ik zeker niet durven dromen. Hij zat naast z'n bed, alsof er nooit iets gebeurd was, een boek te lezen. Natuurlijk is dit een kippenvel-moment en heftige emoties spelen op zo'n moment de boventoon.

Later die middag kwam mijn vader naar mij toegelopen, weliswaar nog met behoorlijk wat pijn, om mij het voor hem heugelijke nieuws te vertellen dat hij de volgende dag al naar huis zou gaan. De bedoeling was in eerste instantie dat hij het weekend over zou blijven, maar het ging zo goed met hem en je kunt maar wegwezen uit de ziekenhuissfeer. Je knapt tenslotte pas echt op als je lekker thuis bent. Wat een SUPERBIKKEL...

Gepubliceerd: zaterdag 26-02-2011 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier