Ons traject naar transplantatie (deel 2)

Weblog van Linda over leven met een donornier 

Er zou natuurlijk een nieuwe kans komen. Een dag later werden we al opgebeld door het ziekenhuis, er was een nieuwe datum geprikt: 23 juli. Ze wilden mijn vader een maand de tijd geven om volledig te herstellen. Het was mooi dat er een nieuwe datum vaststond, maar we moesten eerst nog deze teleurstelling verwerken, voordat we weer vooruit konden kijken. Het werd een maand van niets en niemand kon mij garanderen dat er een volgende keer niet weer iets mis zou gaan. Onzekerheid dreef de overhand. We probeerden ons zo snel mogelijk weer bij elkaar te rapen, om zo goed mogelijk bij de volgende kans ten tonele te verschijnen. Zaak was dat er geen rare virusjes en ander besmettelijks binnenshuis kwam. Maar ja, hoe doe je dat met twee schoolgaande kinderen?

Toch lukte dit en 22 juli gingen wij weer dezelfde weg als een maand tevoren. Aangekomen in het ziekenhuis werd ik meteen naar mijn kamer gebracht. We kregen een heerlijke lunch aangeboden, waarna we even een kijkje bij mijn vader gingen nemen. Hij was al helemaal geÔnstalleerd en eigenlijk ook klaar met alles. We konden ons dus nu echt gaan voorbereiden. We hadden nog even overleg hoe mijn man en de kinderen het de volgende dag zouden doen. Ze mochten 's ochtends naar mij toe komen, maar we besloten, om de rust in het gezin een beetje te bewaren, dat zij thuis zouden blijven tot na de operaties en dan naar het ziekenhuis zouden komen. En toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen. Ik wist me groot te houden, maar toen ik zeker wist dat ze echt weg waren kwamen de 'waterlanders'. Gelukkig zou een vriendin van mij de rest van de middag komen en we brachten, eerst samen met mijn vader en later met z'n tweeŽn de middag door in het restaurant van het ziekenhuis.

Toen ze weg was en ik mijn avondeten kreeg was daar toch een onbestemd gevoel. Na het eten kwam mijn vader nog even buurten en we spraken af op dit moment afscheid te nemen, omdat we niet wisten of we elkaar de volgende ochtend nog zouden treffen. Een bizar moment natuurlijk, maar ik had ook een gevoel van 'laat het allemaal maar gebeuren' en dat gaf wel heel veel rust.

Nadat mijn vader vertrokken was, keek ik nog wat tv, ging douchen en was benieuwd of ik de slaap zou vatten.

De volgende ochtend werd ik heel vroeg wakker, na toch een redelijk goede nacht gehad te hebben. De verpleegkundige vroeg of ik toch nog even naar mijn vader wilde. Natuurlijk wilde ik dat en haastte me in badjas nog even snel naar hem toe. Hij was er helemaal klaar voor en eigenlijk ook heel rustig, hij had ook iets van 'laat het allemaal maar gebeuren'. Al snel werd hij opgehaald en ik mocht meelopen tot aan de operatiekamer. Ik wist niet of ik dit in mijn eentje emotioneel zou trekken en besloot mee te lopen tot de lift. Dit was een moment dat ik heel moeilijk kan omschrijven, een vloedgolf van emoties overmande mij. Als ik het er nu nog over heb, komen de tranen en het kippenvel nog steeds spontaan op. Ik zie de deuren van de lift nog zo dicht gaan en mijn 'pappie' was uit het zicht...

Terug op mijn kamer was het mijn beurt om me te gaan voorbereiden. Een lieve verpleegkundige kwam nog even een praatje bij me maken om me een beetje af te leiden en aan het eind van de ochtend werd ik opgehaald. HET GING GEBEUREN...

Gepubliceerd: donderdag 17-02-2011 | Nog geen reacties

Reageer op dit artikel

    Recente artikelen

    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier


    NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
    Ons Pricaystatement vindt u hier