Moeder en nierpatiŽnt (deel 2)

Weblog van Linda over leven met een donornier 

Het zit natuurlijk in de aard van een moeder om niet af te willen haken en ik heb dan ook tot vlak voor transplantatie alle zeilen bijgezet, zodat ik ook niet af hoefde te haken. Soms deed elke spier in m'n lichaam pijn en elke vezel was gespannen, maar de kinderen trokken me er telkens weer doorheen en zorgden ervoor dat ik elke keer weer toch een tandje bij kon schakelen en m'n grenzen kon verleggen. Vermoeidheid was natuurlijk het voornaamste 'monster'. Maar oh, wat voelen kinderen dat feilloos aan en wat begrijpen ze dat goed...!!

Hoewel de nierfunctie naarmate de jaren vorderden slechter werd, kan ik toch zeggen dat de omstandigheden wat dat betreft me gunstig gezind waren. Want naarmate de tijd voortschreed, kon ik omdat de kinderen groter werden, ze wel makkelijker dingen uitleggen en ze werden steeds zelfstandiger. Dus het ging met mij wel slechter, maar de omstandigheden wat de kinderen betreft werden in ieder geval fysiek gezien voor mij makkelijker.
M'n rustperiodes werden frequenter en langer, maar ik kiende het altijd zo uit, dat ik bijvoorbeeld ging rusten als de kinderen op school waren, zodat ik weer wat energie had als ze thuis kwamen.

Natuurlijk is soms de twijfel en paniek en soms ook schuldgevoel bij mij toegeslagen. Hoe zou het ziekteverloop gaan, zou ik het allemaal wel volhouden (de opvoeding), deed ik m'n kinderen niet tekort, zadelde ik ze niet teveel met zorgen op. En wat voor mezelf echt DE ANGST was, was of ik alles wel van ze zou kunnen meemaken. 'Zal ik meemaken dat ze naar de basisschool gaan, dat ze hun zwemdiploma gaan halen, dat ze naar de middelbare school gaan en ga zo maar door...'
Heel erg veel heb ik niet hoeven missen van onze kinderen door mijn ziekte. Eťn ding vind ik echter wel ontzettend jammer en dat is dat ik de musical (het afscheid van de basisschool) van onze jongste zoon in groep 8 heb moeten missen. Ik heb hem wel op DVD kunnen bekijken, maar live is toch het mooiste! Gelukkig kan ik nu zeggen, dat het tot nu toe allemaal goed is afgelopen!!
Hoe de kinderen het ziek zijn van mij ervaren hebben, vind ik een mooi onderwerp voor een volgend blog.

Wat ik in de beginperiode van mijn moederschap echt heerlijk vond, was het feit dat heel veel mensen gewoon nog niet wisten dat ik ziek was. Ik stond op het schoolplein bijvoorbeeld gewoon als de moeder van... en niet als 'de moeder met die nierziekte'. Naarmate het slechter met me ging veranderde deze situatie natuurlijk omdat ik toch soms opvang voor de kinderen moest regelen en omdat ik vond dat sommige mensen op de hoogte moesten zijn van de situatie.

Eťn prachtig moment wil ik jullie, als lezers niet onthouden, en dat was het moment dat ik wakker werd na m'n transplantatie. Ik wist niet beter dan dat mijn man heel even 10 minuutjes bij me zou mogen, maar 'mijn mannen' waren er gewoon alle drie. In plaats van 10 minuten werd het een half uur en ik was zů wakker, dat ik het me tot op de dag van vandaag als een voor mij heel waardevol half uurtje herinner...

Na een geslaagde transplantatie is ook m'n hele manier van denken veranderd. Ik zie alles weer rooskleurig tegemoet en ga ervan uit dat mijn donornier lang bij mij wil blijven, zodat de kids een zorgeloze periode door kunnen maken met een moeder vol energie en een vader zonder zorgen om z'n vrouw!

Geweldig zijn de fantasieŽn die ik weer durf te hebben over: hoe het zal zijn als onze kinderen hun diploma van de middelbare school halen, als ze misschien afstuderen, als ze een relatie en misschien kinderen krijgen... Tranen van trots branden in m'n ogen als ik hierover fantaseer.
Pijnlijk zal het zijn om ze los te moeten laten en de wijde wereld in te moeten laten gaan. Maar met trots zal ik ze langs de zijlijn blijven volgen, wie ze ook zijn, hoe ze ook zijn, wat ze ook zijn en waar ze ook zijn!!

En natuurlijk liggen er altijd nieuwe stormen op de loer, maar zo is het leven, niet alleen voor een nierpatiŽnt, maar voor iedereen. En opnieuw zullen we ze trotseren!!

Gepubliceerd: woensdag 26-01-2011 | Reacties (4)

Reageer op dit artikel

  • Marieke, Bodegraven
    28-01-2011 17:59

    Dat zeg je heel mooi....het leven zit vol stormen ook al je geen nierpatient bent...ik wil er heel graag iets aan toe voegen..het leven zit ook vol stormen als je moeder bent van een nierpatient...

  • Petra, Venray
    27-01-2011 09:31

    Hoi Linda,

    Mooi geschreven!!!Zoooo herkenbaar,het kon mijn verhaal zijn :)Fijn dat alles nu goed en stabiel is,dat je heerlijk kunt genieten als moeder zijnde!!!Hopelijk nog heeeeeel veel jaren!!Groetjesss

  • patricia, arnhem
    26-01-2011 21:01

    prachtig geschreven. zou willen dat voor ons ook kinderen mogelijk zijn

  • Jacqueline, Bodegraven
    26-01-2011 17:16

    Mooi geschreven ...maar vooral ontroerend en heel herkenbaar..ik ben ook moeder en nierpatiŽnt en mijn grootste zorg is mijn kind...De gevoelens van angst zoals Linda ze verwoord ken ik dan ook al te goed. Ik ben blij dat het zo goed gaat nu met Linda dat geeft ook weer hoop..

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier