Wie niet horen wil, moet maar voelen

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchantť !'

Nou, ik heb het gevoeld en ik wil er alles aan doen om het nooooit meer zo ver te laten komen!

Ik schreef een paar maanden geleden al over mijn pijnlijke been en het feit dat ik geen tijd had (dacht te hebben) om naar mijn huisarts te gaan. Dom, want je lichaam protesteert niet voor niets. Toch ging ik door, wilde niet opgeven en hield mijn poot stijf!!

De zenuwpijnen werden erger en bereikten ook mijn buik. Ik kon niet meer lopen, was de controle helemaal kwijt. En dat boezemde angst in! De reumatoloog verzwaarde mijn medicatie prednison en stuurde me door voor foto's, MRI en internist. Resultaat: geen lies- of bekken-breuk, geen tumoren of versleten heupen, zelfs nauwelijks artrose! Dat waren dus gelukkig allemaal 'enge' veronderstellingen van de heren medici. Volgens de internist is het waarschijnlijk een beknelde ontstoken "femur"-zenuw geweest.

Desondanks ontvingen we 'gewoon' onze gasten, vrienden en familie met "een natje en een droogje". Dat leidde ook wel af, want altijd gezellig! Ad sprak uitgebreid met zijn nefroloog over zijn teruglopende conditie. Normaal gesproken ga ik altijd mee, maar nu even niet. Ik voelde me behoorlijk bezwaard dat hij nu ook nog een deel van mijn taak moest overnemen. Zelfs mijn column-beurt!

Uit Nederland kreeg ik bericht dat een goede vriendin uiteindelijk de strijd tegen borstkanker had verloren en geheel onverwacht overleed even daarna een dierbaar familielid.
Toen brak ik, want dan is de afstand FR-NL wel erg groot.

Er zijn grenzen en die zijn overschreden!! Ik ben doodmoe, voel me hier niet veilig meer, want zo blootgesteld aan bosbranden, overstromingen, herfststormen. Het is tijd voor bezinning, tijd om eerlijk te kijken naar mezelf, naar onze relatie en naar verleden, heden en toekomst.

Veertien jaar Taradeau... Samen vechtend tegen blaas- en prostaat-kanker, gelukkig tot nu toe met succes. En toen Ad 5 jaar geleden te horen kreeg dat hij aan de dialyse moest, paste ik met liefde en optimisme mijn leven hierop aan. Ik vond het zelfs een uitdaging Ťn ik wist voor wie en met wie ik het deed!!

Maar ineens realiseer ik me dat deze laatste jaren geen investering zijn geweest in 'beter worden' zoals met de kankers, maar een constante aanpassing aan een langzame, maar gewisse achteruitgang. Het klamme zweet breekt me uit. Onze TGV van weleer is een boemeltreintje geworden, zonder spoorboekje. En over veiligheid gesproken: hoe lang rijdt dit boemeltje nog, welke stations doet hij nog aan en waar, wanneer en hoe bereiken we het eindstation?


Maar dan breekt er gelukkig toch weer een zonnetje door. In een gesprek met de psychologe van SERENA (wat een zegen dat zij er is) vraagt zij of een vakantie in Nederland geen optie is. Weer contact voelen met je roots en de fundamenten van je 'oude' veiligheid. Niet voor een of twee weken maar voor een langere periode. Want zoals bekend neemt de dialyse behoorlijk wat tijd in beslag. Ruim vijf jaar, onvrijwillig, verstoken zijn van je geboorteland ...... dat kan blijkbaar heel diep zitten!

Onlangs dronken wij een glaasje met de maatschappelijk werkster van de dialyse-afdeling van het Meander Ziekenhuis in Amersfoort (zij heeft hier in de buurt een tweede huis) Ťn we kregen bezoek van mijn neef met echtgenote. Zij is verpleegkundige op de Eerste Hulp van hetzelfde ziekenhuis. Mijn ouders komen uit Amersfoort waar nog steeds een deel van de familie woont.
Ik dacht meteen, toeval bestaat niet. We gaan de stap wagen en de keuze is uiteraard gevallen op Amersfoort; inderdaad... "roots en veilige dialyseplaats". Ad hoopt dat ze hem daar willen ontvangen!!

Afgelopen week zaten we een weekje aan de kust in St.Clair. Ad heeft in HyŤres gedialyseerd. Wij waren beiden nog niet super fit, maar hebben toch heerlijk kunnen flaneren over de boulevard en vrienden bezocht uit 'die goede oude tijd'. Met Koosje sprak ik over haar ervaringen van vele jaren geleden toen zij met haar man hetzelfde proces doormaakte waarin ik nu zit. Lotgenoten hŤ, je hebt maar een half woord nodig.

Daarom sluit ik nu aanzienlijk positiever af dan ik begon. Ik hoop dat met dit leuke vooruitzicht ook de restpijn in mijn benen zal verdwijnen.

Onze club-activiteiten voor dit jaar hebben we behoorlijk ingeperkt en ook logeerpartijen zijn voorlopig niet aan de orde. De knop is om: we gaan genieten van onze toch wel erg mooie streek en daarnaast werken aan onze "Tour de Pays-Bas".

A bientŰt,

Nanny


http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

Gepubliceerd: zaterdag 23-10-2010 | Reacties (2)

Reageer op dit artikel

  • A., B.
    23-10-2010 15:21

    Heimwee, het verlaat je nooit...
    Maar jullie maker er wel het beste van. Toch? Sterkte. :)

  • Gerard, Dordrecht
    23-10-2010 13:12

    Als nierpatiŽnt voel ik me erg gesteund door dit dagboek. Bedankt!!

    Gerard


Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier