Toen wist ik dat het foute boel was (deel 1)

Weblog van Linda over leven met een donornier 

Lange tijd was ik al doodmoe. Maar ja, er is altijd wel een reden om moe te zijn? We gingen verhuizen, ik had net een nieuwe baan en de voorbereidingen voor ons huwelijk waren in volle gang. Allemaal zaken die er wel in hakken. En dan nog maar even niks te zeggen over het commentaar wat er met vermoeidheid en jong zijn gepaard gaat: 'waar moet een jonge meid als jij nou moe van zijn', 'joh, het zal wel psychisch zijn' (je zou nog aan jezelf gaan twijfelen ook), om maar even een paar voorbeelden te noemen. Als het echt niet meer ging, bracht ik een bezoekje aan de huisarts. Er werd wel eens bloed geprikt, maar daar kwam toen nooit iets noemenswaardigs uit. Neem maar een weekje rust was vaak het advies.Iik sliep dan wat bij en dan ging het wel weer voor een tijdje.

Totdat ik op een nacht wakker werd met hele dikke ogen en dikke enkels. In m'n gezicht leek ik wel een varkentje, vreselijk! Toch maar weer naar de huisarts. Ik spreek nu over oktober 1991. Hij constateerde een loei hoge bloeddruk. Hij deed het af met de uitspraak: ďmisschien hoort het wel bij jeĒ. Met een zeer ontevreden gevoel verliet ik de praktijk, met de wetenschap dat ik me gewoon niet goed voelde. Ik moest over een paar weekjes nog maar eens terug komen. Intussen nam het vocht in het lichaam toe en m'n gewicht steeg ook lekker mee. Terug bij de huisarts, begon hij nu toch ook wel wat argwaan te krijgen en verwees me door naar een internist.

Bij de internist deed ik enkele weken later ook m'n verhaal en ik kreeg onder andere het antwoord: 'ja, ik heb 's avonds ook weleens vocht in m'n benen' (word je ooit weleens in een keer serieus genomen door een arts?). Toen ze een paar minuten later m'n benen zag, zag ik haar denken en zag dat ze spijt had van haar uitspraak. Er werden allerlei onderzoeken gepland, waar ik half februari de uitslag van zou krijgen. Een van die onderzoeken was een echo van mijn buik. Terwijl deze echo gemaakt werd, zag ik de radioloog naar me kijken, hij keek terug naar het scherm en vroeg vervolgens aan me hoe lang ik deze klachten al had. Dat was het moment voor mij van de eerste serieuze twijfel over mijn toestand. Blikken zeggen soms meer dan woorden!

Lees deel 2

Gepubliceerd: vrijdag 22-10-2010 | Reacties (1)

Reageer op dit artikel

  • karin, Haren
    23-10-2010 12:38

    Beide verhalen gelezen, pffft heftig maar heel mooi, lees morgen graag verder, groetjes

Recente artikelen

NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier


NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier