Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Zondagskind

Door Brenda de Coninck 

DEEL 7 - 'Mam, of je Jacqueline* even terugbelt!' Ik kom net onder de douche vandaan. We zitten midden in een verbouwing en ik heb eigenlijk geen tijd, maar ik besluit er toch even voor te gaan zitten.

'Ik ga weg' zegt ze plompverloren als ze de telefoon opneemt, en valt stil. Mijn hersenen werken op volle toeren. Jacqueline gaat weg. Weg? Waar naartoe? Op vakantie? Verhuizen? Ze blijft stil, kennelijk om te merken of ik het begrijp. En ineens weet ik het. Jacqueline gaat weg en Bart blijft. 'Ja, zegt ze, we gaan scheiden.'

Ik ben met stomheid geslagen. Ik zie de 'petite Française' voor mij - mijn vriendin op afstand met wie ik diepgaande gesprekken heb gevoerd over het leven. Over de vreselijke dingen die ze heeft meegemaakt en over haar lichaam dat het langzaamaan laat afweten. Jacqueline heeft reuma, ernstige suikerziekte en hartproblemen, maar zag altijd nog redenen om door te gaan. Voor Bart, voor de kinderen en kleinkinderen. Bart, die de 70 allang gepasseerd is en met wie ze al bijna 50 jaar getrouwd is. Maar Bart wil niet meer. 'Hij zegt dat ik hem teveel beperk.'

Mijn adem stokt. Wát? 'Ja, Brenda’, zegt ze zacht. Hij is afgevallen, wil ineens naar de sportschool omdat hij zo graag fit wil blijven. Ik pas niet meer in dat plaatje. Hij zegt dat hij al twee jaar ongelukkig met mij is. Ik kan volgens hem nog zo weinig en hij wil nog zoveel. Mijn twee dochters helpen mij gelukkig. Die hadden al langer door dat hun vader veranderde. Ze hebben voor mij een huis gehuurd, vlak bij hen in de buurt - ze helpen mij met behangen e.d.' 'Hoe voel je je', vraag ik. 'Ik heb gehuild en ik zal in de toekomst ook nog wel eens huilen, maar ik wil vooral dóór. Ik ga niet bij de pakken neerzitten hoor. Ik heb nog kinderen en kleinkinderen en daar ga ik voor', besluit ze strijdvaardig.

Ik verkeer nog in een staat van ongeloof. De kleine Jacqueline die zo streng voor zichzelf moet zijn als het gaat om haar eetpatroon, die vanwege reuma veel pijn heeft en sommige dingen niet meer kán en ook niet teveel mag doen vanwege haar hartproblemen. Ze wordt aan de kant gezet omdat ze niet meer past in de toekomstverwachtingen van haar bejaarde man.

Als ze ophangt en ik haar nieuwe adresgegevens heb genoteerd, blijf ik nog even op bed zitten. Ik zie haar in gedachten voor mij, alleen, zonder man, die tot voor kort haar maatje was, in een leeg huis zitten. Dat was het dan. Einde oefening.

'Je beperkt mij teveel'. Die woorden blijven maar door mijn hoofd rondmalen. Ik denk aan mijzelf en aan de echtparen die ik heb leren kennen tijdens het predialyseweekend dat de NVN afgelopen oktober in Hotel Klein Zwitserland heeft georganiseerd. Alle mensen die aan deze tweedaagse meededen passeren in mijn hoofd de revue. Oudere en jongere patiënten, zelfs een aanstaande vader, allemaal met een ernstige nierziekte. En allemaal met partners die ongewild ook deze nierziekte 'cadeau' hebben gekregen. Die hun toekomstverwachtingen moeten bijstellen en die gelukkig willen bijstellen. Omdat zij ervan uitgaan dat ze aan een relatie zijn begonnen en elkaar daarbij trouw hebben beloofd, ook in tijden van ziekte. Hoeveel van hen zullen op den duur - net als Bart - besluiten dat ze geen zin meer hebben in een zieke partner?

Ik luister naar de vertrouwde geluiden beneden en merk dat mijn ogen vochtig worden. Mijn jongste dochter is dit weekend thuis en praat met haar vader over ditjes en datjes, terwijl ze samen in de keuken werken. Ze schateren. Het klinkt zo vertrouwd, veilig en warm. De basis waarop ik rust. De grond onder mijn voeten. Wat zou het voor mij betekenen als mijn man en beste vriend mij na 26 jaar huwelijk vertelt dat ik hem teveel beperk? Dat hij liever alleen verder wil?

Ik verman mezelf. Ophouden Brenda, hier heeft niemand wat aan. Maar toch, als we samen naar de bouwmarkt rijden, ben ik stil. Hij merkt het en vraagt wat er is. Ik vertel over Jacqueline en over de gedachten die ik heb weggestopt. 'Ik ben ziek, maar dat beïnvloedt jouw leven ook. Ik voel me soms schuldig dat ik dit jou aandoe, ook al weet ik dat ik er niets aan kan doen.' Hij reageert resoluut. 'Wat een onzin, daar heb jij toch niet voor gekozen, om ziek te zijn? We zitten hier samen in hoor.' En hij legt zijn hand even op de mijne. En hoewel ik stiekem zo'n soort antwoord verwachtte, ben ik toch een beetje opgelucht. De grond onder mijn voeten is weer een stukje dikker geworden. Wat ben ik toch een zondagskind.

*Vanwege de privacy zijn de namen van Jacqueline en Bart gefingeerd.

sterren Gepubliceerd: woensdag 31-10-2012 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Margot
    31-10-2012 14:01

    Vreselijk triest, maar ze is niet de enige.
    Mijn ziekte heeft ook mijn relatie gekost.
    Als je partner niet met de gevolgen van je ziekte om kan gaan, doet dat onbeschrijflijk veel pijn. Het is zo ontzettend egoïstisch. Maar mijn partner was nog jong, in zekere zin kon ik het nog wel een beetje begrijpen. Maar een man van 70? Wat bezielt zo iemand? Ik ben er net zo stil van.... Wens je vriendin veel sterkte!




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier