Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Zoektocht naar genen die matching beïnvloeden duurt voort

Door Gerard Kok 

Door een combinatie van immuunsysteemonderdrukkende medicijnen en HLA-matching, zijn de overlevingskansen van donornieren de laatste jaren gestegen, maar zelfs bij een perfecte HLA-match tussen donor en ontvanger blijven immuunsysteemonderdrukkende medicijnen noodzakelijk. Dit suggereert dat er tussen donor en ontvanger genetische verschillen bestaan die een belangrijke rol spelen in afstoting van de donornier. Door een aantal studies naast elkaar te leggen, hoopten Engelse en Ierse artsen vat te krijgen op de voor niertransplantatie mogelijk cruciale genetische verschillen.

Genetische factoren spelen een belangrijke rol bij het overleven van een donornier, wat duidelijk blijkt uit de slagingspercentages bij transplantaties tussen eeneiige tweelingen: die zijn onverminderd hoog. Bij anderen blijkt de slagingskans hoger naarmate het Humaan LeukocytenAntigeen (HLA) tussen donor en ontvanger beter overeenkomt. Het Humaan LeukocytenAntigeen is een stukje chromosoom dat de blauwdruk vormt voor hoe ons immuunsysteem opereert. Maar zelfs bij een perfecte HLA-match zijn nog immuunsysteemonderdrukkende medicijnen nodig.

Eigenlijk is de mate van HLA-matching al een genetische factor die van invloed is op het resultaat van een transplantatie, maar ontdekkingen bij andere ziektebeelden de afgelopen jaren doen dus vermoeden dat er nog meer zijn. Om die factoren op het spoor te komen, onderzochten de artsen bijna 8000 donor-ontvangerparen uit Engeland en de rest van Europa, uit diverse kleinere studies. Helaas kwamen daaruit geen andere genetische factoren naar voren die het risico op afstoting zouden kunnen verklaren.

De artsen gaan uitvoerig in op de oorzaken van het niet vinden van deze andere factoren. Zij vermoeden dat de kwaliteit van de data beter had gekund; sommige studies waren van een aantal jaar terug, toen de stand van de techniek misschien niet was wat het nu is; of er zijn verschillen in hoe de diverse studies zijn opgezet en aangepakt die zich, onbedoeld, toch uiten in de resultaten. De belangrijkste oorzaak is echter dat de onderzochte studies te klein waren van opzet, waardoor het statistisch lastig is om heldere conclusies te trekken. Daarom hebben zij nu hun hoop gevestigd op een vergelijkbaar onderzoek, dat echter gegevens verzamelt van heel de wereld, in plaats van alleen Europa.

sterren Gepubliceerd: donderdag 07-06-2018
Bron: American Journal of Transplantation | Nog geen reacties




Digitale testkit voor urineonderzoek thuis

Nierpatiënten uit Salford, in de buurt van Manchester, gaan voor de Britse National Health Services (NHS) een nieuwe tool testen om urineonderzoek te doen. Dat moet uiteindelijk een hoop ritjes naar het ziekenhuislab besparen.

Dipsticks om urine te testen bestaan al heel lang. Maar vaak meten ze maar een waarde, bijvoorbeeld eiwit of de zuurgraad van urine. En de uitkomst is een indicatie, geen nauwkeurige meting. De test die de NHS heeft laten ontwikkelen is hierop gebaseerd, maar dan een stuk uitgebreider en geavanceerder.

De dipstick die bij de test zit meet tien verschillende parameters. Die zijn niet voor iedereen van belang, maar dat betekent wel dat dezelfde test gebruikt zal kunnen worden door nierpatiënten, diabetici, zwangeren en anderen die bepaalde risico's lopen die te monitoren zijn met urinetests. Elk vlakje op de stick kleurt na gebruik binnen een spectrum van acht mogelijkheden. Met behulp van een smartphonecamera kan de patiënt de resultaten uitlezen en met diezelfde telefoon direct doorsturen naar zijn behandelaar.

Lees meer »

Heroïne belangrijke oorzaak amyloïdose in Amerikaanse steden »

Een bepaalde vorm van amyloïdose in de nieren die traditioneel voorkomt bij mensen met auto-immuunaandoeningen, komt in de laatste jaren in Amerikaanse steden vooral voor bij heroïnegebruikers. Amyloïdose is een verschijnsel waarbij eiwitten in het lichaam verkeerd gevouwen zijn en niet (goed) opgeruimd worden. Deze eiwitten hechten zich aan elkaar en slaan als stugge structuren neer in weefsels. Bijvoorbeeld in de nieren, die daardoor steeds slechter functioneren.

Lees meer »

Andreas Vesalius en zijn fascinatie voor de nier »

In de 16e eeuw was de medische wetenschap nog steeds gebaseerd op de wijsheid van de klassieke oudheid. Wetenschappers uit dit verre verleden bepaalden nog altijd hoe er over het menselijk lichaam werd gedacht. Ruim 2000 jaar lang waren de bevindingen van Aristoteles over de medische wetenschap onbetwist. Hoewel Aristoteles en later zijn volgeling Galenus (Grieks/Romeins arts 129-199 n.Chr.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.