Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Zo is een dieet geen straf

Door Brenda de Coninck 

DEEL 10 - Gisteren ontving ik in mijn mailbox 'De Elektronische Eekhoorn', een digitale nieuwsbrief van het Instituut voor Eclectische Psychologie (IEP). Ik volg daar een Masterpractitioneropleiding Neurolinguïstisch programmeren (NLP). Ik wil als mens blijven groeien en mezelf ontwikkelen. En als tussen mij en mijn ontwikkeling belemmerende overtuigingen staan, wil ik die aanpakken. Overtuigingen kunnen namelijk een stimulans zijn of een rem. Ze kunnen veranderingen bevorderen of beperken. NLP-ers zeggen het zo: 'Overtuiging bepaalt gedrag, en overtuiging is een keuze'.

Ik lees regelmatig reacties van nierpatiënten op de site van NierNieuws, zie nierpatiënten om mij heen tijdens workshops of luister naar ze tijdens congressen. Een jaar of wat geleden trof ik een man aan op het podium van een bijeenkomst die vertelde over zijn zoutarme dieet. Hij kromp zowat in elkaar toen hij vertelde hoe smakeloos alles hem toescheen. Ik zat erbij en keer er vol verbazing naar. Hoe kan dat nou: ik eet thuis superlekker! En ook mijn huisgenoten, die vrijwel hetzelfde eten als ik. 'Lekker mam! Eten we dit weekend weer tagliatelle met gerookte zalm en pesto?' Dat recept kennen hij en zijn vrouw kennelijk niet, ging het door mijn hoofd. Zij zat naast hem op het podium, met een even bedremmeld gezicht, starend naar de grond. Ik had bijna de neiging om ze uit te nodigen.

Twee jaar geleden zakte mijn nierfunctie onder de 40% en wist ik dat het tijd werd om anders te gaan eten: met minder eiwit, kalium en natrium. Dat laatste was al een automatisme geworden. De afgelopen jaren had ik mij geoefend in zoutarm koken. We hebben thuis een blauw potje met zout dat alleen in uitzonderlijke gevallen uit de kast wordt gehaald en alleen als een gast daar nadrukkelijk om vraagt. Want we hebben ondervonden dat het eigenlijk helemaal niet nodig is om zout toe te voegen aan het eten. De boontjes smaken naar boontjes als je er geen zout op doet. De in de Actifry gebakken Franse frietjes smaken heerlijk met een klein beetje mayonaise en ketchup. Een gemengde salade is zalig met goede olijfolie en balsamicoazijn en een gebakken stukje vis goddelijk met viskruiden en eigengemaakte ongezouten knoflookboter. Voor het weekend heb ik een arsenaal aan aangepaste recepten opgebouwd waar mijn man en twee dochters naar uitkijken. Uiteraard: hun stukje vlees is groter dan dat van mij - er zijn verschillen. Maar zo zijn er ook verschillen tussen mensen die alles kunnen eten zonder dik te worden en anderen die op hun gewicht moeten letten.

Wat mij helpt is de overtuiging dat ik alles kan eten wat ik wil. Nee: geen tien haringen op één dag. Maar binnen de marges die gezond voor mij zijn, kan ik zelf bepalen wat ik lekker vind. In plaats van mij elke dag te focussen op wat ik niet kan eten, focus ik mij op wat ik allemaal wel kan eten. Door er op die manier naar te kijken, ontstaan mogelijkheden. Wordt mijn creatieve deel aangezet tot het bedenken en zoeken van recepten waarop ik mij 's ochtends al kan verheugen. De overtuiging dat ik 'in control' ben, is voor mij een stimulans.

Wat mij helpt is de overtuiging dat ik alles kan eten wat ik wil

Ik eet al jaren zoutloze (geroosterde) volkorenboterhammen, zodat ik er een lekker plakje gewone kaas op kan leggen. Zoutarme mosterd maakt het 'af'. In het begin wilde mijn meiden nog wel eens meewarig naar mij kijken. 'Mag ik eens een hapje proeven mam?' Om mij dan verbaasd aan te kijken en te concluderen: 'Dit is eigenlijk gewoon heel lekker!'

Om mijn eiwitinname te beperken, koop ik speciale pasta waar bijna geen eiwit, kalium en natrium inzit. Ze zijn er in allerlei varianten: tagliatelle, penne, macaroni, spaghetti. En een lekker zachtgekookt eitje in het weekend? Als ik daar zin in heb, eet ik heerlijke luchtige crackers, die veel weghebben van cracottes, en een minimale hoeveelheid eiwit, kalium en natrium bevatten. Met één ei over twee crackers verdeeld, krijg ik dan maar 7 tot 8 gram eiwit binnen. Een lekker sapje erbij? Doe mij maar een glaasje Dubbel fris bij het ontbijt, in plaats van jus d'orange. Scheelt een hoop kalium en vind ik net zo lekker. En als ik dan toch een onbedwingbare trek heb in sinaasappelsap, eet ik een sinaasappel.

Jaap Hollander, psycholoog en directeur van het IEP, schrijft in de nieuwsbrief: 'De meesten van ons zijn ervan overtuigd dat mensen naarmate zij ouder worden, steeds meer aandoeningen, ziekten, kwalen, geneesmiddelen, pijnen, beperkingen, therapieën en behandelingen krijgen. En overtuigingen hebben de neiging om zichzelf waar te maken. Als je eenmaal iets gelooft, ga je zien wat je verwacht te zien en ga je daarnaar handelen. Wat dan op zijn beurt die overtuiging weer sterker maakt.'

Gezondheid is een subjectief begrip. Wat de één als ondragelijk beschouwt, vindt de ander leefbaar. Wat de één als een beperking ervaart, is voor de ander een uitdaging. Lucas Derks, sociaal psycholoog, bedenker van het Sociaal Panorama en trainer bij het IEP vertelde het ooit zo: 'De waarheid bestaat niet, er is alleen jouw waarheid. En als jij een waarheid aanhangt die niet voor je werkt, ruil hem dan in voor één die wel voor je werkt.'

Als je ervan overtuigd bent dat je niet mag eten wat je wilt, je daardoor alleen maar beperkingen ervaart en je ongelukkig voelt, ruil die overtuiging dan in voor een andere: je kunt elke dag kiezen voor een lekker, uitgebalanceerd menu en het accent leggen op de maaltijd die jij het belangrijkst vindt. En mocht je nieuwsgierig zijn naar producten die je daarbij kunnen helpen, zoek dan eens op het internet naar webwinkels die dieetproducten aanbieden. Eet smakelijk! 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 02-03-2013 | Reacties (4)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Bart, urmond
    04-03-2013 11:29

    Wat een treffend blog.
    Ook ik kom regelmatig mensen tegen die zich met afgrijzen uiten over een natrium beperkt dieet.
    Eerlijk gezegd..als ik morgen weer zout zou mogen eten zou ik het niet doen.
    Ik ben juist veel lekkerder gaan eten. Ik moet wel toegeven dat soms de kalium beperking lastig is omdat juist veel lekkere dingen kalium rijk zijn. Met name het heerlijke zomerfruit. Maar ook dat ;aat ik niet staan, dan liever iets anders wat aangepast.
    Lekker eten kan en moet als nierpatient. Het is zo belangrijk gevarieerd en gezond te blijven eten.
    Het zal best wat gewenning vragen, maar met wat experimenteren en de vele recepten die er via websites te vinden zijn kan het makelijk.

  • Brenda de Coninck
    03-03-2013 14:54

    Beste Tony,

    Wat fijn dat je reageert en jouw ervaringen met ons deelt. En wat goed dat je met jouw overtuiging dat je alles kunt eten, jouw dieet over het algemeen goed volhoudt.

    Ik herken wat je schrijft: ook ik ervaar momenten dat de verleidingen sterk zijn en het wat minder makkelijk is om mijn dieet vol te houden. Soms sta ik mezelf dan wat extra's toe, ook al weet ik dat het dan meer is dan ik eigenijk zou mogen hebben. Door mezelf dat toe te staan, houd ik het op langere termijn vol om binnen de marges te blijven eten.

    Ik heb groot respect voor het feit dat je naast jouw dieet ook nog eens op je vochtinname moet letten en dat het je kennelijk vaak lukt om de balans hierin te vinden: chapeau!

    Hartelijke groet,
    Brenda de Coninck

  • Tony de Ronde, Amsterdam
    03-03-2013 12:12

    Ook ik vind een natriumbeperkt dieet helemaal niet vies. Integendeel, als je zoutarm gewend bent, wordt eten met veel zout vies. Maar het kost wel even tijd om aan zoutarm eten te wennen. En “die man” was er duidelijk nog niet aan gewend. In het verleden heb ik een streng (40 g per dag) eiwitbeperkt dieet met veel zout gedaan en nu doe ik een natrium, kalium, en vocht beperkt dieet met juist weer veel eiwit. Aan ervaring met diëten geen gebrek en over het algemeen lukt het goed mijn dieet te volgen en bovendien lekker te eten. Ik ga ook uit van het principe dat ik, met in acht neming van mijn dieet, alles kan eten. In de praktijk blijkt dat principe nog al eens op harde grenzen te stuiten. Kom ik op de dialyse met te veel vocht of te veel kalium. In mijn ervaring is het volgen van een dieet vol met verleidingen die je maar moet zien te weerstaan. Een straf is een dieet niet maar het is bepaald niet altijd gemakkelijk zoals hier wordt gesuggereerd.

  • Margot
    02-03-2013 17:33

    Jeetje Brenda, wat erg voor die man! Zoutloos eten kan zooooo lekker zijn! Ik zou die man zo willen uitnodigen om bij mij te komen eten. Italiaans, indisch, Nederlands, maakt mij niet uit, wat hij maar wil.... Beste meneer, verdiep je in zoutloze/zoutarme produkten, leer opnieuw koken, probéér gewoon dingen uit, in het begin reken je nog alles na, maar op termijn wordt het een 2e natuur. Ontdek waar onze overheerlijke groentes nou wérkelijk naar smaken. U zult een smaaksensatie in uw mond ontdekken! Zoutloos eten is LEKKER eten!




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier