Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Ziek

Door Brenda de Coninck 

'Je bent moe hè mam? Ga maar lekker naar huis.' Ik knik. Het is een heel gevecht om mijn ogen open te houden en ook het hoesten neemt toe. We hebben net een heerlijke avond achter de rug bij mijn oudste dochter en haar partner om de verjaardag van mijn man te vieren, gecombineerd met Moederdag. Als ze met het nagerecht aankomt, heeft ze die versierd met twee brandende vijven. Bij het 'Lang zal die leven' glundert mijn man vanwege alle lieve aandacht. Wat boffen wij toch met zulke dochters, denk ik dankbaar. Met een restant van het lekkere voorgerecht neem ik rond 23.00 uur plaats op de voorstoel van de auto. Ik heb het in- en inkoud en wil alleen maar naar huis en naar bed.

De volgende morgen is het mis. 'Jeetje, wat ben je warm!' zegt mijn man als we wakker worden. Hij heeft gelijk: mijn huid plakt van het zweet, mijn oren suizen en mijn ogen doen zeer als hij de gordijnen een stukje opendoet om naar buiten te kijken. 'Ik zou nu wel willen weten wat mijn temperatuur is,' mompel ik vanonder het laken. 'We hebben niet eens een thermometer in huis,' constateer ik met enige schaamte. 'Dan ga ik er nu een halen,' zegt mijn man beslist. Na een rondje surfen ontdekt hij op zijn telefoon een winkel die op Moederdag om 12:00 uur open is.

Thuisgekomen meet hij mijn temperatuur met de net gekochte oorthermometer. Het apparaatje begint meteen te piepen als het in mijn oor zit: een koortsalarm. '38,9' zegt mijn man bezorgd en kijkt mij ongerust aan. 'Dat dacht ik al,' zeg ik nuchter. 'Ik denk dat het een fikse bronchitis is. Ik blíjf maar hoesten.' 'Zal ik wat paracetamol voor je halen?' oppert mijn eega. 'Nee, doe maar niet,' piep ik en een hoestbui volgt. 'Ik heb altijd geleerd dat je lichaam de temperatuur verhoogt om de beestjes aan te pakken en dan moet je dat niet meteen de kop indrukken met paracetamol.' Hij lijkt niet gelukkig met mijn antwoord, maar legt zich erbij neer. Tot dochterlief 's middags belt om te vragen hoe het met mij is. Ik hoor hem de trap oplopen en de slaapkamer in, terwijl hij demonstratief roept: 'Zie je nou wel! Hier, je dochter,' en drukt de telefoon in mijn hand. 'En je praat wel tegen een ic-verpleegkundige hè,' zegt hij bijna bestraffend.

'Hoi Mam. Hoe is het met je?' Mijn oudste praat zoals altijd rustig en luistert aandachtig naar mijn verhaal. 'We hebben inmiddels de temperatuur nog een keer gemeten: hij is nu 39,1. Ik voel me best belabberd,' geef ik toe. 'Hmmm,' zegt ze bedachtzaam. 'Heb je al paracetamol ingenomen Mam?' Ik antwoord ontkennend en licht mijn motivatie toe met het hetzelfde verhaal over koorts versus ziekmakende beestjes. 'Tja: daar zit wat in natuurlijk' zegt ze eerlijk en dat doet mij goed. Ik sta meteen open voor haar verhaal omdat ze naar dat van mij wil luisteren. Zo werkt het eigenlijk ook in de spreekkamer van de dokter. Je voelt als patiënt meteen of je door een behandelaar voor 'vol' wordt aangezien door de manier waarop hij/zij naar je luistert. Als een dokter wil leiden, zal hij eerst moeten volgen. Manu Keirse verwoordde het in zijn boek 'Zie de mens' op een treffende manier: 'Het ergste wat je kan overkomen, is niet de afwijzing van bepaalde ideeën of verlangens, maar globaal genegeerd worden als iemand wiens ideeën en verlangens niet ter zake doen. De zogeheten tolerantie van tegenwoordig, waarin mensen niets meer van de ander durven afwijzen, is eigenlijk een nauwelijks verholen onverschilligheid, een weigering van het gesprek, van het serieus nemen van de ander.'

'Ik begrijp wat je bedoelt Mam,' gaat ze verder, niet wetend van mijn geluksgevoel omdat ik begrepen word. 'In het ziekenhuis geven we echter standaard vier keer twee paracetamols per 24 uur. Daar is het heel gewoon om dat te doen. Ik heb jouw toestand overigens ook nog met Imani besproken en we zijn toch ook wel een beetje bang voor een longontsteking. Zou je niet even naar de huisarts gaan morgen?' Pfffffft… denk ik. Naar de huisarts… Wat moet ik in Godsnaam bij een huisarts doen? Ik heb geen longontsteking. Ik ben niet benauwd en… 'Ach Mam, dan weet je tenminste zeker dat het geen longontsteking is.' Ik zucht. 'Oké lieverd,' zeg ik toegeeflijk. 'Dan ga ik voor jullie naar de huisarts en ik zal vanavond twee paracetamols innemen. Dan slaap ik tenminste lekker.' Ze grinnikt. 'Nou, da’s een mooi compromis Mam.'

Het duurt meer dan een week voordat ik een beetje opgeknapt ben. De 'virale luchtweginfectie' zoals mijn huisarts het noemde heeft er flink ingehakt, zo vlak voor de transplantatie. Voor mijn gevoel kom ik er niet meer zo bovenop als ik graag zou willen. Ik blijf maar misselijk en aan het einde van de dag ben ik moe. Alsof ik een marathon heb gelopen en een nacht niet geslapen. Dat voelt vreemd. Ik heb altijd kunnen vertrouwen op mijn lichaam. Met een biologisch kalium-, eiwit- en natriumarm dieet en het drinken van alkalisch water, heb ik de gevolgen van de achteruitgaande nierfunctie steeds prima kunnen opvangen. Maar nu ervaar ik een omslagpunt. In het UMCG blijkt dat mijn nierfunctie door dit alles rond de 9% bungelt en mijn creatinine meet meer dan 450. Het dringt langzaam tot mij door. Wat altijd een abstract gegeven was, wordt nu een ervaren-gevoel.

Verrek: ik ben ziek...

sterren Gepubliceerd: maandag 05-06-2017 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Carla, Almere
    06-06-2017 22:27

    Lieve Brenda, wat naar dat je uitgerekend nu een ongenode gast krijgt/ziek bent.
    Ik hoop op een voorspoedig herstel, want jouw herstel moet nog beginnen. Sterkte meis!
    xxx Carla

  • Marieke
    06-06-2017 13:48

    Brenda (je weet wel welke Marieke :)), allereerst beterschap!
    En verder zou ik toch oppassen met koorts als ik jou was, je bent immers nierpatiënt, je weerstand is ook dan al lager dan normaal... Hmm een link mag ik niet plaatsen maar op de site van Thuisarts.nl onder 'koorts' en dan 'ik heb koorts' is te vinden wat ik bedoel. Voor 'ons' gelden andere regels. En als je je belabberd voelt zou ik sowieso niet wachten met een paracetamol.
    Straks na de transplantatie helemaal, ik moet 38 graden al als koorts beschouwen en contact opnemen met het transplantatieziekenhuis in zo'n geval (ook als het avond of weekend is). Koorts is niet goed voor je nieuwe nier.
    En je wilt ook niet echt ziek worden vlak voor zo'n belangrijke dag denk ik.
    Nouja ik hoop niet dat het belerend overkomt maar wees voorzichtig :). De laatste loodjes nu he, spannend!
    Sterkte, ik volg je hier.
    Liefs M (ook namens manlief)

  • Gertjan Nansink, Amsterdam
    05-06-2017 20:33

    beterschap en hou je taai zus, je bent er bijna




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Het kan altijd erger »

'Wat gaan we doen?' De ochtendzon gluurt langs de zijkant van de gordijnen en verlicht de slaapkamer een beetje. Mijn man zucht. 'Tja' begint hij: 'anderhalve meter afstand houden lukt niet in de auto. Dat betekent dat ik moet stoppen met de traumabegeleidingen.' Ik draai mijn hoofd terug en staar naar de vensterbank. 'Dat heeft nogal wat consequenties' zeg ik somber. Hij knikt. 'Ik krijg nu al afmeldingen en verzoeken om begeleidingen tijdelijk te stoppen.' Ik zucht.

Lees meer »

K(r)ater »

Hé, wat is dat nou? Ik wrijf met mijn vinger wat foundation over mijn linker neusvleugel. In de spiegel zie ik een holletje in mijn huid waar de foundation niet in glijdt. Als ik er nog een keer overheen ga, is het weg. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de volgende dag, als het patroon zich herhaalt. Dan bekijk ik de plek heel precies. Vreemd, denk ik. Volgens mij is dit niet goed.

Lees meer »


Ziek





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier