Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Weet je wat, we doen het gewoon

Door Brenda de Coninck 

'Zullen we het gewoon doen?' vroeg ik drie maanden geleden aan mijn man. 'Dan hebben we iets om naar uit te kijken na de transplantatie. Bovendien kunnen we daar dan onze trouwdag vieren.' 'Doen' had hij gezegd. 'Het is in Nederland, dus dat moet kunnen.' Ik had daarna op de knop 'bevestigen' gedrukt en daarmee een kamer besteld in een aanbevolen hotel op het knusse en mooie Schiermonnikoog. Mijn lieve Friese vriendin had het vaak over haar favoriete eiland gehad. 'Weer even lekker naar Schier geweest' had ze dan geroepen. En nu zouden wij ernaartoe gaan, zes weken na de transplantatie. 'Bestel je er ook fietsen bij? En kaarten voor de overtocht?' riep mijn man erachteraan.

En zo reizen we zes weken na de Grote Dag 's ochtends vroeg met de auto naar Groningen, om eerst onze hond naar onze jongste dochter te brengen. Op de derde van vier dagen Schiermonnikoog komt ze over en neemt hem mee. Voor haar een kleine reis en voor ons heel gezellig. Na de auto in een garage vlakbij zee te hebben geparkeerd, stappen we in Lauwersoog via een voetgangersbrug op een enorme ferry en daarmee in een andere wereld. Het voelt meteen als vakantie. Binnen staan verschillende opstellingen van rode pluche banken, tafels en stoelen. We nemen plaats op een ouderwets uitziende ronde bank. 'Ik merk nu al dat we 'weg' zijn', zeg ik blij. 'Ik heb heel veel zin in dit lange weekend. Hoop dat het droog blijft.'

Na zo'n drie kwartier komen we aan op het eiland, waar het droog is en stevig waait. De fietsen staan al op ons te wachten als we de boot aflopen: een elektrische voor mij en een gewone voor mijn man. 'Dan kan ik je tenminste een beetje bijhouden' knipoogde ik met mijn linkeroog toen ik ze drie maanden geleden bestelde. Na wat administratieve handelingen, stap ik voor het eerst sinds lange tijd op een fiets. Eigenlijk had ik niet bezorgd hoeven zijn: het fietsen gaat prima. 'Jeetje' zeg ik, 'wat gaat dat ding hard! Je hoeft maar even aan te zetten en je gaat als een tierelier!' 'Héé!' hoor ik achter mij. 'Wacht even! Ik kan je zo niet bijhouden hoor.' Ik grinnik en stop met trappen. Het klopt. Als ik mijn best doe, kan hij mij niet bijhouden. Mijn man zit ongeveer 20 meter achter mij.

We slaan linksaf een lang fietspad op, dat leidt naar het centrum. De zon schijnt en rechts doemen achter grasland knusse huisjes op. Omdat we achter de dijk rijden - links van ons - hebben we bijna geen last meer van de wind. 'Oh, wat is het heerlijk hier' zeg ik dankbaar. Want ik realiseer mij in een split second dat ik hier ineens rijd. Gezond, vrij om te doen wat ik wil, met mijn beste vriend naast mij en vier dagen in het verschiet om te genieten. Wie had dat zes weken geleden kunnen denken, dat het zó snel, zó goed met mij zou gaan? 'Lekker he' zegt mijn man. 'Hoe gaat het fietsen? Heb je geen last?' 'Helemáál niet' zeg ik enthousiast. 'Nergens last van. Niet van mijn buik, van niks. Ben trouwens benieuwd hoe hard dit ding kan.' Ik zet de elektrische stand op 'sport' en test mijn beenspieren. 'Héé!' hoor ik lachend achter mij. 'Dat is niet eerlijk!'

Het hotel is er een uit een sprookje. Het hele eiland trouwens. Een beetje alsof de tijd 100 jaar geleden stil is blijven staan. Wat je doet beseffen dat het 2017 is, is de supermarkt in het centrum, die tot 20:00 uur open is. Als we door de eigenaar van het hotel naar onze kamer worden gebracht, bespreken we meteen een tafeltje voor dezelfde avond. Het restaurant op de begane grond staat goed aangeschreven en we kiezen de eerste avond voor 'gemak'. 'Wat zullen we morgen gaan doen?' Het is 20:00 uur en ik kijk afwisselend naar mijn man en de sliptong op mijn bord. 'Het eiland verkennen op de fiets? Het schijnt dat je er maar een paar uur over doet. Dan eten we onderweg. Wat vind je ervan?' 'Lijkt me leuk.' Hij neemt een hap van een lekker stukje vlees. 'Lukt dat voor jou?' Hij kijkt mij een beetje bezorgd aan. 'Ga je dan niet over je grenzen heen?' 'Welnee. Ik voel me super.'

En dat blijkt. Want de volgende dag - onze 29e trouwdag - fietsen we het hele eiland rond, beklimmen een duin en verkennen het strand. Ik merk aan alles dat ik weer fit ben, zelfs een beetje fitter dan voorheen omdat mijn nier zijn werk zo fantastisch doet. Aan het einde van de dag heb ik meer dan genoeg energie over om de avond mee door te komen.

En zo glijden de heerlijke dagen aan ons voorbij. Het bezoekje van onze dochter op de derde dag is een kers op de taart. De volgende morgen moeten we alweer om 11:00 uur van onze kamer af zijn. We laten de koffers nog even in het hotel en gaan het dorp in om te lunchen in een klein restaurant. Maar dan is het echt voorbij. We hebben eerder op de dag de fietsen al teruggebracht en lopen daarom via de dijk naar de boot. Een stevige wandeling. Op dat moment is het eb en kijken we naar tientallen meters zand, waar eerder nog boten voeren. Vogels met lange snavels pikken in de natte grond, in de hoop voedsel te vinden.

Als we buiten op de boot wachten die ons terug zal brengen naar het vasteland, gaat het ineens regenen. Eerst een paar druppels, maar allengs harder. We kijken elkaar lachend aan. 'Dat hebben we goed gedaan, de afgelopen dagen' zegt mijn man en slaat een arm om mij heen. 'Ik hoorde van Willem dat het in de rest van het land vier dagen geregend en gestormd heeft, terwijl wij hier mooi weer hadden.' Ik kruip een beetje dichter tegen hem aan.

'We hebben geluk gehad' zeg ik.

sterren Gepubliceerd: zaterdag 23-06-2018 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Bart, Urmond
    25-06-2018 16:20

    Wat heerlijk om jouw columns te lezen. Ik herken er zoveel in van de periode na mijn transplantatie.
    IK liep (nu 3,5 jaar na de transplantatie) afgelopen weekend nog een flinke wandeltocht met mijn lief, mijn zoontje en een vriend...en ook nu nog overvalt me dat heerlijke gevoel hoe bijzonder het is als je dat weer kunt.
    Geniet ervan, elke dag...want voor je het weet staat het "normale leven" weer op de stoep...en helaas, ik merk dat dat niet per se altijd ruimte laat om het bijzondere te vieren. Al zou je dat gewoon wel moeten doen...

  • Joke van den Eijnden, Geldrop
    25-06-2018 10:21

    Beste Brenda,

    Wat fijn voor je en voor jouw man. Geweldig zo kort na transplantie.Ik had hetzelfde gevoel na die 6 weken. Geniet van het nieuwe leven.




Wat doet een diŽtist?

Door Brechje van Adrichem - Het vak van diëtist is de laatste decennia veranderd, door digitalisering, veranderingen in de zorg en door voortschrijdend inzicht. Profilering en specialisatie speelt een steeds grotere rol; de diëtist is een proactieve paramedicus.

Een diëtist kan voor mensen met een nierziekte heel veel betekenen. Denk bijvoorbeeld aan de rol van de diëtist bij ondervoeding, afvallen voor een transplantatie, voedingstoestand verbeteren na transplantatie of het verbeteren van bepaalde bloedwaarde(n) om achteruitgang van de nierfunctie trachten te vertragen of voorkomen. Ook in de laatste levensfase (bij het stoppen van een dialysebehandeling of bij een conservatief beleid) kan een diëtist hulp bieden.

Ik denk dat onze grootste taak behandelen (en voorkomen) van ondervoeding is, dit omvat ongeveer 90% van het patiëntencontact, zeker bij toenemende vergrijzing. Een gemiddelde dag van een diëtist omvat patiëntgebonden taken, dit is ongeveer 70% van de tijd en niet-patiëntgebonden taken, dit is ongeveer 30% van de tijd. Bij niet-patiëntgebonden taken kun je bijvoorbeeld denken aan bijhouden van vakliteratuur. Mijn dag start altijd met een 'kopje kalium'. Tijdens dit kopje koffie, bekijk ik mijn mail en screen of er nieuwe aanvragen zijn, welke ik voor vandaag moet inplannen en welke ik later kan inplannen. Soms is het nodig om nog even te overleggen.

Lees meer »

Cross-overmatching kan effectiever »

De meest gebruikte Amerikaanse algoritmes om cross-overtransplantatieketens uit te rekenen gaan er tot nu toe van uit dat elke transplantatie in de keten ook doorgang vindt. Recent onderzoek suggereert echter dat er meer transplantaties kunnen worden gedaan als deze algoritmes ermee rekening houden dat de ketens ook kunnen breken.

Lees meer »

Een stukje leeft door na je dood »

'Moira wil zondag nog een keer naar je vader toe. Ik denk dat dat een goed idee is. Dan kunnen we je moeder ook meenemen. Misschien is het wel de laatste keer.' Ik knik. 'Zondag moet ik naar een afspraak die ik niet kan afzeggen. Ik ga maandag. Renée gaat dan waarschijnlijk ook mee. Fijn dat jullie mijn moeder meenemen.' Mijn vader is al een poos ernstig ziek. Door Alzheimer is hij van een vrolijke Amsterdamse rouwdouwer met een blanke pit, veranderd in een zielig hoopje mens.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier