Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Weet je wat, we doen het gewoon

Door Brenda de Coninck 

'Zullen we het gewoon doen?' vroeg ik drie maanden geleden aan mijn man. 'Dan hebben we iets om naar uit te kijken na de transplantatie. Bovendien kunnen we daar dan onze trouwdag vieren.' 'Doen' had hij gezegd. 'Het is in Nederland, dus dat moet kunnen.' Ik had daarna op de knop 'bevestigen' gedrukt en daarmee een kamer besteld in een aanbevolen hotel op het knusse en mooie Schiermonnikoog. Mijn lieve Friese vriendin had het vaak over haar favoriete eiland gehad. 'Weer even lekker naar Schier geweest' had ze dan geroepen. En nu zouden wij ernaartoe gaan, zes weken na de transplantatie. 'Bestel je er ook fietsen bij? En kaarten voor de overtocht?' riep mijn man erachteraan.

En zo reizen we zes weken na de Grote Dag 's ochtends vroeg met de auto naar Groningen, om eerst onze hond naar onze jongste dochter te brengen. Op de derde van vier dagen Schiermonnikoog komt ze over en neemt hem mee. Voor haar een kleine reis en voor ons heel gezellig. Na de auto in een garage vlakbij zee te hebben geparkeerd, stappen we in Lauwersoog via een voetgangersbrug op een enorme ferry en daarmee in een andere wereld. Het voelt meteen als vakantie. Binnen staan verschillende opstellingen van rode pluche banken, tafels en stoelen. We nemen plaats op een ouderwets uitziende ronde bank. 'Ik merk nu al dat we 'weg' zijn', zeg ik blij. 'Ik heb heel veel zin in dit lange weekend. Hoop dat het droog blijft.'

Na zo'n drie kwartier komen we aan op het eiland, waar het droog is en stevig waait. De fietsen staan al op ons te wachten als we de boot aflopen: een elektrische voor mij en een gewone voor mijn man. 'Dan kan ik je tenminste een beetje bijhouden' knipoogde ik met mijn linkeroog toen ik ze drie maanden geleden bestelde. Na wat administratieve handelingen, stap ik voor het eerst sinds lange tijd op een fiets. Eigenlijk had ik niet bezorgd hoeven zijn: het fietsen gaat prima. 'Jeetje' zeg ik, 'wat gaat dat ding hard! Je hoeft maar even aan te zetten en je gaat als een tierelier!' 'Héé!' hoor ik achter mij. 'Wacht even! Ik kan je zo niet bijhouden hoor.' Ik grinnik en stop met trappen. Het klopt. Als ik mijn best doe, kan hij mij niet bijhouden. Mijn man zit ongeveer 20 meter achter mij.

We slaan linksaf een lang fietspad op, dat leidt naar het centrum. De zon schijnt en rechts doemen achter grasland knusse huisjes op. Omdat we achter de dijk rijden - links van ons - hebben we bijna geen last meer van de wind. 'Oh, wat is het heerlijk hier' zeg ik dankbaar. Want ik realiseer mij in een split second dat ik hier ineens rijd. Gezond, vrij om te doen wat ik wil, met mijn beste vriend naast mij en vier dagen in het verschiet om te genieten. Wie had dat zes weken geleden kunnen denken, dat het zó snel, zó goed met mij zou gaan? 'Lekker he' zegt mijn man. 'Hoe gaat het fietsen? Heb je geen last?' 'Helemáál niet' zeg ik enthousiast. 'Nergens last van. Niet van mijn buik, van niks. Ben trouwens benieuwd hoe hard dit ding kan.' Ik zet de elektrische stand op 'sport' en test mijn beenspieren. 'Héé!' hoor ik lachend achter mij. 'Dat is niet eerlijk!'

Het hotel is er een uit een sprookje. Het hele eiland trouwens. Een beetje alsof de tijd 100 jaar geleden stil is blijven staan. Wat je doet beseffen dat het 2017 is, is de supermarkt in het centrum, die tot 20:00 uur open is. Als we door de eigenaar van het hotel naar onze kamer worden gebracht, bespreken we meteen een tafeltje voor dezelfde avond. Het restaurant op de begane grond staat goed aangeschreven en we kiezen de eerste avond voor 'gemak'. 'Wat zullen we morgen gaan doen?' Het is 20:00 uur en ik kijk afwisselend naar mijn man en de sliptong op mijn bord. 'Het eiland verkennen op de fiets? Het schijnt dat je er maar een paar uur over doet. Dan eten we onderweg. Wat vind je ervan?' 'Lijkt me leuk.' Hij neemt een hap van een lekker stukje vlees. 'Lukt dat voor jou?' Hij kijkt mij een beetje bezorgd aan. 'Ga je dan niet over je grenzen heen?' 'Welnee. Ik voel me super.'

En dat blijkt. Want de volgende dag - onze 29e trouwdag - fietsen we het hele eiland rond, beklimmen een duin en verkennen het strand. Ik merk aan alles dat ik weer fit ben, zelfs een beetje fitter dan voorheen omdat mijn nier zijn werk zo fantastisch doet. Aan het einde van de dag heb ik meer dan genoeg energie over om de avond mee door te komen.

En zo glijden de heerlijke dagen aan ons voorbij. Het bezoekje van onze dochter op de derde dag is een kers op de taart. De volgende morgen moeten we alweer om 11:00 uur van onze kamer af zijn. We laten de koffers nog even in het hotel en gaan het dorp in om te lunchen in een klein restaurant. Maar dan is het echt voorbij. We hebben eerder op de dag de fietsen al teruggebracht en lopen daarom via de dijk naar de boot. Een stevige wandeling. Op dat moment is het eb en kijken we naar tientallen meters zand, waar eerder nog boten voeren. Vogels met lange snavels pikken in de natte grond, in de hoop voedsel te vinden.

Als we buiten op de boot wachten die ons terug zal brengen naar het vasteland, gaat het ineens regenen. Eerst een paar druppels, maar allengs harder. We kijken elkaar lachend aan. 'Dat hebben we goed gedaan, de afgelopen dagen' zegt mijn man en slaat een arm om mij heen. 'Ik hoorde van Willem dat het in de rest van het land vier dagen geregend en gestormd heeft, terwijl wij hier mooi weer hadden.' Ik kruip een beetje dichter tegen hem aan.

'We hebben geluk gehad' zeg ik.

sterren Gepubliceerd: zaterdag 23-06-2018 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Bart, Urmond
    25-06-2018 16:20

    Wat heerlijk om jouw columns te lezen. Ik herken er zoveel in van de periode na mijn transplantatie.
    IK liep (nu 3,5 jaar na de transplantatie) afgelopen weekend nog een flinke wandeltocht met mijn lief, mijn zoontje en een vriend...en ook nu nog overvalt me dat heerlijke gevoel hoe bijzonder het is als je dat weer kunt.
    Geniet ervan, elke dag...want voor je het weet staat het "normale leven" weer op de stoep...en helaas, ik merk dat dat niet per se altijd ruimte laat om het bijzondere te vieren. Al zou je dat gewoon wel moeten doen...

  • Joke van den Eijnden, Geldrop
    25-06-2018 10:21

    Beste Brenda,

    Wat fijn voor je en voor jouw man. Geweldig zo kort na transplantie.Ik had hetzelfde gevoel na die 6 weken. Geniet van het nieuwe leven.




Wisselwerking over training tegen prikangst

Je zult maar last van angst voor naalden en injecties hebben en dan een paar keer per week moeten dialyseren. Voor veel patiënten een heel serieus probleem. Zo erg dat sommigen zelfs van dialyse af willen zien.

Hoe is dit voor verpleegkundigen? Het probleem heeft twee kanten. Het aanprikken is nodig om de dialysemachine op de bloedbaan van een patiënt aan te sluiten: dit kan stress bij patiënten veroorzaken. Daarbij kan hun angst voor naalden en pijn invloed hebben op de verpleegkundige, waardoor deze misprikt.

In de nieuwste Wisselwerking, het ledenblad van de Nierpatiënten Vereniging Nederland (NVN), staat een artikel over een nieuw project in het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) dat prikangst aanpakt. Jacqueline Oosthoek, medisch maatschappelijk werker in het LUMC, ontwikkelde twee modules om met prikangst om te gaan: een voor de verpleegkundigen en een voor de patiënten. Ze zet daarbij verschillende technieken in, zoals ontspanningsoefeningen, pijnbestrijding, mindfulness en technieken van de pijnpoli. Daarnaast werkt Jacqueline met vragenlijsten om goed in kaart te brengen welke problemen zoal bij prikangst (mee)spelen. De Nierstichting bood financiële ondersteuning bij de verdere uitwerking van haar aanpak (NierstichtingChallenge).

Lees meer »

Promotie: Betere voorspellingen bij cystenieren »

Er zijn goedkopere en eenvoudigere methoden om de ontwikkeling van nierfalen bij patiënten met cystenieren te voorspellen. Dat concludeert Lianne Messchendorp in haar proefschrift. Zij onderzocht deze methoden, om tijdige start van behandeling met nierfunctiesparende middelen te bevorderen en zo nierfalen te uit te stellen of te voorkomen. Autosomaal dominant polycysteuze nierziekte (ADPKD), ook wel cystenieren genoemd, is de meest voorkomende erfelijke nierziekte.

Lees meer »

NN-TV: De Kolff Battle lange versie »

NierNieuws volgde het Radboudumc Nijmegen tijdens de Kolff Battle van de Nierstichting op de voet. Bekijk hier een samenvatting van de wedstrijd waarin de Nijmegenaren bepaald niet voor niets meededen. Deze video duurt ongeveer 20 minuten en geeft een uitgebreid beeld van alles wat erbij de Battle is komen kijken. Via deze link kunt u ook nog een korte video van 5 minuten bekijken met meer achtergrondinformatie over de wedstrijd.







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier