Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Wat gaan we doen?

Door Brenda de Coninck 

De temperatuur gaat al een beetje dalen als ik met een auto vol boodschappen de straat inrijd. De oprit blijkt voor een deel in beslag te zijn genomen door een ladder die tegen het huis leunt: de glazenwasser is bezig. Zijn hoofd steekt af en toe boven het dak uit als hij het raam boven de praktijk schoonmaakt. Als hij klaar is, stapt hij weer behendig op de ladder, loopt naar beneden en ploft met beide voeten op de grond. ‘Héé’ roep ik, terwijl ik uitstap. ‘Ga je er weer iets moois van maken?’ ‘Goedemiddag’ roept hij vrolijk. ‘Zeker: ik doe mijn best. Hoe gaat het met u?’ Het is een standaard vraag van een joviale Almeerder - zijn Amsterdamse tongval is onmiskenbaar. Even komt het bij mij op om te zeggen dat het eigenlijk niet zo lekker met mij gaat, maar dat slik ik in. ‘Goed!’ roep ik even vrolijk terug. ‘Mooi’, zegt hij. ‘Ik maak dit nog even af’ en verdwijnt dan naar de achterkant van het huis.

Ik til de zware boodschappen vanuit de auto naar binnen. Dat is eigenlijk niet zo goed voor mij, zwaar tillen, maar ik heb geen zin om tien keer heen en weer te moeten lopen. Als de kofferbak leeg is, parkeer ik de kleine Toyota aan de zijkant van het huis. Binnengekomen liggen de boodschappentassen verspreid over de eettafel en de keuken. Aan de tuinkant wast de glazenwasser in een razend tempo de hoge ramen schoon. Ik draai mij van hem weg en begin de boodschappen op te ruimen, met mijn jas nog aan. In mijn hoofd echoot het gesprek van gisteren na, wat ik met mijn nefroloog (Martijn) heb gevoerd.

‘Wat gaan we doen?’ vraag hij en kijkt afwisselend naar mij en naar het scherm. Daar zijn net de uitslagen op verschenen van de laatste controle. Ik hoef mijn man niet eens aan te kijken - hij zit links naast mij - want we hebben het vanmorgen nog besproken. ‘Dan moeten we nu maar iets gaan doen’ zeg ik nuchter, hoewel het van binnen anders voelt. Martijn knikt. ‘Als we nu op de cross-overlijst gaan’ onderstreep ik mijn beslissing ‘ervan uitgaande dat er meteen een match is, dan duurt het sowieso nog een paar maanden voordat ik geopereerd kan worden. En als het niet meteen lukt, zitten we al tegen de herfst aan. Dan is mijn nierfunctie waarschijnlijk nog verder gedaald en ik wil voorkomen dat ik moet dialyseren.’ Mijn man laat een instemmend ‘hmm hmm’ horen. Martijn knikt weer. ‘Ik ben het met je eens’ zegt hij. ‘Ik zal Julia vragen je te bellen volgende week. Zij kan je alles vertellen over de procedure.

Ik maak er meteen een notitie van.’ ‘Hoe is het verder met de uitslagen?’ vraag ik benieuwd. ‘Goed’ zegt hij en kijkt bedachtzaam naar het scherm. ‘Natrium is goed, kalium vier komma acht… over de metabolieten maak ik mij geen zorgen.’ ‘En mijn Hb?’ ‘Zeven komma twee’ antwoordt hij goedkeurend. Ik steek een vuist de lucht in en roep ‘Yes!’. Geen EPO spuiten dus. Naast de teleurstellende uitslag is dit toch wonderlijk mooi: ondanks een nierfunctie van nog maar 13% is alleen mijn urinezuur wat verhoogd. ‘Ik ben er niet zo’n voorstander van om daar medicijnen voor te geven’ verklaart Martijn. ‘Je hebt er geen last van en de medicijnen geven ook bijwerkingen.’ ‘Mee eens’ beaam ik. Hij zei het een aantal maanden geleden ook al wat gekscherend: ‘U bent gezond’ terwijl hij mij lachend aankeek. En ik snap wat hij bedoelt: het is ook heel wonderlijk dat ik mij - behalve met wat pijn hier en daar - nog zo goed voel en de uitslagen zo ‘gezond’ zijn. Wat mij betreft is dat te danken aan mijn dieet, dat voor een overgroot deel uit biologische producten bestaat. Daar zitten geen E-nummers in, dus geen fosfaten.

‘Nou’ zeg ik als we samen de poli uitlopen en op weg gaan naar de uitgang: ‘It giet oan.’ Onze voetstappen klinken stevig op de tegels. Omdat het al ver in de namiddag is, is het rustig in de gangen en op de pleinen. De schemering steekt zijn hand uit naar het donker - het glazen dak van het UMCG is antracietgrijs. Her en der is de verlichting in de gangen uit, waardoor we lopen door vlagen van schaduwen. ‘Wat is het donker ineens’ zegt mijn man half tegen mij en half tegen zichzelf. ‘Ja, je kunt door het glazen dak goed zien dat het avond is geworden’ evalueer ik en kijk omhoog.

De sfeer in de lange straten van het ziekenhuis is een metafoor voor hoe ik mij nu voel: ik loop door gedachtevlagen van donker en licht. Aan de ene kant had ik gehoopt op een stijging van mijn nierfunctie. Dan had ik met een goed gevoel de feestmaand in kunnen gaan. Nog even genieten van een relatieve rust. Aan de andere kant is het goed dat er nu wat gaat gebeuren. Ondanks mijn biologische dieet, steken nu toch wat verschijnselen de kop op die ik alleen maar kan toeschrijven aan mijn verlaagde nierfunctie: jeuk, een superdunne huid waardoor ik die soms tot bloedens toe openkrab en af en toe flinke pijn in mijn lijf. Alsof iemand te hard aan mijn spieren trekt en de rek eruit is.

‘Het kan goed zijn dat je nieren iets kleiner worden na de transplantatie’ legt Martijn uit als ik over de criteria voor een nefrectomie (het operatief verwijderen van een nier) begin. ‘Dat gebeurt niet bij iedereen, maar vaak wel. Dat komt omdat ze het snel zullen opgeven als de bloedtoevoer naar de nieuwe nier gaat. We gaan eigenlijk alleen maar over tot het uitnemen van een nier als er ontstekingen ontstaan in de cysten of omdat je bijvoorbeeld afvalt doordat je niet meer goed kunt eten door een maag die in de verdrukking komt.’ ‘Daar heb ik geen last van’ glimlach ik, en denk aan de teller van de weegschaal die wat mij betreft wat verder naar links kan.

Als we een uur later in de stad iets lekkers drinken in één de vele gezellige pubs die Groningen rijk is, komt onze jongste dochter binnen en krijgen we drie lieve kussen van haar. Haar openingszin ‘Hoe is het Mam?’ is het startschot voor de tranen, zoals dat vaak bij mij gebeurt als iemand vlak na een negatieve uitslag naar mijn gezondheid vraagt. ‘Ik rijd wel’ zeg mijn man als hij mijn tranen ziet en gaat over op de spa. ‘Neem jij er nog maar een’ zegt hij lief. ‘Goed voor mijn nieren’ oordeel ik een beetje spottend en lach door mijn tranen heen. Nog wel, denk ik.

Maar voor hoelang nog…

sterren Gepubliceerd: vrijdag 16-12-2016 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Frans Naaktgeboren, Oirschot
    18-12-2016 09:48

    Mooi geschreven, maar.................is die glazenwasser nog steeds bezig?

  • wim krijbolder, Goirle
    17-12-2016 15:47

    Mooi




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


Wat gaan we doen?





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier