Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Vrouwelijke astronauten lopen niet meer risico op nierstenen dan mannen

Door Gerard Kok 

Langdurige gewichtsloosheid, zoals bijvoorbeeld de astronauten in het International Space Station (ISS) ondervinden, veroorzaakt verlies van bot (osteoporose) en verhoogt het risico op nierstenen. Vooral het verlies van bot houdt een risico in; men vermoedt dat het in de ruimte verloren bot niet meer herwonnen kan worden nadat de astronaut op aarde is teruggekeerd. Vrouwen blijken overigens niet meer bot te verliezen als gevolg van ruimtereizen dan mannen, zo blijkt uit recent Amerikaans onderzoek. Een verrassende uitkomst, aangezien tot nog toe werd verondersteld dat het vrouwelijke skelet meer te lijden zouden hebben van langdurige gewichtsloosheid.

Foto: NASA

Zowel osteoporose als het risico op nierstenen zijn een serieus probleem bij langdurige gewichtsloosheid. Onder omstandigheden met een zwaartekracht zoals die op aarde, maakt het lichaam extra botweefsel aan op plekken waar die zwaartekracht extra wordt ondervonden. In gewichtsloze toestand verdwijnt deze extra botmassa met iets meer dan 1% per maand. Hierdoor verandert het botmetabolisme, wat het risico op nierstenen verhoogt. Ook andere zaken, zoals het (ter conservering) gezouten ruimtevoedsel verhogen de kans op nierstenen. Om deze problemen tegen te gaan krijgen astronauten een scala aan leefregels opgelegd. Zij moeten bijvoorbeeld oefeningen doen (zodat spieren en botten minder snel worden afgebroken), en relatief veel drinken (wat de kans op nierstenen verlaagt). Desalniettemin is de beste behandeling nog niet gevonden.

Op aarde komt osteoporose meer voor bij vrouwen dan bij mannen, en dus vroegen onderzoekers uit Houston (Arizona, VS) zich af of langdurige ruimtereizen dan ook een groter effect op botverlies bij vrouwen dan bij mannen zouden hebben. Het verkrijgen van de gegevens was nog niet zo makkelijk; er zijn nog niet veel mensen in de ruimte geweest, en de meeste daarvan waren ook nog mannen. Maar inmiddels zijn er voldoende gegevens: het onderzoek omvat de data van 33 mannen en 9 vrouwen die in het International Space Station (ISS) hebben gediend.

Over de uitslag van het onderzoek kunnen we kort zijn: er was eigenlijk geen verschil tussen de mate waarin vrouwen en mannen bot verloren of nierstenen kregen: bij beide geslachten blijkt het risico evenveel verhoogd. Wel een beetje verrassend omdat op aarde vrouwen dus vatbaarder zijn voor osteoporose.

sterren Gepubliceerd: vrijdag 30-05-2014
Bron: The Faseb Journal | Nog geen reacties




Familie wel screenen bij zeldzame erfelijke nierstenen

Primaire hyperoxalurie is een zeldzame, erfelijke ziekte. De meeste patiënten krijgen de diagnose als ze al symptomen vertonen. Volgens recent Amerikaans onderzoek is het echter wenselijk om familieleden van patiënten te testen op de ziekte, ook als ze nog geen symptomen hebben. De ziekte kan dan eerder ontdekt worden, en de patiënt beter behandeld.

Primaire hyperoxalurie (PH) is een erfelijke stofwisselingsziekte, waarbij de lever te veel oxaalzuur aanmaakt. Het teveel aan oxaalzuur moet via de nieren en de urine worden uitgescheiden, maar in de nieren kan het zuur zich aan het aanwezige calcium verbinden, waardoor nierstenen kunnen ontstaan. De nieren, en overigens ook andere organen, kunnen met de tijd slechter gaan functioneren, zelfs tot nierfalen aan toe. De ernst van de symptomen verschillen echter van patiënt tot patiënt; sommige mensen hebben de ziekte zonder veel symptomen te vertonen. Het komt weinig voor, in Nederland zijn er ongeveer 100 patiënten.

Lees meer »

NN TV: De calciumpoortwachter TRPV5 in beeld »

Onderzoekers van de Radboud Universiteit Nijmegen zijn erin geslaagd de structuur van het ionkanaal TRPV5 in beeld te brengen. Dit eiwit bevindt zich in niercellen en regelt hoeveel calcium de cellen in en uit gaat. Dr. Jenny van der Wijst en Mark van Goor MSc vertellen hoe ze tot deze doorbraak zijn gekomen.

Nierstenen groeien net als kristallen »

Calciumoxalaatnierstenen, de meest voorkomende vorm, ontwikkelen zich net zoals steenachtige kristallen in de vrije natuur, schrijven geologen. Dat betekent dat er afwisselend periodes van afzetting en aangroeien en van weer oplossen plaatsvinden. Tot nu toe werd altijd gedacht dat nierstenen in het lichaam onoplosbaar zijn. Kristalvorming in de natuur is een dynamisch proces. Vanuit een kleine kern groeit het gesteente laag voor laag aan, maar tussentijds lost er ook weer een deel op.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier