Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Virtual reality op de dialyseafdeling

Door Shanty Sterke 

Twee jaar geleden kregen Sonja Faber en Anja van Giels, beiden maatschappelijk werker op de dialyseafdeling van het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht, volop media-aandacht toen zij genomineerd waren voor de Maria ter Welle prijs, een prijs die jaarlijks door de Willem Kolff Stichting en de Nierstichting wordt uitgereikt aan verpleegkundigen, maatschappelijk werkers of diëtisten die een initiatief hebben om het leven van nierpatiënten te verbeteren. Hoe gaat het nu, twee jaar later met het bijna-beste idee van Nederland voor nierpatiënten?

Sonja en Anja introduceerden een virtual reality bril op de dialyseafdeling in hun ziekenhuis. Met een virtual reality bril op lijkt het alsof je in een andere wereld bent beland. Als je opzij kijkt, verandert het beeld mee en doordat de bril de ogen volledig omsluit zie je niets meer van de echte omgeving. Je kijkt niet alleen naar iets, maar het is alsof je er echt zelf bij bent. Dat kan voor afleiding zorgen bij mensen die bang zijn voor het aanprikken van de shunt voorafgaand aan de dialyse.

Eerst even terug naar hoe het idee drie jaar geleden werd geboren. Anja en Sonja waren aanwezig bij een bijeenkomst met studenten van de Hogeschool Rotterdam. De studenten kwamen stage lopen in het ziekenhuis en kregen de opdracht: kijk om je heen en bedenk een oplossing voor een probleem dat je in het ziekenhuis ziet. Eén van de studenten gezondheidszorgtechnologie kwam met het idee van een virtual reality bril voor dialysepatiënten. Als tijdverdrijf omdat je er spelletjes mee kan doen en allerlei filmpjes op kan bekijken. Op dat moment stootten Sonja en Anja elkaar aan. Ze dachten allebei hetzelfde: goed idee, maar niet als tijdverdrijf maar meer als afleidingstechniek voor patiënten met prikangst.

Patiënten kunnen kiezen uit verschillende filmpjes. Zo zijn er filmpjes met een mooi landschap waar het net lijkt alsof je er doorheen wandelt of filmpjes waarmee je door middel van je hoofd te bewegen door een doolhof loopt. Maar je kan ook virtueel diepzeeduiken en tussen de vissen zwemmen of in een achtbaan stappen.

Als blijkt dat een patiënt prikangst heeft dan komen de maatschappelijk werkers in actie om de bril te laten zien. 'Eigenlijk om de mensen vertrouwd te laten raken met de bril. We laten hem zien en we hopen dat ze ook daarmee afgeleid worden van de prik en afgeleid worden van de pijn. De meeste mensen willen dat wel proberen', zegt Sonja. 'Het is wel iets dat je moet uitleggen. Een patiënt begon te lachen en zei eens dat hij gewoon in de maling genomen werd. Maar we hebben het wel kunnen laten zien. Je moet niet vergeten dat onze doelgroep vaak wel wat ouder dan vijfenzestig is. Voor hen is virtual reality vaak nog wat onbekender dan voor jongeren. Die hebben ooit wel eens van zo’n bril gehoord of in een pretpark opgehad of zoiets'.

De maatschappelijk werkers introduceren de bril, maar zij hoeven er verder niet bij te zijn wanneer iemand de bril opzet. Dat is voor de verpleegkundigen. 'Maar', zegt Anja 'je ziet dat je het wel onder de aandacht moet blijven houden. De ene verpleegkundige is enthousiaster voor zulke dingen dan de ander. Het is niet voor iedereen geschikt want sommige patiënten vinden het niet prettig om afgesloten te zijn van de wereld. Ook niet iedereen heeft hem nodig. Maar het is wel goed om te weten dat die er is als methodiek'.

Inmiddels is de bril ook in een aantal andere Nederlandse ziekenhuizen geïntroduceerd op de dialyseafdelingen. 'Het ene ziekenhuis zal enthousiaster zijn dan het andere', denkt Anja. 'Voor sommige ziekenhuizen zitten er toch weer haken en ogen aan. Het kost geld en niet ieder ziekenhuis zal happig zijn om zo’n bril te gebruiken, omdat je de bril ook goed moet schoonmaken met ethanol 70% als een patiënt hem heeft opgehad.'

De afgelopen twee jaar hebben Sonja en Anja geregeld op symposia gesproken en op informatiemarkten gestaan met de virtual reality bril. Daar merkten ze dat veel mensen er heel enthousiast over zijn en dat er ook belangstelling voor is uit andere landen.

sterren Gepubliceerd: woensdag 22-08-2018 | Nog geen reacties




Shunts uit het laboratorium weer stap verder

Drie jaar geleden publiceerde het Amerikaanse bedrijf Humacyte over shunts die ze in het lab gekweekt hadden en waarmee de eerste studies bij mensen waren afgerond. Inmiddels is het bedrijf verder.

De ontwikkeling van 'nieuwe' bloedvaten heeft hemodialysepatiënten met slechte vaten als doelgroep, maar ook bijvoorbeeld patiënten die een ernstig ongeluk hebben gehad. Het bedrijf maakt gebruik van mallen: kleine buisjes van biologisch afbreekbaar materiaal. Hierop brengen ze bloedvatcellen aan van overleden donoren. De mallen met cellen worden in een speciale vloeistof met voedingsstoffen bewaard en doorgespoeld. De donorcellen zorgen ervoor dat er een 'echte' vaatwand ontstaat, die vooral uit collageen bestaat. Tegelijkertijd wordt de mal afgebroken. 

Collageen is een lichaamseigen stof, die vorm en stevigheid geeft. De functie is vergelijkbaar met die van de stalen draagconstructie bij staalskeletbouw. Als die staat heb je nog geen huis, maar de vorm is wel zichtbaar en alles wat verder nodig is voor de bouw, kan op het 'skelet' worden aangebracht. Als de donorcellen de afbreekbare mal hebben omgezet in een gekweekt bloedvat, spoelen de onderzoekers alle menselijke cellen eraf zodat alleen het collageen overblijft. Hierdoor kan er geen afweerreactie optreden tegen de cellen van de donor wanneer het vat wordt ingebracht bij een patiënt.

Lees meer »

Een goede voedingstoestand: van levensbelang! »

Door Anneke van Egmond en Wesley Visser - Dialyse is een levensreddende behandeling maar heeft grote negatieve gevolgen voor de voedingstoestand. Ondervoeding is een probleem bij dialysepatiënten. Protein Energy Wasting (PEW) is de term om de toestand van afgenomen spier- en vetmassa bij chronische nierziekte te beschrijven. Dit is een hyperkatabolische toestand die leidt tot spiermassaverlies.

Lees meer »

Betere vaattoegang door bijzonder hormoon en 'prednisolonbubbels' »

Voordat de hemodialyse start moet er eerst een goede toegang tot de bloedbaan worden gemaakt. Dit is een chirurgische ingreep waarbij een ader en een slagader aan elkaar verbonden worden. Een zogeheten arterio-veneuze fistel of een shunt. Na zo’n operatie duurt het zo’n twee tot drie maanden voordat de ader stevig en dik genoeg is om aan te prikken. Maar helaas in bijna zestig procent van de gevallen worden de bloedvaten niet dik genoeg.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier