Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Virtual reality op de dialyseafdeling

Door Shanty Sterke 

Twee jaar geleden kregen Sonja Faber en Anja van Giels, beiden maatschappelijk werker op de dialyseafdeling van het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht, volop media-aandacht toen zij genomineerd waren voor de Maria ter Welle prijs, een prijs die jaarlijks door de Willem Kolff Stichting en de Nierstichting wordt uitgereikt aan verpleegkundigen, maatschappelijk werkers of diëtisten die een initiatief hebben om het leven van nierpatiënten te verbeteren. Hoe gaat het nu, twee jaar later met het bijna-beste idee van Nederland voor nierpatiënten?

Sonja en Anja introduceerden een virtual reality bril op de dialyseafdeling in hun ziekenhuis. Met een virtual reality bril op lijkt het alsof je in een andere wereld bent beland. Als je opzij kijkt, verandert het beeld mee en doordat de bril de ogen volledig omsluit zie je niets meer van de echte omgeving. Je kijkt niet alleen naar iets, maar het is alsof je er echt zelf bij bent. Dat kan voor afleiding zorgen bij mensen die bang zijn voor het aanprikken van de shunt voorafgaand aan de dialyse.

Eerst even terug naar hoe het idee drie jaar geleden werd geboren. Anja en Sonja waren aanwezig bij een bijeenkomst met studenten van de Hogeschool Rotterdam. De studenten kwamen stage lopen in het ziekenhuis en kregen de opdracht: kijk om je heen en bedenk een oplossing voor een probleem dat je in het ziekenhuis ziet. Eén van de studenten gezondheidszorgtechnologie kwam met het idee van een virtual reality bril voor dialysepatiënten. Als tijdverdrijf omdat je er spelletjes mee kan doen en allerlei filmpjes op kan bekijken. Op dat moment stootten Sonja en Anja elkaar aan. Ze dachten allebei hetzelfde: goed idee, maar niet als tijdverdrijf maar meer als afleidingstechniek voor patiënten met prikangst.

Patiënten kunnen kiezen uit verschillende filmpjes. Zo zijn er filmpjes met een mooi landschap waar het net lijkt alsof je er doorheen wandelt of filmpjes waarmee je door middel van je hoofd te bewegen door een doolhof loopt. Maar je kan ook virtueel diepzeeduiken en tussen de vissen zwemmen of in een achtbaan stappen.

Als blijkt dat een patiënt prikangst heeft dan komen de maatschappelijk werkers in actie om de bril te laten zien. 'Eigenlijk om de mensen vertrouwd te laten raken met de bril. We laten hem zien en we hopen dat ze ook daarmee afgeleid worden van de prik en afgeleid worden van de pijn. De meeste mensen willen dat wel proberen', zegt Sonja. 'Het is wel iets dat je moet uitleggen. Een patiënt begon te lachen en zei eens dat hij gewoon in de maling genomen werd. Maar we hebben het wel kunnen laten zien. Je moet niet vergeten dat onze doelgroep vaak wel wat ouder dan vijfenzestig is. Voor hen is virtual reality vaak nog wat onbekender dan voor jongeren. Die hebben ooit wel eens van zo’n bril gehoord of in een pretpark opgehad of zoiets'.

De maatschappelijk werkers introduceren de bril, maar zij hoeven er verder niet bij te zijn wanneer iemand de bril opzet. Dat is voor de verpleegkundigen. 'Maar', zegt Anja 'je ziet dat je het wel onder de aandacht moet blijven houden. De ene verpleegkundige is enthousiaster voor zulke dingen dan de ander. Het is niet voor iedereen geschikt want sommige patiënten vinden het niet prettig om afgesloten te zijn van de wereld. Ook niet iedereen heeft hem nodig. Maar het is wel goed om te weten dat die er is als methodiek'.

Inmiddels is de bril ook in een aantal andere Nederlandse ziekenhuizen geïntroduceerd op de dialyseafdelingen. 'Het ene ziekenhuis zal enthousiaster zijn dan het andere', denkt Anja. 'Voor sommige ziekenhuizen zitten er toch weer haken en ogen aan. Het kost geld en niet ieder ziekenhuis zal happig zijn om zo’n bril te gebruiken, omdat je de bril ook goed moet schoonmaken met ethanol 70% als een patiënt hem heeft opgehad.'

De afgelopen twee jaar hebben Sonja en Anja geregeld op symposia gesproken en op informatiemarkten gestaan met de virtual reality bril. Daar merkten ze dat veel mensen er heel enthousiast over zijn en dat er ook belangstelling voor is uit andere landen.

sterren Gepubliceerd: woensdag 22-08-2018 | Nog geen reacties




Wat doet een diŽtist?

Door Brechje van Adrichem - Het vak van diëtist is de laatste decennia veranderd, door digitalisering, veranderingen in de zorg en door voortschrijdend inzicht. Profilering en specialisatie speelt een steeds grotere rol; de diëtist is een proactieve paramedicus.

Een diëtist kan voor mensen met een nierziekte heel veel betekenen. Denk bijvoorbeeld aan de rol van de diëtist bij ondervoeding, afvallen voor een transplantatie, voedingstoestand verbeteren na transplantatie of het verbeteren van bepaalde bloedwaarde(n) om achteruitgang van de nierfunctie trachten te vertragen of voorkomen. Ook in de laatste levensfase (bij het stoppen van een dialysebehandeling of bij een conservatief beleid) kan een diëtist hulp bieden.

Ik denk dat onze grootste taak behandelen (en voorkomen) van ondervoeding is, dit omvat ongeveer 90% van het patiëntencontact, zeker bij toenemende vergrijzing. Een gemiddelde dag van een diëtist omvat patiëntgebonden taken, dit is ongeveer 70% van de tijd en niet-patiëntgebonden taken, dit is ongeveer 30% van de tijd. Bij niet-patiëntgebonden taken kun je bijvoorbeeld denken aan bijhouden van vakliteratuur. Mijn dag start altijd met een 'kopje kalium'. Tijdens dit kopje koffie, bekijk ik mijn mail en screen of er nieuwe aanvragen zijn, welke ik voor vandaag moet inplannen en welke ik later kan inplannen. Soms is het nodig om nog even te overleggen.

Lees meer »

Cross-overmatching kan effectiever »

De meest gebruikte Amerikaanse algoritmes om cross-overtransplantatieketens uit te rekenen gaan er tot nu toe van uit dat elke transplantatie in de keten ook doorgang vindt. Recent onderzoek suggereert echter dat er meer transplantaties kunnen worden gedaan als deze algoritmes ermee rekening houden dat de ketens ook kunnen breken.

Lees meer »

Een stukje leeft door na je dood »

'Moira wil zondag nog een keer naar je vader toe. Ik denk dat dat een goed idee is. Dan kunnen we je moeder ook meenemen. Misschien is het wel de laatste keer.' Ik knik. 'Zondag moet ik naar een afspraak die ik niet kan afzeggen. Ik ga maandag. Renée gaat dan waarschijnlijk ook mee. Fijn dat jullie mijn moeder meenemen.' Mijn vader is al een poos ernstig ziek. Door Alzheimer is hij van een vrolijke Amsterdamse rouwdouwer met een blanke pit, veranderd in een zielig hoopje mens.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier