Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Verschillende vormen virus na transplantatie in urine te onderscheiden

Door Gerard Kok 

Na een niertransplantatie krijgen veel patiënten te maken met het BK-virus, en in sommige gevallen (1-10% van alle niergetransplanteerden) leidt dat tot BK-virusnefropathie (BKVN). De meeste patiënten met BKVN verliezen uiteindelijk hun donornier, en dus is het van belang patiënten met beginnende BKVN te identificeren, zodat tijdig een goede behandelmethode kan worden gekozen. De 'klassieke' methoden om BKVN op te sporen zijn echter niet waterdicht, en dus zochten Engelse artsen hun toevlucht tot massaspectrometrie.

Het BK-virus werd in 1971 voor het eerst gezien bij een nierpatiënt die net een donornier had ontvangen. Het virus dankt zijn naam aan de initialen ('B.K.') van deze patiënt. Normaal gesproken is het een tamelijk onschuldig virus waarmee de meesten van ons in de kindertijd geïnfecteerd raken, maar waar we weinig van merken. Zodra echter het immuunsysteem wordt onderdrukt, zoals na een transplantatie, kan het de kop weer opsteken, en zich in de nier nestelen. Behandeling is noodzakelijk, want anders bestaat de kans op BKVN, met, uiteindelijk, afstoting van de donornier. Het liefst zou je BKVN willen behandelen door het immuunsysteem minder te onderdrukken, maar dit is niet altijd mogelijk omdat anders de donornier mogelijk afgestoten wordt. Nogal lastig balanceren, dus.

Doorgaans duidt de aanwezigheid van viraal DNA, of van zogenaamde 'decoy cells' in de urine op het BK-virus. 'Decoy cells' zijn 'getruukte' cellen, die zo heten omdat ze op kankercellen lijken, maar het niet zijn. De decoy cells zeggen echter niet genoeg over welk subtype BK-virus het eigenlijk gaat, en ook niet hoeveel BK-virusdeeltjes zich in de nier bevinden. Daarom wendden de Engelse artsen zich tot massaspectrometrie. Bij massaspectrometrie worden er deeltjes in een gas magnetisch geladen, waarna ze door een magneet worden gestuurd. De magneet buigt de lichtere deeltjes minder af dan de zwaardere, zodat alle deeltjes op basis van massa kunnen worden gescheiden en geïdentificeerd. Op deze manier onderzochten de artsen de urine van 20 niergetransplanteerde patiënten (14 met decoy cells, 6 zonder). De onderzoekers slaagden erin op deze manier uit te zoeken met welk subtype BK-virus de patiënten waren geïnfecteerd.

Het lijkt er dus op dat met behulp van massaspectrometrie beter kan worden uitgezocht met welk subtype BK-virus patiënten zijn besmet, een verbetering ten opzichte van de 'klassieke' opsporingsmethode. De groep onderzochte patiënten was nog niet heel groot, verdere onderzoeken met meer patiënten zijn dus gewenst.

sterren Gepubliceerd: donderdag 27-12-2012
Bron: Clinical Proteomics | Nog geen reacties




Familie wel screenen bij zeldzame erfelijke nierstenen

Primaire hyperoxalurie is een zeldzame, erfelijke ziekte. De meeste patiënten krijgen de diagnose als ze al symptomen vertonen. Volgens recent Amerikaans onderzoek is het echter wenselijk om familieleden van patiënten te testen op de ziekte, ook als ze nog geen symptomen hebben. De ziekte kan dan eerder ontdekt worden, en de patiënt beter behandeld.

Primaire hyperoxalurie (PH) is een erfelijke stofwisselingsziekte, waarbij de lever te veel oxaalzuur aanmaakt. Het teveel aan oxaalzuur moet via de nieren en de urine worden uitgescheiden, maar in de nieren kan het zuur zich aan het aanwezige calcium verbinden, waardoor nierstenen kunnen ontstaan. De nieren, en overigens ook andere organen, kunnen met de tijd slechter gaan functioneren, zelfs tot nierfalen aan toe. De ernst van de symptomen verschillen echter van patiënt tot patiënt; sommige mensen hebben de ziekte zonder veel symptomen te vertonen. Het komt weinig voor, in Nederland zijn er ongeveer 100 patiënten.

Lees meer »

NN TV: De calciumpoortwachter TRPV5 in beeld »

Onderzoekers van de Radboud Universiteit Nijmegen zijn erin geslaagd de structuur van het ionkanaal TRPV5 in beeld te brengen. Dit eiwit bevindt zich in niercellen en regelt hoeveel calcium de cellen in en uit gaat. Dr. Jenny van der Wijst en Mark van Goor MSc vertellen hoe ze tot deze doorbraak zijn gekomen.

Nierstenen groeien net als kristallen »

Calciumoxalaatnierstenen, de meest voorkomende vorm, ontwikkelen zich net zoals steenachtige kristallen in de vrije natuur, schrijven geologen. Dat betekent dat er afwisselend periodes van afzetting en aangroeien en van weer oplossen plaatsvinden. Tot nu toe werd altijd gedacht dat nierstenen in het lichaam onoplosbaar zijn. Kristalvorming in de natuur is een dynamisch proces. Vanuit een kleine kern groeit het gesteente laag voor laag aan, maar tussentijds lost er ook weer een deel op.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier