Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Vergissen is menselijk

Door Brenda de Coninck 

DEEL 5 - Ik stap in de vroege ochtend voor de derde keer - samen met mijn oudste dochter - de kamer in het UMCG binnen die mij nu al zo vertrouwd toeschijnt. Een blik van herkenning bij de doktersassistenten als ik binnenstap. 'Mijn' plekje bij het raam is nog vrij.

De kamer ligt op één bed na vol met patiënten. Terwijl ik word aangesloten op de pomp met radioactief materiaal, hoor ik een duidelijk oudere stem er lustig op los praten. De patiënt naast hem laat non-verbaal merken eigenlijk liever zijn boekje te willen lezen, maar kan het kennelijk niet over zijn hart verkrijgen dat te vertellen. Ik vind het een beetje een gênante vertoning: een enthousiaste man die praat tegen iemand die er duidelijk geen zin in heeft. Ik krijg een beetje medelijden met hem en vraag waarom hij hier is.

Ik val van mijn spreekwoordelijke stoel als ik zijn verhaal hoor: hij is 79 jaar en heeft een paar maanden geleden succesvol een nier van zijn 77-jarige vrouw gekregen. Nou ja! Ik weet niet wat ik hoor! Hij kijkt mij stralend aan. Vertelt dat hij elke dag grote stukken met zijn vrouw fietst(e) en dat mede daardoor de artsen het aandurfden hem te transplanteren. Omdat hij en zijn vrouw nog zo midden en actief in het leven staan. Terwijl hij verder babbelt, komt de arts met de blonde krullenbol en de open blik naar mij toe en sluit het gordijn rondom mijn stoel.

'Uw nierfunctie,' begint ze. 'Ja, die is 80%.' interrumpeer ik haar. Ze wendt haar blik van het papier af en kijkt mij aan. 'Hoe weet u dat?' is de volgende vraag. 'Dat heeft mijn nefroloog uit Amsterdam mij verteld' antwoord ik. 'Die waarde staat ook in de brief die ze heeft meegestuurd.' 'Nou… wij meten toch iets anders. Uw nierfunctie is 40%.'

Stilte in mijn hoofd - oorverdovende stilte. Ontkenning: dit kan niet. Ze vergist zich. 'Het staat toch echt in de bijgeleverde brief!' roep ik vertwijfeld. 'Ik ga de brief er even bijhalen' zegt ze rustig en loopt meteen naar het kleine kantoortje aan de overkant van de kamer. Al teruglopend zie ik de verbazing op haar gezicht. Ze kijkt me aan en ik merk dat ze het niet snapt: ik heb gelijk. Het stáát in de brief. Maar het klopt niet. Mijn nierfunctie blijkt een heel stuk lager. Verwarring alom, bij haar, bij mij.

Dan wordt het duidelijk: in de bijgeleverde bloeduitslagen van het Amsterdamse ziekenhuis is mijn nierfunctie nog maar 36%, in die van mijn urine 80%. Ik heb 24 jaar lang onbedoeld mijn 24-uursurine verkeerd ingeleverd. De urine van beide ochtenden in de bokaal gedaan, in plaats van eerst een keer uit te plassen. En het ziekenhuis in Amsterdam heeft dat al die jaren niet opgemerkt. De uitslagen van het bloed kennelijk niet naast die van de urine gelegd.

Ik blijf rationeel en rustig - een eerste reactie van het schokverwerkingsproces. Ik stel allerhande vragen over hoe-nu-verder, die ze adequaat beantwoordt. En ineens wil ik niet meer terug naar 'Amsterdam'. De barst is te groot. Het vertrouwen dat ik daar in goede handen ben is weg. Ook al kan mijn volwassen deel begrijpen dat iedereen een fout kan maken: ik wil er niet meer naar terug.

Als de arts wegloopt en het gordijntje laat hangen, waardoor ik alle privacy heb, begint mijn volwassen dochter te huilen. Dat is voor mij ook het startsein om mijn emoties toe te laten. De tranen stromen over onze wangen, terwijl ze mijn hand vasthoudt. Ik ben blij dat we even met rust worden gelaten.

sterren Gepubliceerd: donderdag 06-09-2012 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • jacques , naaldwijk
    10-09-2012 22:05

    Beste Brenda,

    Weer geweldig goed artikel van je. Complimenten van,

    Jacques

  • Brenda de Coninck
    07-09-2012 08:42

    Lieve Margot,

    Wat een hartelijke woorden: dank je wel!
    Ik heb er voor gekozen in het UMCG te blijven. Ik voel mij daar 'thuis', heb vertrouwen in de Groningse nuchterheid en grondigheid. Maar wat mooi van jou dat jij vertrouwen bleef houden in jouw nefroloog. En goed om te lezen dat je al zo langs op 25% nierfunctie zit! Dat geeft mij ook weer hoop :-)
    Hartelijk dank voor je reactie.

    Met vriendelijke groet,
    Brenda

  • Margot, Veendam
    06-09-2012 22:08

    Lieve Brenda, dit is inderdaad even schrikken en slikken. Ik heb hetzelfde meegemaakt. Een jaar lang leefde ik in de veronderstelling dat mijn nierfuntie op zo'n 80% lag en toen ineens bleek dat hij nog geen 30% was. Ook ik was in shock en vol emoties. Mijn hoofd liep er van over. Maar ik heb uitgehuild, mij er bij neergelegd, mijn focus verlegd van 'hoe kom ik weer aan het werk' naar 'hoe blijf ik uit de dialyse'. Ik heb vertrouwd op mijn arts, hij is en blijft mijn held, want ik zit nu al 8,5 jaar stabiel op 25%.
    Dus huil uit, zet de knop om, ga een goed gesprek met je arts aan, verleg je focus en ga er weer voor!
    Ik wens je enorm veel sterkte en succes!
    Dikke knuffel! Margot




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Het kan altijd erger »

'Wat gaan we doen?' De ochtendzon gluurt langs de zijkant van de gordijnen en verlicht de slaapkamer een beetje. Mijn man zucht. 'Tja' begint hij: 'anderhalve meter afstand houden lukt niet in de auto. Dat betekent dat ik moet stoppen met de traumabegeleidingen.' Ik draai mijn hoofd terug en staar naar de vensterbank. 'Dat heeft nogal wat consequenties' zeg ik somber. Hij knikt. 'Ik krijg nu al afmeldingen en verzoeken om begeleidingen tijdelijk te stoppen.' Ik zucht.

Lees meer »

K(r)ater »

Hé, wat is dat nou? Ik wrijf met mijn vinger wat foundation over mijn linker neusvleugel. In de spiegel zie ik een holletje in mijn huid waar de foundation niet in glijdt. Als ik er nog een keer overheen ga, is het weg. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de volgende dag, als het patroon zich herhaalt. Dan bekijk ik de plek heel precies. Vreemd, denk ik. Volgens mij is dit niet goed.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier