Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Vergissen is menselijk

Door Brenda de Coninck 

DEEL 5 - Ik stap in de vroege ochtend voor de derde keer - samen met mijn oudste dochter - de kamer in het UMCG binnen die mij nu al zo vertrouwd toeschijnt. Een blik van herkenning bij de doktersassistenten als ik binnenstap. 'Mijn' plekje bij het raam is nog vrij.

De kamer ligt op één bed na vol met patiënten. Terwijl ik word aangesloten op de pomp met radioactief materiaal, hoor ik een duidelijk oudere stem er lustig op los praten. De patiënt naast hem laat non-verbaal merken eigenlijk liever zijn boekje te willen lezen, maar kan het kennelijk niet over zijn hart verkrijgen dat te vertellen. Ik vind het een beetje een gênante vertoning: een enthousiaste man die praat tegen iemand die er duidelijk geen zin in heeft. Ik krijg een beetje medelijden met hem en vraag waarom hij hier is.

Ik val van mijn spreekwoordelijke stoel als ik zijn verhaal hoor: hij is 79 jaar en heeft een paar maanden geleden succesvol een nier van zijn 77-jarige vrouw gekregen. Nou ja! Ik weet niet wat ik hoor! Hij kijkt mij stralend aan. Vertelt dat hij elke dag grote stukken met zijn vrouw fietst(e) en dat mede daardoor de artsen het aandurfden hem te transplanteren. Omdat hij en zijn vrouw nog zo midden en actief in het leven staan. Terwijl hij verder babbelt, komt de arts met de blonde krullenbol en de open blik naar mij toe en sluit het gordijn rondom mijn stoel.

'Uw nierfunctie,' begint ze. 'Ja, die is 80%.' interrumpeer ik haar. Ze wendt haar blik van het papier af en kijkt mij aan. 'Hoe weet u dat?' is de volgende vraag. 'Dat heeft mijn nefroloog uit Amsterdam mij verteld' antwoord ik. 'Die waarde staat ook in de brief die ze heeft meegestuurd.' 'Nou… wij meten toch iets anders. Uw nierfunctie is 40%.'

Stilte in mijn hoofd - oorverdovende stilte. Ontkenning: dit kan niet. Ze vergist zich. 'Het staat toch echt in de bijgeleverde brief!' roep ik vertwijfeld. 'Ik ga de brief er even bijhalen' zegt ze rustig en loopt meteen naar het kleine kantoortje aan de overkant van de kamer. Al teruglopend zie ik de verbazing op haar gezicht. Ze kijkt me aan en ik merk dat ze het niet snapt: ik heb gelijk. Het stáát in de brief. Maar het klopt niet. Mijn nierfunctie blijkt een heel stuk lager. Verwarring alom, bij haar, bij mij.

Dan wordt het duidelijk: in de bijgeleverde bloeduitslagen van het Amsterdamse ziekenhuis is mijn nierfunctie nog maar 36%, in die van mijn urine 80%. Ik heb 24 jaar lang onbedoeld mijn 24-uursurine verkeerd ingeleverd. De urine van beide ochtenden in de bokaal gedaan, in plaats van eerst een keer uit te plassen. En het ziekenhuis in Amsterdam heeft dat al die jaren niet opgemerkt. De uitslagen van het bloed kennelijk niet naast die van de urine gelegd.

Ik blijf rationeel en rustig - een eerste reactie van het schokverwerkingsproces. Ik stel allerhande vragen over hoe-nu-verder, die ze adequaat beantwoordt. En ineens wil ik niet meer terug naar 'Amsterdam'. De barst is te groot. Het vertrouwen dat ik daar in goede handen ben is weg. Ook al kan mijn volwassen deel begrijpen dat iedereen een fout kan maken: ik wil er niet meer naar terug.

Als de arts wegloopt en het gordijntje laat hangen, waardoor ik alle privacy heb, begint mijn volwassen dochter te huilen. Dat is voor mij ook het startsein om mijn emoties toe te laten. De tranen stromen over onze wangen, terwijl ze mijn hand vasthoudt. Ik ben blij dat we even met rust worden gelaten.

sterren Gepubliceerd: donderdag 06-09-2012 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • jacques , naaldwijk
    10-09-2012 22:05

    Beste Brenda,

    Weer geweldig goed artikel van je. Complimenten van,

    Jacques

  • Brenda de Coninck
    07-09-2012 08:42

    Lieve Margot,

    Wat een hartelijke woorden: dank je wel!
    Ik heb er voor gekozen in het UMCG te blijven. Ik voel mij daar 'thuis', heb vertrouwen in de Groningse nuchterheid en grondigheid. Maar wat mooi van jou dat jij vertrouwen bleef houden in jouw nefroloog. En goed om te lezen dat je al zo langs op 25% nierfunctie zit! Dat geeft mij ook weer hoop :-)
    Hartelijk dank voor je reactie.

    Met vriendelijke groet,
    Brenda

  • Margot, Veendam
    06-09-2012 22:08

    Lieve Brenda, dit is inderdaad even schrikken en slikken. Ik heb hetzelfde meegemaakt. Een jaar lang leefde ik in de veronderstelling dat mijn nierfuntie op zo'n 80% lag en toen ineens bleek dat hij nog geen 30% was. Ook ik was in shock en vol emoties. Mijn hoofd liep er van over. Maar ik heb uitgehuild, mij er bij neergelegd, mijn focus verlegd van 'hoe kom ik weer aan het werk' naar 'hoe blijf ik uit de dialyse'. Ik heb vertrouwd op mijn arts, hij is en blijft mijn held, want ik zit nu al 8,5 jaar stabiel op 25%.
    Dus huil uit, zet de knop om, ga een goed gesprek met je arts aan, verleg je focus en ga er weer voor!
    Ik wens je enorm veel sterkte en succes!
    Dikke knuffel! Margot




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier