Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Vakantiegevoel

Door Brenda de Coninck 

DEEL 15 - Het wordt toch wel een beetje een gedoe hoor, op vakantie gaan. Het begint al bij het inpakken van de koffers: in die van mij stop ik naast de gebruikelijke artikelen ook zoutloze crackers, mosterd, aromat, verschillende soorten eiwitarme pasta’s, aangepaste sauzen, kaas, strooikaas, medicijnen… pfffffft: heb ik alles?

Voor de heenreis van twee dagen heb ik voor mezelf zoutarm volkorenbrood gemaakt met kaas en sla, en smeerkaas/salami met sla. Uiteraard met mate belegd, maar héérlijk! In de koelkast op de achterbank nemen we ook flesjes bronwater mee en koekjes met fruit. Als we probleemloos uit de Gotthardtunnel rijden, haalt mijn man voor een schrikbarend hoog bedrag twee broodjes bij het eerste pompstation dat we in Zwitserland tegenkomen. Hij komt beduusd de auto weer in en kijkt naar mijn smakelijke hap. ‘Dat doe jij beter’ zegt hij en bijt dan in een wit pistoletje waar lucht uitkomt als het wordt samengeknepen. 'Hmmmm' zeg ik, en kijk hem plagend aan.

Als we Italië binnenrijden, duurt het nog een paar uur voordat we op onze bestemming aankomen. Na een slingerrit naar boven, langs mooie vergezichten, stappen we ons appartement binnen. We pakken onze koffers uit en beginnen daarna meteen met het klaarmaken van het avondeten dat we onder aan de berg in een supermarkt hebben gekocht. Op ons overdekte terras genieten we vervolgens op een klein knus tafeltje van onze macaroni en de avondzon. Met een glaasje wijn erbij, bespreken we wat we de aankomende twee weken willen doen.

‘Zullen we morgen lekker uit eten gaan?’ vraagt mijn man en kijkt mij hoopvol aan. Kennelijk kan een mens non-verbaal veel duidelijk maken. ‘Oh, heb je er geen zin in?’ concludeert hij. Nee, denk ik: eigenlijk niet. Er is voor mij niet zoveel aan, om uit eten te gaan in Italië. Op de kaart staan heerlijke gerechten, maar vaak superzout aangemaakt. En om nou altijd maar salades te eten, terwijl je partner de heerlijkste dingen verorbert... tja.

‘Je kunt toch ook vragen of ze het zonder zout willen maken’ raadt hij mijn gedachten. ‘Ja’, beaam ik, ‘maar weet je nog wat voor een fiasco dat vorig jaar was, bij dat restaurantje aan het water? Toen heb ik uitgebreid uitgelegd dat ik geen zout mag hebben vanwege nierproblemen en dat heeft geen klap geholpen. Daar heb ik écht geen zin meer in.’ Zijn gezicht betrekt. ‘Dan gaan we naar een ander restaurant,’ zegt hij resoluut. ‘ Ik wil niet twee weken zelf koken.’

Even voel ik irritatie. Lekker dan, denk ik. Omdat jij zo nodig uit eten wilt, moet ik elke keer weer het gevecht aangaan met een restaurant om op mijn bord te krijgen wat ik wil. Met vaak teleurstelling tot gevolg, omdat het toch veel te zout blijkt te zijn.

Hij heeft het al vaker gezegd: ‘Dan stuur je het bord toch terug?’ Rationeel gezien heeft hij gelijk. En ik ben ook niet op mijn mondje gevallen: dat zou ik best kunnen doen. Maar ik doe het niet. Eigenlijk nooit. Want ik vind het al zó vervelend om elke keer weer de nadruk te moeten leggen op mijn dieet. Om de vragende blik van een hardwerkende ober te zien die eigenlijk helemaal geen tijd voor heeft voor uitzonderingen op het menu. Die nog zoveel andere tafels moet bedienen in het hoogseizoen. ‘De pasta’s zijn al gekookt in zout mevrouw. Daar kunnen we niets aan doen,’ zegt hij die avond in gebroken Engels, ondertussen kijkend naar andere tafels. De moed zakt me in de schoenen. Ik kijk mijn man aan, die het ook niet meer weet en het aan mij overlaat wat we gaan doen. Blijven of weggaan?

En ik stop de strijd. Laat het gelaten over mij heen komen. Ik pas me wel aan, houd ik mezelf voor. Morgen corrigeer ik het weer met zoutloze crackers met jam, en … Maar m’n buik is het niet met mij eens. En mijn keel zit dicht. De geluiden van lachende mensen en klinkende glazen vullen het terras. En ineens heb ik behoefte aan een verkoelend glas witte wijn. Misschien wel om weg te spoelen wat ik voel: een moment van teleurstelling, omdat de wereld niet wil stilstaan bij wat ik nodig heb. Omdat het teveel moeite is, gedoe.

Ik ben gedoe.

sterren Gepubliceerd: woensdag 17-07-2013 | Reacties (9)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Brenda de Coninck
    21-07-2013 12:07

    Beste Allemaal,

    Dank jullie wel voor de meelevende reacties! Een oud Japans spreekwoord zegt: 'Niemand weet zoveel als wij allemaal.' Ik hoop dat de waardevolle tips die ik heb ontvangen, ook andere nierpatiënten tot nut zullen zijn.

    Hartelijke groet,
    Brenda de Coninck

  • Mieneke, Amersfoort
    20-07-2013 22:25

    Beste Brenda,

    Ik hoop dat je het goed vindt dat ik je, ongevraagd, advies geef: ‘investeer’ in het vinden van een goede en gezellige eetgelegenheid in Nederland. De meeste mensen gaan niet meer dan vier weken per jaar op vakantie. Jij bent waarschijnlijk ook 48 weken per jaar in Nederland.

    Mijn echtgenoot en ik komen al jaren in Bistro de Ruif van De Hoefslag in Bosch en Duin (030-2251051). Eerst toen mijn man een streng dialysedieet had. We zijn er ook meerdere keren geweest met iemand die zoutloos en vegetarisch eet en die allergisch is voor noten. Ikzelf eet geen gluten en geen vlees.

    Als je een dag of wat van te voren belt, houden ze niet alleen rekening met je wensen. Ze houden er zelfs met veel plezier rekening mee. Ze vinden het een uitdaging om het iedereen naar de zin te maken, juist ook de mensen die bepaalde dingen niet mogen eten.

    Alleen op zondag hebben ze een beperkt menu en kunnen ze minder flexibel zijn. De andere dagen van de week kan echt alles.

    Probeer het eens en laat jullie lekker verwennen.

    Mieneke

    PS De prijs-kwaliteitverhouding is heel goed.

  • Marlene R., België
    19-07-2013 10:51

    Dag Brenda,

    Ondanks al dat “gedoe” hebben jullie toch kunnen genieten van een fijne vakantie in La bella Italia, samen er eens tussenuit kan toch zo deugd doen.

    Toen er er twee jaar geleden bij mij nierinsufficiëntie, 30% restfunctie, werd vastgesteld moest ik ook zoutarm gaan eten. Omdat ik erg ziek en zwak was geweest mocht ik ook niet meer naar het buitenland reizen, grote teleurstelling alom voor mijn man en mij !

    Toen ik Epo begon te gebruiken namen mijn krachten weer toe maar ik wilde niet meer op restaurant gaan, bang om verkeerd te eten . Ik verloor een groot deel van mijn sociale contacten en voelde mij erg buitengesloten. Tot ik besefte dat ik mezelf hiermee buiten spel had gezet. Vermits eten ook heel erg “tussen de oren” zit heb ik geprobeerd om me niet meer te concentreren op wat er niet meer kon maar wat er wel nog mogelijk was.
    Op reis gaan is om andere streken en culturen te leren kennen en te genieten, niet zozeer om het eten, dat klein ongemak neem er gewoon bij.
    En met een beetje organisatie lukt het me nu wel om er weer bij te zijn en ik reis ook weer naar het buitenland. Naast het zout moet ik nu ook letten op eiwitten, fosfor en kalium en dat is echt niet gemakkelijk. Spontaan “een restaurantje doen” is er niet meer bij. Wel ga ik nog regelmatig een koffietje drinken en dan bestudeer ik meteen ook de menukaart en vraag ik of de gerechten ook zonder zout kunnen klaargemaakt worden, zo houdt ik een lijstje bij van verschillende adresjes en dat schept mogelijkheden. Wel altijd minstens één dag op voorhand verwittigen want alles wordt al vroeg gemarineerd.
    Op reis gaan vraagt inderdaad wel nog wat meer organisatie maar mits enig zoekwerk en compromissen met mijn man best doenbaar. Sommige hotels bieden dieetkeuken aan, via het reisbureau vraag ik op voorhand steeds een schriftelijke bevestiging dat ik maaltijden kan bekomen zonder zout; indien mogelijk ook voor de terugreis op het vliegtuig.
    Deze bevestiging wordt vertaald in de taal van het te bezoeken land.
    Bij aankomst toon ik dit aan de receptie en vraag ik een onderhoud met de kok die ik de situatie uitleg, gelukkig spreek ik ook 5 talen. Ik zeg niet wat ik niet mag eten maar wat ik nog wél kan hebben en doe zelf suggesties : brood, groentensoepen, beetje gekookte aardappel, pastas, stukje vis of vlees en gekookte groenten, saus altijd apart, dit alles zonder zout. Niet echt culinair, eerder basic maar dat volstaat. Naar mijn ervaring tracht men er toch wel altijd iets aantrekkelijk van te maken, ik probeer dan ook om die persoon te vriend te houden.Ook vraag ik dan om ons een vaste plaats aan te wijzen in het restaurant en spreek een uur af om aan tafel te gaan. Wanneer er thema-avonden voorzien zijn zoals een Griekse avond, Paëlla-avond dan beperk ik mij tot een kleine portie met wat brood. Mijn man geniet gewoon van alle lekkere gerechten en soms proef ik wel eens mini-hapje. We vragen dan een extra bordje waarop hij mij een hapje legt, zodat ik niet uit zijn bord zit te pikken.
    Het boek “Weet wat je eet” en het Nevo-boek hebben mij al zeer goed geholpen om verstandige keuzes te maken en ik weet perfect wat ik absoluut niet mag eten en wat nog kan in beperkte mate. Ik probeer om op hetzelfde uur als thuis te eten en neem veilige tussendoortjes mee, meestal een lekker stukje peperkoek.
    Bij het plannen van een reis zie ik ook altijd na of er een ziekenhuis in de nabijheid is en laat ik 2 maal per week mijn bloeddruk controleren bij de apotheek, in Benidorm komt er een verpleegster hiervoor gratis langs in het hotel.

    Verre reizen maak ik niet meer en ook geen vermoeiende rondritten maar dat slow-travelling bevalt me best.
    Ik ben telkens enorm dankbaar dat ik dit nog kan want misschien is het wel de laatste keer voor de dyalise. Want hoe ik ook op mijn voeding let mijn nieren gaan stillaan maar zeker achteruit. Positief blijven is de boodschap !

    Nog vele groeten en ik blijf je blogs volgen,

    Belgische groeten,

    Marlene R.

  • René Bolhuis, Almere
    19-07-2013 08:36

    Jeetje Brenda, diep respect dat je dit gevoel durft te beschrijven. Wat een uitdaging om weer op jouw voorwaarden te "genieten" Zo herkenbaar!!! Het moet mogelijk zijn, ik weet zeker dat jij er net zoals ieder ander recht op hebt! Vakantie is ook ré-creëren
    Zet em op!

  • Nanny, Taradeau
    18-07-2013 18:15

    Even een kleine, maar belangrijke correctie. Onze site:
    http://pagesperso-orange.fr/nanadno
    Staat ook elke keer onder aan onze columns vermeld (als je die leest).
    Ad is sinds 7 jaar dialysepatient en wij verlenen steun/begeleiding tijdens vakanties van (dialyse-)patienten omdat wij na 15 jaar medische ervaring in frankrijk redelijk de weg weten in het medisch circuit.

  • Margot
    18-07-2013 11:15

    Nanny, wat is jullie site? Het maakt mij erg nieuwsgierig!

    http://nanadno.pagesperso-orange.fr/, Redactie.

  • Michaël, Almere
    18-07-2013 11:05

    Brenda, dit verhaal is zeer herkenbaar voor mij. Bij mij gaat het echter niet om nierproblemen, maar om het feit dat ik geen vlees eet en geen alcohol drink. De druk die er soms van de andere aanwezigen uit gaat om "gewoon een uitzondering" te maken, of de verwijten dat ik "ongezellig" ben nemen soms echt bizarre vormen aan. Gelukkig maak ik ook mee dat mensen mij in mijn waarde kunnen laten en zelfs geïnteresseerd zijn in mijn beweegredenen.
    Van mij mag iedereen net zo veel dooie beesten eten en net zo veel zuipen als ze willen, maar andersom (mij de ruimte geven voor mijn leefwijze) schijnt voor veel mensen moeilijk te zijn.
    Natuurlijk begrijp ik de wens van Sjaak om gezellig in de sfeer van zo'n restaurantje te zitten; het ultieme vakantiegevoel te ervaren. Eigenlijk gaat het dus niet zozeer om dat eten sec.
    De combinatie van een eetgenieter en het zelf niet kunnen meedoen, maar toch aanwezig zijn, is een onmogelijke. De oplossing zit er volgens mij niet in dat jij dan toch maar mee gaat eten met de zoute hap, of dat ik maar mee ga zuipen. Ik kies bewust om mee te gaan voor die sfeer, die gezelligheid. Dan eet ik van te voren, zodat ik geen honger heb en bestel iets kleins, zoals voorgerecht of dessert of toch wellicht een salade. Alcohol is een ander verhaal. Als je daar niet aan mee doet valt na drie glazen al op dat er weinig gezamenlijkheid meer mogelijk is tussen aangeschoten en nuchtere mensen. Mijn keuze is dat ik daar niet meer aan mee doe. dus niet meer mee ga.

  • Nanny, Taradeau
    18-07-2013 09:03

    Hi Brenda, Jammer zo'n vlek op het vakantieplezier. Maar het is nu eenmaal zo dat 'de wereld' zich nooit zal aanpassen aan jouw wensen/problemen. Jij zult de keuzes zelf moeten doen. Zoek een goed land waar niet zout gekookt wordt. B.v. Frankrijk ;-)
    Momenteel hebben wij gasten en wij verzorgen ook table d'hote. Zij verbazen zich erover dat het eten zo smakelijk is terwijl er (bijna) geen zout wordt gebruikt.
    Wij hebben het ook tijdens onze vakantie onlangs weer gemerkt, FRANKRIJK KOOKT GEZOND. Wellicht te overwegen voor volgend jaar.
    Je bent bij ons van harte welkom en aan je wensen zal tegemoet worden gekomen!! Je kent onze site!?
    Groetjes, Nanny

  • Margot
    17-07-2013 18:03

    Lieve Brenda, dit is zoooo herkenbaar! Ik ga al jaren niet meer op vakantie om financiële redenen, maar dit is nu juist precies de reden waarom mijn ex-man en ik altijd een appartement huurden op een plek waar een fatsoenlijke supermarkt was en we elke dag mét plezier onze eigen maaltijd klaar maakten. Eigenlijk vind ik dit jammer, je man zou je steun en toeverlaat moeten zijn, óók tijdens vakanties. Is het nou écht zo erg om zelf eten te koken? Gezellig samen op je privéterras een hapje eten. En na afloop ga je nog even de benen strekken, een kopje cappucino drinken en genieten van de mooie omgeving! Samen op vakantie = samen genieten! Dikke knuffel!




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


Vakantiegevoel





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier