Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

U of de regelmatige bestuurder

Door Brenda de Coninck 

DEEL 19 - Het doet me meer dan ik dacht. Het voelt alsof ik met voorbedachten rade aan de kant word gezet. En daar ben ik een paar dagen heel opstandig over geweest. En boos. Boos op de wereld. Op de maatschappij. Die het kennelijk toestaat dat mensen zo worden behandeld. Kwaad over zoveel blijk van onbetrokkenheid. Op de mentaliteit van halen, halen, halen en niets brengen. ’Aasgieren’ denk ik –‘ ultieme Scrooges.’ In gedachten zie ik ze likkebaardend achter hun bureaus zitten. Terwijl ze mijn antwoorden doornemen, beginnen ze al te kwijlen: kassa!

Het verhaal begint met een autoverzekering. Een vriendin tipt mij over een verzekeraar met een klinkende aanbieding. Dat wil ik ook wel. Als zij al zo weinig voor haar riante bolide hoeft te betalen, wat kan deze verzekeringsmaatschappij dan voor mijn bescheiden auto betekenen? Kan ik ook besparen op mijn kosten? Met 75% no-claim ben ik een goede partij.

Ik krijg inderdaad een aanbod ‘I can’t resist’. Mooi! Even het formuliertje invullen. En daar staat ineens een vraag die als een mokerslag binnenkomt. Eén die ik niet had zien aankomen. Ik denk daar altijd over na, en nu toevallig niet. In de loop der jaren heb ik tactieken ontwikkeld om hem te ontwijken. Heb bijvoorbeeld naar een zorgverzekeraar gezocht die hem niet stelt - en gevonden. Daardoor ben ik prima aanvullend verzekerd. En ik kan mij niet herinneren dat mijn huidige autoverzekeraar deze vraag gesteld heeft. Maar nu  komt ie weer als een boemerang terug: ‘Heeft u of de regelmatige bestuurder een kwaal of gebrek?’

Stil. Mijn pen zweeft boven het vakje ‘nee’. Maar ik voel mijn eigen weerstand. ‘Ja, Brenda’, hoor ik in mijn hoofd. ‘Je mag je dan wel goed voelen, 40 tot 50 uur werken, sporten, en vrijwilligerswerk doen… maar…’
‘Hé! Doe effe normaal!’ briest een andere stem. ‘Hoezo een gebrek? Je functioneert toch nog prima?! Zijn ze nou helemaal belazerd dat ze deze vraag stellen. Aasgieren! Denk nou eens na: ga je autorijden als je griep hebt? Nee toch?! Ga je autorijden als je gedronken hebt? Ook niet! Ga je autorijden als je je moe voelt? Nee! Je gaat daar verantwoordelijk mee om. Houd je eigen regie Bren. Geef ze geen stok om de hond te slaan.’
‘Ja’, sputtert mijn andere kant tegen, ‘... kan wel wezen… maar wat gebeurt er als ze onverhoopt bij een ongeval betrokken raakt en de verzekeringsmaatschappij gaat zoeken naar haar medisch verleden? Wat dan? Ook al weten wij dat haar nierziekte niets te maken heeft met een eventueel ongeval, een verzekeringsmaatschappij zal alles uit de kast halen om niet te hoeven betalen. En de kosten bij haar neerleggen, met alle gevolgen van dien. Is dat dan wat je wilt?’ 

Als de storm in mijn hoofd minder wordt, komt er ruimte om rustig na te denken. En ineens weet ik wat ik wil doen om het schrikbeeld van een autoloze toekomst in mijn hoofd een zwijgen op te leggen: ik ga informatie verzamelen. Ik mail de raadsvrouw van de NVN en het juridisch steunpunt. Ze komen met dezelfde reactie: 

Alleen bij de wettelijk verplichte basis zorgverzekering heeft de verzekeraar de plicht u te accepteren. Deze acceptatieplicht geldt niet voor andere verzekeringen. Voor een autoverzekering geldt daarom dat een verzekeraar vrij is om u wel of niet te accepteren, of slechts onder bepaalde voorwaarden. Maar omdat de aansprakelijkheidsverzekering wel wettelijk verplicht is, hebben verzekeraars hier samen verzekeringsmaatschappij Rialto voor opgericht.

Ik zou u aanraden het vragenformulier dat u toegezonden heeft gekregen van de verzekeraar naar eer en geweten in te vullen. Mocht de verzekeraar uw aanvraag niet accepteren, dan kunt u hoogstwaarschijnlijk wel bij een andere verzekeraar terecht. De ene verzekeraar oordeelt soms strenger dan de andere.

Kreun. Ik tel mijn zegeningen. En bedank de verzekeringsmaatschappij voor hun scherpe aanbieding, die ik om ‘moverende redenen aan mij voorbij laat gaan.’ De huidige autoverzekering lijkt ineens zo gek nog niet. Maar de storm in mijn hoofd gaat niet liggen. Ik voel dat het uitstel van executie is, want de tijd zal mij inhalen. Het zal niet lang meer duren voordat ik een ‘medisch geval’ word. Bij het CBR bijvoorbeeld. En andere instanties, waar ik nu nog geen weet van heb. Maar misschien is dat maar goed ook. Kan ik nog even leven in de illusie van persoonlijke onkwetsbaarheid.

‘Zalig zijn de onwetenden’ zie iemand ooit. Nu snap ik wat ie bedoelt.

 

sterren Gepubliceerd: vrijdag 01-11-2013 | Reacties (4)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Ferry Nansink
    03-11-2013 14:59

    Bren,

    Word niet boos en maak je niet druk,het is het niet waard.

    Groet,

    Ferry.

  • Deiree, Amsterdam
    03-11-2013 14:44

    Mijn vader zei altijd " een bankier leent je een paraplu als het niet regent" dat geldt dus ook voor verzekeringen.

  • Jacqueline , Utrecht
    01-11-2013 20:48

    Sinds ik mijn rijbewijs heb (1991) moest ik eerst iedere 5 jaar mijn rijbewijs verlengen en sinds dit jaar iedere 3. Dus reken maar dat je aan de beurt bent!

  • Margot
    01-11-2013 18:17

    Ik herken dit heel goed Brenda! Ik ben vorige maand tot mijn grote verbazing geconfronteerd met het feit dat ik mij in 2009 voor mijn rijbewijs had moeten laten keuren. Nooooooit geweten.
    En ik ben zelf ook zo dat ik altijd en eeuwig mijn eigen verantwoordelijkheid neem. Ben ik te moe? Of voel ik mij niet lekker? Dan rijd ik niet. Punt.
    Waarom ambtenaren dan van mening zijn dat ik mij wel moet laten keuren (joost mag weten wat dat weer allemaal gaat kosten), is mij echt een raadsel.... Alsof een nierziekte ongelukken uitlokt....




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


U of de regelmatige bestuurder





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier