Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Toch 25 jaar getrouwd!

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Om dit voor ons zo belangrijke lustrum feestelijk te kunnen vieren - zowel artsen als wij hebben vaak getwijfeld of we dit wel zouden halen - vond ik via internet een prachtige locatie: Landgoed Oldruitenborgh in Vollenhove.

Dit vroegere gemeentehuis is momenteel in gebruik als hotel en bovendien buitengewoon geschikt voor trouw- en bezinningsbijeenkomsten. Het bijbehorende 'Benthuis', voormalige burgemeesterswoning, heeft naast zes hotelkamers met badkamer, een gezamenlijke woonkamer, keuken en privé-tuin en kan ook voor een weekend gehuurd worden.

Een groot deel van onze huwelijksjaren worstelt Ad (en ik dus ook) met kanker- en nierproblemen, met alle gevolgen van dien. Daarom geen groot feest, maar een intieme herdenking samen met mijn zus en drie bevriende echtparen, waarin vriendschap 'door dik en dun' het hoofdthema zou zijn.

Zaterdag tegen lunchtijd arriveren Ad en ik in een feestelijk versierd 'Benthuis'. In de tuin staat de lunchtafel gedekt zodat we meteen kunnen aanschuiven. Het feest, vandaag verzorgd door onze vrienden, kan beginnen!

Margreet verrast ons met een toepasselijke speech en allerlei kleine Hollandse cadeautjes. Voor iemand met een geestelijke beperking een topprestatie! De stemming zit er goed in, soep en broodjes smaken voortreffelijk en de eerste tranen verschijnen!!

Na de siësta en een wandeling door het oude havenstadje wordt het hoog tijd voor het aperitief. Voor het eerst drinken wij - champagne-liefhebbers - een glaasje Prosecco, al jaren een rage in Nederland. Het maakt de tongen op een prettige manier los.

Het bijzondere is namelijk dat Ad, Margreet en ik iedereen al jaren kennen, maar de rest van het gezelschap elkaar nog nooit heeft ontmoet. Inderdaad een waagstuk, maar al snel blijkt het Franse gezegde 'les amis de mes amis sont mes amis' hier volledig op te gaan.

Intussen wordt in de keuken hard gewerkt. Ieder echtpaar ontfermt zich over één gang van het diner. Na het voorgerecht, perziken met Ammerzooyense hammous, steekt Lidy van wal. Zij memoreert de hoogte- en dieptepunten in onze vriendschap die al 40 jaar standhoudt en ook heeft bewezen de soms ontstane scheurtjes te kunnen overleven. Vandaar als persoonlijk cadeautje een paar oorbelletjes.

Daarnaast overhandigt zij ons een ingebonden boekwerk met daarin alle faxen en mails die wij uitwisselden tussen 1996 en 2006, respectievelijk het jaar van ons vertrek naar Frankrijk en het begin van de dialyse. Wij hebben het inmiddels gelezen: een biografie met soms schokkende en heftige passages. Het digitale fotoboek dat zij van dit weekend gaat maken komt ze samen met Janhein binnenkort brengen!

Dan volgt het hoofdgerecht, lamsrollade met gebakken krieltjes en worteltjes met peultjes. Het smaakt allemaal fantastisch! De zon verdwijnt langzaam achter de bomen, de buitenverlichting floept aan en de vogels beginnen hun serenade.

Een ultieme romantische omlijsting. Ik heb me in geen tijden zo ontspannen en 'gedragen' gevoeld. Alle zorgen, verplichtingen en verantwoordelijkheden van jarenlange mantelzorg verdwijnen naar de achtergrond. Ik zuig het allemaal op als een spons. Mijn vriendinnen hebben volledig de regie overgenomen. Ik weet niets, ik kan niets, ik mag niets. Alleen maar genieten. Ik kijk naar Ad en voel weer vlinders in mijn buik als ik zie hoe hij geniet: even geen dieet, geen beperkingen, niet moe zijn.

Vervolgens is het de beurt aan Diana om te vertellen wat wij sinds 1976 samen hebben beleefd. Met name de spannende tijden in 1982 toen onze werkgever failliet ging en 1200 medewerkers moest ontslaan om een doorstart te maken. En het moment dat ik Ad en zij Bert leerde kennen. Na ons vertrek naar Frankrijk zagen we elkaar hooguit een maal per jaar, maar als in Taradeau de nood weer eens hoog gestegen was stapte ze in het vliegtuig en nam hier resoluut het heft in handen. En dat zal zo blijven beloofde zij.

Na het dessert, sinaasappelbavarois met tijm, sluit Garmt op zijn eigen wijze het feestmaal af. In 2002 huurden Hanny en hij ons appartement en vanaf het eerste moment had hij een klik met Ad. En zoals dat bij mannen gaat... geen emotioneel geklets, maar korte telefoongesprekken en mails. Zo volvoeren zij samen hun 'queeste', hopelijk nog tot in lengte van dagen.

Inmiddels loopt het tegen middernacht, de flessen zijn leeg, het gezamenlijke cadeau, een enveloppe met inhoud, is in dank aanvaard. Daar wordt binnenkort een degelijke barbecue van gekocht die volgend jaar met hetzelfde gezelschap in Taradeau zal worden ingewijd!

Over twee weken 'onze zondagsviering'.

Alors, à bientôt

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno

sterren Gepubliceerd: zaterdag 20-08-2011 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier