Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Schiet mij maar lek

Door Brenda de Coninck 

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Op een van de eerste vrije dagen halen we daarom de schuur leeg en verbazen ons over de opgestapelde 'dat kan ik nog weleens nodig hebben-items' of de 'zonde om weg te gooien, misschien vinden we er nog wel iemand voor-artikelen' die de grasmat bezaaien. Met een achterbank en kofferbak vol afgekeurde spullen, rijden we 's middags naar de stort waar we warempel vijf auto's voor ons hebben en een kwartier moeten wachten. 'We zijn niet de enige met dit lumineuze idee' lachen we tegen elkaar. Wat we weggooien ruimt lekker op en wat nog té goed is, gaat naar de kringloopwinkel.

En dan krijgen we de smaak te pakken. Van boven naar beneden worden kasten en lades heringedeeld. Mijn man maakt horren voor alle kamers boven - het huis knapt elke dag steeds een stukje meer op. Daarnaast lopen we veel. We hebben een pup in huis die graag naar buiten wil. Omdat we vlak bij een natuurgebied wonen, hoeven we niet ver te wandelen om er helemaal uit te zijn. Voor de rest zitten we veel in de tuin of binnen. De meeste boodschappen worden aan huis gebracht en als we iets anders nodig hebben, bestellen we dat online. De busjes van PostNL, DHL en GLS rijden af en aan in onze wijk.

Na acht weken komt het verlossende woord via een van de vele persconferenties: op 11 mei mogen we weer open, net als kappers en schoonheidsspecialistes. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er niets van begrijp dat zij weer aan het werk mogen, behalve als het dient als tactiek om meer mensen corona te laten oplopen, zodat er groepsimmuniteit ontstaat. Mij ontgaat de logica waarom een kapper geen mondkapje op hoeft te hebben, maar tussen klanten wel een scherm geplaatst moet worden. Ook kan ik met welke redelijkheid dan ook niet theoretiseren waarom het CBR tot 18 mei geen examens wil afnemen vanwege besmettingsgevaar voor de examinatoren, maar rijinstructeurs wel zonder mondkapje naast een leerling mogen zitten. 'Schiet mij maar lek' zou mijn voormalige cheffin hebben gezegd, als absurditeit op onze afdeling hoogtij vierde.

De wereld verandert - inzake corona lijkt zij zo langzamerhand in tweeën verdeeld. Op Facebook zie ik berichten van immunogesuppresseerden die het huis niet uit durven en hun kinderen van school thuishouden, bang voor een besmetting. In de klas moet anderhalve meter afstand worden gehouden en kunnen kinderen daardoor maar ten dele naar school, maar de stranden en bossen vullen zich alweer met drommen dagjesmensen.

Toen de mondkapjes nog niet voorradig waren, was het dragen ervan 'schijnveiligheid', maar nu ze in het land zijn, moeten we ze dragen in het openbaar vervoer op straffe van een boete. In de media verschijnen artikelen over hoge besmettingsgraden tussen koorleden, waardoor zingen in een groep wordt afgeraden, maar vanaf 1 juli mogen we wel weer zuchtend en zwetend naast elkaar zitten in een sauna. Schiet mij ook maar lek.

Daar staat tegenover dat ondanks alle versoepelingen, ik mijn kinderen na ruim twee maanden nog altijd niet mag aanraken. Het snijdt in mijn ziel en door mijn lijf om die onnatuurlijke afstand te ervaren. Op verjaardagen in de tuin zitten we anderhalve meter uit elkaar en in de huiskamer lopen we schichtig om elkaar heen. Maar we doen het voor het algemeen nut, voor elkaar, houd ik mezelf voor. Nog even volhouden.

Daar denkt niet iedereen zo over. Dat blijkt vooral als ik af en toe onze buurtsuper bezoek. Met mijn mondkapje voor word ik smalend aangekeken en afstand houden is een wedstrijd geworden waarbij het lijkt alsof ik de enige ben die aan de start staat. Zelfs het personeel houdt zich er niet aan. Dat verbaast mij nog het meest. Tot ik de oorzaak vermoed.

De supermarktmanager - in een strak pak - loopt op een dag herhaaldelijk vlak langs mij heen als ik naast een schap sta. Ik kijk naar hem en schud mijn hoofd. Hoe is het mogelijk. Als een bandje wordt afgedraaid waarin wordt gewezen op de RIVM-regels en hij wéér vlak ik mijn buurt komt, kan ik het niet laten. 'Ik merk dat u geen afstand bewaart' begin ik. 'Ja, dat hoor ik vaker.' Ik kijk hem aan en vraag mij af waarom hij er dan toch gewoon mee doorgaat. 'Als ik aan het werk ben en schappen vul, dan hangen mensen ook zó over mij heen.' Hij maakt een gebaar met zijn arm alsof hij over iemand heen buigt. Ja, denk ik? Dus? 'Meneer, er wordt een bandje afgedraaid dat we anderhalve meter afstand moeten bewaren.' 'Tja, dat kan niet in mijn werk.' Zijn stem klinkt vastberaden. 'Meneer, u bent de manager en u heeft een voorbeeldfunctie!' Ik reageer nu iets fermer, hoewel nog altijd beleefd. Ik zie dat hij het opgeeft. 'U heeft gelijk. Ik zal mijn best doen om afstand te bewaren, maar ik weet niet of dat lukt' en gaat verder met zijn werk. Lek schieten hoeft niet meer, denk ik als ik wegloop.

Ik ben inmiddels leeggelopen.

sterren Gepubliceerd: maandag 01-06-2020 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Tanja, Bruinisse
    11-06-2020 15:12

    De vraag van je man of je niet bang bent begrijp ik als mantelzorger goed. Je ervaringen in de supermarkt deel ik met je en ook ik begrijp niet waarom mensen zich niet aan de regels houden. Zo moeilijk is het toch niet.Wat veel erger is, ik kon mijn ogen niet geloven toen ik mijn broer naar de dialyse bracht. De dialyse arts (in witte doktersjas) stond op de stoep te praten met een rolstoelpatiënt op nog geen 50 centimeter afstand zonder mondkapje op. In een gemiddeld park kost dit 400 euro boete. Hoe veilig is het op de dialyse???

  • Heike Koks Doetinchem, Doetinchem
    01-06-2020 12:08

    Je schrijft hoe ik het ervaar, voel en zie. In mijn Omgeving zijn genoeg mensen die er lak aan de regels hebben, zo van, als die anderen het doen vind ik het prima. Ik heb er echt moeite mee omdat ook ik bij de kwetsbare groep hoor en mijn Partner al helemaal. Maar die denkt ook dat je het toch niet kunt voorkomen om besmet te raken omdat de Virus veel te klein is en overal doorheen kan. Het Probleem is dat ip NIEMAND weet hoe en wie om te gaan met de Virus, wat kunnen wij doen om Besmetting te voorkomen. Er zijn zoveel vragen waar wij helaas nog geen Antwoord op hebben en dat zal ook nog ff duren, helaas :'(




Het kan altijd erger

'Wat gaan we doen?' De ochtendzon gluurt langs de zijkant van de gordijnen en verlicht de slaapkamer een beetje. Mijn man zucht. 'Tja' begint hij: 'anderhalve meter afstand houden lukt niet in de auto. Dat betekent dat ik moet stoppen met de traumabegeleidingen.' Ik draai mijn hoofd terug en staar naar de vensterbank. 'Dat heeft nogal wat consequenties' zeg ik somber. Hij knikt. 'Ik krijg nu al afmeldingen en verzoeken om begeleidingen tijdelijk te stoppen.' Ik zucht. Snappen doe ik het wel, maar leuk is anders. Als eigen ondernemer ondervinden we meteen gevolgen van de corona-pandemie die net door de WHO is onderkend. 'Bovendien wil ik ook voorzichtig zijn voor jou. Je behoort per slot van rekening tot de risicogroep.'

Lees meer »

K(r)ater »

Hé, wat is dat nou? Ik wrijf met mijn vinger wat foundation over mijn linker neusvleugel. In de spiegel zie ik een holletje in mijn huid waar de foundation niet in glijdt. Als ik er nog een keer overheen ga, is het weg. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de volgende dag, als het patroon zich herhaalt. Dan bekijk ik de plek heel precies. Vreemd, denk ik. Volgens mij is dit niet goed.

Lees meer »

Het lot is je niet altijd goed gezind »

“Geachte mevrouw De Coninck, Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.” ‘Zie je wel.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier