Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Sander

Door Brenda de Coninck 

‘Ga even zitten’ zegt mijn man als ik hem aan de lijn krijg.’ Hij klinkt serieus. ‘Zit je? Je moet echt even zitten.’ ‘Ja, ja, ik zit’ zeg ik verbaasd en tegelijkertijd alert. ‘Sander heeft uitgezaaide maagkanker en het ziet er slecht uit.’

Zijn woorden komen binnen als een mokerslag. Ik staar in het niets en er gebeurt iets bovennatuurlijks: de tijd staat stil. Mijn man en ik zitten in een vacuüm, los van de werkelijkheid. Even maar, want dan komt er weer beweging in de tijd en dringt het tot mij door. ‘Wát?!’ ‘Ja’ zegt hij. ‘Het zit overal: in zijn maag, darmen, lever, lymfeklieren, echt overal. Het is een slecht verhaal, zei zijn arts.’ Ik sla mijn hand voor mijn mond en kijk naar het tapijt van de hotelkamer in Brussel. Sjaak is thuis en had vanavond een afspraak met onze beste vrienden om daar te gaan eten, zodat hij niet alleen zou zijn. Morgen vindt de eerste Europese ADPKD-patiëntenbijeenkomst plaats, samen met de EAF (European ADPKD-forum, waarin ik zitting heb) en talloze deskundigen, om de laatste ontwikkelingen op het gebied van nierziekten en behandelmogelijkheden te bespreken.

‘Hoe kán dit?’ Ik herinner mij dat Sander de laatste tijd wat meer last had van zijn rug. Dan lag hij een paar dagen op bed, maar kwam er altijd weer bovenop. Niemand had daar bedenkingen bij. ‘Hij kon een paar dagen geleden niet meer slapen van de pijn. Toen is hij naar de huisarts gegaan en die gaf hem maagzuurremmers. Dat hielp niet. Toen is hij vandaag nog een keer teruggegaan. De arts twijfelde wat te doen. Hij vertrouwde het uiteindelijk niet en stuurde hem door naar de eerste hulp van een ziekenhuis. Daar is hij de hele dag onderzocht. Ze hebben bloed afgenomen, een ECG gemaakt en elke keer waren de resultaten goed. Ze konden niets vinden. Tot ze een foto namen van zijn longen en een plekje zagen. Ze zeiden dat ze aan een embolie dachten en dat wilden onderzoeken. Toen volgde als laatste een CT-scan met contrastvloeistof.

Hij moest heel lang wachten op de uitslag - zat al vanaf ’s ochtends vroeg in het ziekenhuis. Om 17:00 uur werd hij naar een kamer gebracht en kwam er drie man sterk binnen. Sander zag het al. Hij zei: toen dacht ik, dit is geen goed nieuws. Hun gezichten stonden helemaal ‘zo’ en hij maakte een beweging met zijn hand over zijn gezicht van boven naar beneden. De arts zei hem dat hij zijn partner naar het ziekenhuis moest laten komen. ‘Dat doe ik niet’ had hij gezegd. ‘Dan moet ik nog langer wachten. Zeg het nou maar gewoon.’ En toen hebben ze het verteld.’

Ik beeld mij Sander in, zittend in een kamer, alleen, dit bericht aanhorend. En ik denk meteen aan zijn man. Ze zijn al 32 jaar bij elkaar, net als wij. Onze beste vrienden, waar we meer mee delen dan met wie dan ook. Patrick wilde zelfs zijn lichaam delen en een nierdonor voor mij zijn. Dat was gelukkig niet nodig. En de oudste van hen, nog maar 59, is nu terminaal ziek. Wat dat impliceert, druppelt langzaam bij mij binnen. Ze hebben geen kinderen. Patrick zal alleen achterblijven. Zijn familie woont in Ierland. Ik zie beelden van ons vieren, samen op vakantie - de lol die we hadden.

De vele etentjes bij hen thuis, waar we altijd in de watten werden gelegd. En onze reis naar de familie van Patrick in Ierland, twee jaar geleden, die ook een beetje onze familie is geworden. In mijn hoofd woedt een tornado, die alles overhoop haalt. Mijn ogen vullen zich met tranen. Ze biggelen even later over mijn wangen en vallen op mijn blouse. ‘Sander wilde niet dat ik het je zou vertellen omdat je morgen die vergadering hebt en daar dingen moet doen. Eerst wilde ik daaraan tegemoet komen, maar toen zei ik tegen hem: ‘Dat kan ik niet. Wat als Brenda vanavond vraagt hoe het bij jullie was en wat we gegeten hebben, moet ik dan liegen?’ Ik knik. Ik ben ‘blij’ dat hij het mij verteld heeft. Ik had het niet níet willen weten.

‘Hoe ben je erachter gekomen? Hoe ging dat?’ Ik buig een beetje voorover op mijn stoel en zie mijn schoenen. ‘Ik was vanavond klaar met werken en wat laat omdat een sessie uitliep. Toen heb ik nog even de hond uitgelaten en ben daarna naar de overkant gegaan. Ik had er echt zin in; vond het zo attent dat ze mij uitgenodigd hadden om te komen eten omdat jij in Brussel bent. Toen ik binnenkwam, was de tafel niet gedekt. Dat vond ik vreemd, maar ik dacht dat we wellicht uit eten zouden gaan.

Ik had een bos met tulpen meegenomen en Patrick zei tegen Sander dat hij even een vaas moest gaan halen. Die ging toen nog naar boven. En toen gingen we aan de keukentafel zitten en begon Sander te vertellen. Hij wist het zelf pas sinds drie uur. Ik zat als aan de grond genageld.’ Ik hoor een snik in zijn stem en even denk ik eraan om de boel in Brussel af te blazen en naar huis te gaan, maar het is al laat en daarom heeft dat geen zin. ‘Hij reed op de terugweg langs het vliegveld’ gaat mijn man door, ‘en toen dacht hij: ik zal hiervandaan nooit vertrekken met een vliegtuig.’ Nee, denk ik. Je staat er niet bij stil als je gezond bent, dat het leven van het ene op het andere moment zó kan veranderen. Voor hem, voor zijn man, voor zijn familie, voor ons. Het voelt onvoorstelbaar onwerkelijk.

‘Hoe was Sander toen hij het vertelde?’ ‘Wisselend. Ik heb het schokverwerkingsproces uitgelegd, zodat hij weet wat hij ongeveer kan verwachten. Dat vond hij wel fijn. Soms was hij een soort van rustig, tot hij het over Patrick had. ‘Hij blijft alleen’ en dan wees hij naar Patrick en begon te huilen. Ik heb hem toen verteld dat wij Patrick zo goed mogelijk zullen helpen en opvangen.’ ‘Natuurlijk’ reageer ik meteen. Die arme man. Wat een náchtmerrie. De liefde van je leven verliezen, zó jong. Zóveel verdriet.

Die avond kan ik de slaap niet vatten en dat had ik ook niet verwacht. Af en toe komen de tranen weer opzetten en laat ik ze lopen. Ik hoop maar dat ik mijn rode ogen morgen kan camoufleren met make-up. Als mijn wallen mij verraden vraagt iemand morgen vast wat er aan de hand is, en ik vind dit niet de plek om te gaan huilen. Even schiet het door mij heen dat ik van ons vieren altijd het ‘zorgenkindje’ was als het om gezondheid ging. Mijn nierfunctie liep terug en ik had een nier nodig. Dat is jarenlang de focus van ieders aandacht geweest. De rest was altijd gezond. Niets aan de hand.

Dat is nu wel anders.

sterren Gepubliceerd: zondag 14-04-2019 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Alie, Drachten
    14-04-2019 23:17

    Heel veel sterkte, weer hoe het voelt de machteloosheid! Zelf in een gelijkwaardige situatie helaas! Nogmaals heel veel sterkte en hopen op een kostbare tijd!

  • Pauline Veenendaal , Den helder
    14-04-2019 14:47

    😢 wat een verhaal, ik wens jullie heel veel sterkte met dit afschuwelijke nieuws. Liefs en zal aan jullie denken 😘




Wetenschapsdag 2019

Inmiddels traditiegetrouw vinden de Wetenschapsdag en de wetenschappelijke najaarsvergadering van de Nederlandse Federatie voor Nefrologie (NFN) plaats op de laatste vrijdag voor de vroegste herfstvakantie: 11 oktober. De Wetenschapsdag wordt dit jaar georganiseerd door de NFN, NierNieuws, Nierpatiënten Vereniging Nederland en de Nierstichting.

Het programma wordt deze zomer bekend gemaakt, dan is het ook mogelijk om in te schrijven. Vast een tipje van de sluier: je zult voordrachten kunnen volgen over uiteenlopende onderwerpen als vitamine K-tekort, de inzet van kunstmatige intelligentie en over veroudering van niercellen en wat eraan gedaan kan worden om te zorgen dat dit de nierfunctie niet (verder) negatief beïnvloedt. En: stel al je vragen over de stand van de ontwikkeling van een volledig nieuw concept voor peritoneale dialyse!

Zet 11 oktober in je agenda en houd onze site en sociale media in de gaten voor wanneer de inschrijving opent. Zoals elk jaar hebben we accreditatie aangevraagd voor verpleegkundigen, verpleegkundig specialisten, maatschappelijk werkenden en diëtisten.

Wisselwerking: 'behandeling hoge bloeddruk wél zinvol' »

In het tv-programma Radar werd onlangs aandacht besteed aan bloeddrukbehandeling. In het programma (en op de website daarvan) werd verschillende malen gesteld dat veel mensen onnodig bloeddrukverlagende medicijnen slikken. Dit geeft ten onrechte de indruk dat bloeddrukbehandeling zinloos is.

Lees meer »

Amerikaanse diabetesrichtlijnen voor nierbescherming aangepast  »

Een onderzoek naar het effect van het medicijn canagliflozine op diabetespatiënten met een licht tot matig gestoorde nierfunctie, is voortijdig gestopt omdat de resultaten zó goed waren dat de American Diabetes Assocation onmiddellijk haar richtlijnen voor de behandeling van diabetes type 2 heeft aangepast.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier