Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Rust in je hoofd: goed voor je lijf

Door Brenda de Coninck 

Ik heb net uitgebreid afscheid genomen van een groep cursisten, begeleiders en trainer van de Health Certification Training. Een 15-daagse NLP-reis over gezondheid, verdeeld over drie blokken van 5 dagen. Het afscheid was intens en mooi, zoals ik de hele training heb ervaren. En nu zit ik in de auto, op weg naar huis. Ik voel me rustig, met mijn hele lijf nog verbonden met de groep. Ik zet de radio aan, tik op een paar stations, en zet hem dan weer uit. Ik vind het wel goed zo. Lekker, die rust.

Op de snelweg wordt het al donker - auto’s zoeven aan mij voorbij. De koplampen van snel naderende bolides schijnen via de binnenspiegel mijn veilige ruimte binnen. Ik schuif op naar de rechter baan en kijk bijna gedissocieerd naar de inhaalmanoeuvre van mijn medeweggebruiker. Het raakt me niet - voel me alleen een toeschouwer. Alsof ik nog ergens anders ben. In een sfeer van verbondenheid, met aandacht voor elkaar.

Bijna thuis rijd ik door de Oostvaardersplassen en passeer het Bovenwater. Ik rijd er vrijwel alleen. De maan schijnt op het water en echoot de rust. De rit van anderhalf uur lijkt vijf minuten te hebben geduurd. Alsof ik in een vacuüm heb gereden, los van de tijd.

Als ik met mijn koffer naar de voordeur loop, zie ik het licht door de ramen heen schijnen. Mijn man staat in de keuken, druk aan het werk. Onze hond blaft en kwispelt als hij mij ziet. Mijn echtgenoot doet de deur open en kijkt mij verbaasd aan. 'Ik dacht dat je later zou komen, nu ben ik nog niet klaar!' De deken van rust die om mij heen zit, vergezelt mij naar binnen. 'Och, dat maakt niet uit, ik heb geen haast', zeg ik bemoedigend. Hij luistert half, verontschuldigt zich nog een keer en loopt naar de keuken. Ik loop achter hem aan. Daar branden kaarsjes en verwarmt onze houtkachel de kamer. Er komen heerlijke geuren uit de keuken. Dat is lekker thuiskomen :)

'En: hoe is het geweest?' vraagt hij, terwijl hij doorgaat met snijden. Tja, hoe is het geweest? Terwijl ik voor de warme kachel sta, realiseer ik me dat ik dat nauwelijks kan omschrijven. Het was indrukwekkend, vermoeiend, mooi, emotioneel, magisch eigenlijk. Ik ben veel bezig geweest met mijn gezondheid. Geleerd over hoe je innerlijke staat van invloed is op je lichaam. Indrukwekkende demo's gezien. Aan één demo meegedaan die mij enorm heeft geraakt en verrijkt. Verhalen gehoord over mensen die zijn genezen, terwijl ze door de reguliere geneeskunde al waren opgegeven. De moeder van de trainer was zo iemand. De tumoren zaten door haar hele lichaam verspreid, inclusief haar botten. Het enige wat ze nog voor haar konden doen was pijnbestrijding. Toen ging bij haar de knop om. Ze stopte met de dingen waar ze een hekel aan had en bedacht hoe ze haar laatste maanden/weken/dagen nog wilde invullen. Ze gooide oude harnassen van zich af en voor het eerst in jaren was ze weer gelukkig. Ze had plezier, hoefde niets meer van zichzelf. Had de tijd van haar leven.

Tien jaar later stapte ze de spreekkamer van de arts binnen, die haar had verteld dat ze niet lang meer te leven had. Hij had ogen zo groot als schoteltjes toen hij haar herkende. Ze vertelde haar zoon: 'Ik kwam er voor een wrat op mijn oor, maar hij had bijzonder veel aandacht voor de rest van mijn lichaam.' Er steeg zacht gegrinnik op uit de zaal.

Mijn man komt naar mij toe met een glaasje lekkers. 'Proost', zegt hij met een glimlach op z’n gezicht. 'Fijn dat je weer thuis bent.' Ik neem een slok, kijk in zijn glinsterende ogen en voel me een gelukkig mens. Ik heb een heerlijk Thuis, doe prachtig werk en krijg kansen om mezelf te ontwikkelen. Tijdens de 15-daagse training heb ik iets wezenlijk kunnen 'opruimen' en ervaar daardoor een nieuw soort rust. Dat kan mij en mijn lichaam alleen maar goed doen. Als ik iets geleerd heb van deze training, dan is het wel dat ik ervoor wil zorgen dat ik mijn lichaam zo optimaal mogelijk wil helpen, zodat het mij optimaal kan helpen. Een belangrijke sleutel daarin is: niet meer bijdragen aan het ontwikkelen van stress, mentaal of fysiek. En dat te bewerkstelligen door elke dag ruimte te reserveren voor een lekkere wandeling, of een goed boek, of meditatie. En als stress toch op mijn pad komt, de wijze lessen te gebruiken die ik heb geleerd.

Er zullen sceptici onder de lezers van dit feuilleton zitten. Die zeggen dat 'complementaire zorg nooit geholpen heeft, niet helpt en nooit zal helpen'. Zelfs als ze er geen kennis mee hebben gemaakt. Terwijl er een wereld op ze wacht van mogelijkheden. Die ons aller verstand te boven gaat. Nog wel.

Mijn Amerikaanse NLP-trainer, Robert Dilts, vatte het samen met de woorden: 'The proof of the pudding is in the eating'.

Let’s get hungry.

sterren Gepubliceerd: dinsdag 28-10-2014 | Reacties (8)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Marcel Hartog
    03-11-2014 13:08

    Hoi Brenda,

    Mooi geschreven en ik kan het mij goed voorstellen...je hebt ook een mooi "thuis"..

    Groet en tot snel...Marcel

  • Ferry Nansink, Amsterdam
    30-10-2014 13:29

    Mooi beschreven de ervaring die je hebt opgedaan in de cursus.
    jij moet toch wel blij zijn dat je zo een zorgzame man hebt,maar andersom je bent voor hem ook een kanjer,jammer dat ik daar vele jaren van gemist heb.

    Toi Toi Toi.

    Ferry.

  • Christa, Woensdrecht
    30-10-2014 09:14

    Hoi Brenda,
    Mooi dat je jou ervaringen met ons wilde delen,
    zelf heb ik al enorm veel baat bij alternatieve geneeswijze gehad, zware afstoting na transplantatie overwonnen, enz.
    Het zou prachtig zijn als de kracht van de reguliere
    Geneeswijze hand in hand samen kunnen werken met de alternatieve geneeswijze, zodat ze elkaar kunnen versterken en aanvullen

  • Annette, Almere
    29-10-2014 19:56

    Hierin kan ik me volkomen vinden. de kracht van de geest geeft het lijf de kracht om verder te gaan, en positieve gedachten activeren het zelfgenezend vermogen. Het klinkt zo simpel.
    Mooi Brenda

  • René Bolhuis, Almere
    29-10-2014 14:35

    Ha, je weet nooit hoe ver een verandering kan gaan...
    Brenda mooi krachtig gevoel dit!
    Blijf het onderhouden .

  • Erna Ottevanger
    29-10-2014 13:06

    Mooi verhaal Brenda. Fijn dat je zo genoten hebt.

  • Nanny Nooitgedagt-Marquenie, Taradeau (F)
    28-10-2014 10:43

    Heel mooi! En nu de volgende stap ...... Vasthouden dat gevoel !!

  • Margot
    28-10-2014 10:19

    Amen! X




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


Rust in je hoofd: goed voor je lijf





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier