Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Quality time en nachtdialyse

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het is donderdag 8 november 2012. Ik heb Ad vanavond afgeleverd in SERENA voor zijn eerste nachtdialyse en rij naar huis, door een uitgestorven Draguignan. Geen mens of auto te bekennen in dit stadje, dat overdag bruist van activiteiten. Het oogt hier en daar zelfs wat verloederd. Een gevoel van diepe eenzaamheid en verlatenheid overvalt me. Ik rij daar in mijn eentje met boven me een oneindig heldere sterrenhemel en voor me een stikdonkere nacht. Ik passeer een verlichte woning waar de bewoners natuurlijk nog gezellig samen tv kijken. Het huis verderop is donker, daar kruipen ze nu lekker warm tegen elkaar aan, want de nachten zijn al fris.

Plotseling krijg ik een lik in mijn nek. Sanne voelt mijn stemming haarscherp aan. Alsof ze zeggen wil: 'Je bent niet alleen, ik ben er toch en ik kom straks lekker op je schoot hangen!' Ik roep mezelf tot de orde. Er volgt namelijk nog een lange weg door het bos met behoorlijk wat bochten. Uiterste concentratie is dus gewenst, temeer omdat hier nog wel eens een wildezwijnenfamilie oversteekt.

Sanne met een vegetarisch bot

Na een half uurtje rij ik ongeschonden ons terrein op. Alle lichten branden en er kringelt rook uit de schoorsteen, dus als ik geluk heb zit er nog vuur in de open haard. Binnen is het inderdaad lekker warm en om mezelf wat op te peppen schenk ik een wijntje in. Sanne krijgt een botje 'omdat ze vanavond twee uur lang op de auto heeft gepast'. Dan bel ik Ad om te zeggen dat ik weer heelhuids thuis ben en hij dus rustig kan gaan slapen. Hopen we, want dat is natuurlijk nog even afwachten.

Ad was vandaag stiller dan normaal, had het ook steeds koud, terwijl het prachtig weer was. We hebben zelfs nog op het terras kunnen barbecueën, hetgeen we bewust weer als een geluksmoment hebben beleefd. In de loop van de middag kikkerde hij wat op en ging zijn nachtkoffertje inpakken met o.a. enkele kaarten met goede wensen, een foto van zijn geliefde en de nieuwe pyjama! Later op de avond bleek hij als enige in pyjama in bed te duiken. Zijn 'collega's' waren minder goed op de nieuwe situatie ingeschoten.

Dat gold gelukkig niet voor SERENA. Wij werden om 20:30 uur ontvangen door de drie vaste nachtverpleegkundigen, de psychologe, de sociaal assistente en de nefroloog. De vijf nachtdialysanten kregen een plastic doos met daarin een eigen leeslamp, slaapmasker, oordoppen en een toilettas met tandenborstel, tandpasta, zeep etc. Linnengoed en kussens lagen op de bedden, maar een deken moest om hygiënische redenen zelf meegenomen worden. Iedereen kreeg een eigen afsluitbare klerenkast toegewezen waarin je je spullen kon opbergen tot de volgende séance.

Na een korte introductie volgde de fotosessie, ongetwijfeld voor het eigen archief maar waarschijnlijk ook voor de krant. Daarna zocht men zijn bed op en werd aangesloten. Ik was trouwens de enige partner die was meegekomen. Ik wilde Ad namelijk zelf graag instoppen! En dat leverde mij tot mijn verbazing twee maal de vraag op of ik wilde blijven slapen! Zowel de nefroloog als de verpleegkundigen waren van mening dat de situatie voor mij, in vergelijking met de andere partners, moeilijker was: 'U bent wèl helemaal alleen, terwijl bij de anderen nog kinderen thuis of op het terrein in een eigen huisje wonen. Twee potentiële patiënten hebben zich zelfs teruggetrokken omdat hun echtgenotes het niet prettig vonden om drie avonden en nachten alleen te zijn!'

Ad met een niet zo vegetarisch worstje

Oké, ik ben ook niet blij met het hele gebeuren maar het is en blijft een keuze uit twee kwaden. Ad en ik gaan er vooralsnog vanuit, dat het uiteindelijk meer quality time zal opleveren, ook al voelen we het nu beslist nog als opnieuw inleveren. Vooral de zondagavond ligt ons zwaar op de maag vanwege het wegvallen van onze lange weekenduitstapjes. Ook de plannen om weer met het zangkoor te beginnen worden voor Ad doorkruist omdat het schema is veranderd in zondag, dinsdag (kooravond) en donderdag.

Maar, het is zoals het is en dus gaan wij de bakens toch maar weer verzetten. Ik mijmer nog wat na met mijn (tweede) wijntje bij het knappend haardvuur. Dit slaapmutsje heb ik vanavond wel even nodig. Morgenochtend, als ik met Sanne mijn (conditie)-wandeling maak over ons terrein en de zon wazig door de bomen begint te schijnen, hoop ik er weer wat positiever tegenaan te kijken. 

Volgens de nefroloog merkt Ad pas over enkele weken de voordelen van nachtdialyse. Intussen blijf ik doorgaan met het scheppen van gunstige randvoorwaarden om een positief resultaat af te dwingen. Om te beginnen neem ik zaterdag, de dag van de Mantelzorg, mijn mantelzorger van het afgelopen jaar mee uit eten en sluit daarmee een moeilijk jaar af. Uiteraard brengen we ook een toast uit op weer een nieuwe fase die vandaag is ingegaan! En gelukkig doen we dat nog steeds SAMEN!!

A bientôt

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 17-11-2012 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Nanny, Taradeau
    18-11-2012 11:27

    Hoi Anneke,
    Dank voor je morele steun! Ja, we gaan ervoor, horen veel positieve berichten dus daar focussen we ons voorlopig op!
    Kom je volgend jaar met vakantie hier ook nachtdialyseren!?
    Liefs, Ad en Nanny

  • Anneke
    18-11-2012 08:24

    Dag Ad & Nanny,

    't Zal weer eventjes wennen zijn aan de nieuwe situatie maar ik, als ervaringsdeskundige :-) kan je mededelen dat jullie met de nachtdialyse moeten volhouden. Ad zal op deze manier betere bloedresultaten hebben en zich veel beter voelen.
    Jullie hebben een goeie keuze gemaakt!
    Alvast toi toi toi...




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier