Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Père Noël contre la Dialyse

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen. Maar mogelijk was deze datum (onbewust?) ook een beetje ingegeven door het besef dat Père Noèl eigenlijk een soort surrogaat is van de Sint; althans dat is mijn overtuiging. 

'We' als bedoeld in de uitnodiging wil in dit geval zeggen allen die voor 31 december 1944 waren geboren. Had je dat gepresteerd, dan kon je zó aanschuiven. Een gast of echtgenoot/echtgenote meebrengen die later was geboren was ook mogelijk, maar niet gratis. Mijn Nanny is nog steeds te jong om hierbij zómaar naast mij aan te mogen schuiven en dus moest ik dokken; graag gedaan natuurlijk, want ik wil haar er altijd bij hebben als er iets leuks gebeurt.

Voor mijzelf was er nog een bijkomend probleempje: de vaste dialyse ook op die middag!!Maar daarvoor hebben we in SERENA onze surveillante die alles regelt, van dialyseplaats 'ín huis' tot, kerst- en nieuwjaarsindelingen van het dialysegebeuren voor de hele groep patiënten - plus de verpleging natuurlijk - zodat iedereen de feestdagen rond de eigen haard kan vieren. En verder regelt ze natuurlijk ook ver weg de dialyse op vakantiebestemmingen; alles altijd tot volle tevredenheid.

Omdat ik 's middags samen met Nanny en zo'n dikke zeventig inwoners van ons dorp de burgemeester in de gelegenheid ging stellen om gastvrij te zijn en ook om zijn eigen wijn te serveren - die hij in coöperatie met een veertiental collega's  produceert - en daarom me niet kon laten brancheren (= aansluiten op het 'machien'), was er al weken van tevoren voor 's avonds een dialyseplek voor mij geregeld, zodat ik 'goed gevuld' en dus met een flinke overschrijding van mijn poids sec (streefgewicht) aan de rode draad kon. Dacht ik.

Helaas bleek, zoals de nefroloog op de valreep telefonisch meldde, deze mogelijkheid op het laatste moment geblokkeerd doordat er nog meer verschuivingen hadden plaatsgevonden. Het moest dus opeens donderdagochtend worden. De ochtend is zonder meer een tijd waarop de dialyse mij het minste ligt en dus ook beslist niet aanstaat: kwart over zes opstaan om tijdig de EMLA-verdovingszalf aan te brengen en vervolgens om zeven uur in de VSL (Véhicule Sanitaire Léger = taxiachtige zitambulance; zoals vroeger al eens uitgelegd) en om half acht aangekoppeld. Na thuiskomst is het dan meestal verder een moeilijke - met andere woorden - voornamelijk verloren dag, met weinig energie en zin tot inspanningen. Ikzelf zit zo'n dag voor het grootste deel uit en maak dankbaar gebruik van de gewoonte hier om sièsta te vieren.

Maar aan  de andere kant maakte de uitnodiging van onze burgervader - en de feestelijke uitwerking ervan - dit ongemak op voorhand ruimschoots goed. Er was uitgebreid werk gemaakt van de opmaak en versieringen van de tafels en de omringende ruimte; Nanny legde dit op haar tablet vast. Er was onder andere een vlinderdasje voor de jongens en een tasje voor de meisjes. En verder was er een zanger-gitarist ingehuurd die Franse chansons zong uit mijn jeugd die toen nog royaal werden uitgezonden in Nederland, dus ook leuk bekend; het enige bezwaar was bij tijd en wijle dat de versterker wat te ruim was afgesteld, waardoor een gesprek soms werd overstemd. Maar dat werd door ingrijpen van een lid van de Conseil Municipal (gemeenteraad) vervolgens enigszins verzacht. Bovendien zaten we aan tafel met een bevriend Nederlands echtpaar, wat de conversatie ook minder gauw ongemakkelijk maakte.

Maar vooral het menu maakte ons, maar ook alle aanwezigen zoals ons bleek, blij; er was volgens vast Frans gebruik ook foi gras (ganzenlever) bij. Eigenlijk ben ik daar tegen, omdat ik weet hoe het wordt gemaakt, maar als het dan toch wordt aangeboden, dan eet ik het - enigszins laf - opeens wel. Het beest is dan toch al dood en anders wordt het weggegooid, wat in mijn ogen pas echt treurig is.

Ik heb me bij het eten van de rest van het menu ook niet ingehouden en smakelijk meegesmuld; natuurlijk wetende dat ik de volgende ochtend zou worden gestraft vanwege mijn te hoge poids sec. Maar ja je kan niet alles hebben en bovendien reageren mijn infirmières (u weet dat dit verpleegsters zijn) vaak welwillend op mijn kreet heb medelijden (in het Frans natuurlijk anders wordt het niks).

Ik wens u, mede namens Nanny, prettige, zalige, of gezegende Kerstdagen (we leven in een land, of komen daarvandaan, met vele geloven) en een vooral ook en goed Nieuwjaar met veel gezondheid,

à la prochaine,

Ad,

sterren Gepubliceerd: zaterdag 20-12-2014 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Anneke
    21-12-2014 12:34

    Dag Ad & Nanny,

    Langs deze weg ook voor jullie een Zalige Kerst en een gelukkig , warm 2015. Binnenkort mogen jullie nog eens een mailtje van mij ontvangen. Groetjes Anneke




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »

NierNieuws column:
Een blauwe arm bij maanlicht
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Ik zit dit te typen met een pijnlijke, dikke en langzaam minder blauw wordende onderarm, een souvenir van bijna drie weken geleden. Het is toch weer een infirmière gelukt om van het prikken een minder groot succes te maken. Een eufemisme, zoals u zult begrijpen; de operatie is volledig mislukt en er was een andere collega voor nodig om de zaak nog enigszins te redden zodat de dialyse toch mogelijk was.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier